“เอ๊ะ วันนี้คุณอยากทานอะไรคะ”
“เหมือนเดิมนั่นแหละ อ้อ อย่าใส่ต้นหอมนะ ยังจำได้ใช่ไหม”
“จำได้แน่นอนค่ะ โต๊ะหมายเลขสอง แป้งถั่ววอลนัทหนึ่งที่ค่ะ!”
ภายในร้านอาหาร พนักงานเสิร์ฟต้นทานตะวันวิ่งวุ่นไปมา จนแทบอยากงอกใบเพิ่มอีกสักสองสามใบ
ส่วนในครัว ไช่เหวินที่สวมหมวกพ่อครัวก็โบกใบไม้เร็วปานความเร็วในการสร้างถั่วพลังงาน พลิกผัดอาหารไปมาหน้าเตาทั้งหกเตา
ต้นทานตะวันเพิ่งต้อนรับลูกค้าซอมบี้ให้นั่งลง พอเตรียมจะพัก ก็มีลูกค้าอีกคนเดินเข้ามา พอมองดูแล้วก็ร้องขึ้นว่า:
“เอ๋อร์เยมาแล้ว เชิญนั่งเลยค่ะ เจ้าของร้านบอกไว้แล้ว”
ซอมบี้สวมแว่นส่งเสียงอืมรับคำ ก่อนจะเลือกที่นั่งริมหน้าต่างใกล้ตัว แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ที่พกติดตัวขึ้นมาอ่าน
แต่ไม่นาน บรรยากาศคึกคักสงบสุขนี้ก็ถูกทำลายด้วยเสียงกรีดร้องแหลมเสียดหูจากนอกร้าน
“ปัง!”
ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา ด้วยความเร็วที่มากเกินไปจึงล้มฟุบลงกับพื้นในทันที กระแทกพื้นจนเกิดรอยวงกลมเปื้อนเลือด
ต้นทานตะวันเห็นเหตุการณ์เข้า เธอเป็นคนอ่อนโยนและใจดีโดยธรรมชาติ จึงรีบเดินเข้าไปหาลูกค้า “ผู้มีพฤติกรรมแปลกประหลาด” คนนั้น
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม…อ๊ะ!”
“ลูกค้า” เงยหน้าขึ้นมา แม้รูปลักษณ์จะไม่ต่างจากซอมบี้ธรรมดาที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แต่เบ้าตากลับว่างเปล่า ลูกตาหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดูราวกับมีหลุมเลือดลึกจนหยั่งไม่ถึงอยู่สองหลุม
ต้นทานตะวันสะดุ้งตกใจ รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ใครจะคิดว่า “ลูกค้า” คนนั้นจะดิ้นรนลุกจากพื้นอย่างบ้าคลั่ง แล้วคำรามพลางพุ่งเข้าใส่ต้นทานตะวัน เธอหลบไม่ทัน จึงถูกกดลงกับพื้น
ในจังหวะที่ซอมบี้หน้าตาประหลาดกำลังจะกัดต้นทานตะวัน ม้วนหนังสือพิมพ์ก็ฟาดขึ้นมาจากด้านล่าง ซัดมันกระเด็นไปชนกำแพง ลำไส้ไหลเกลื่อนพื้น
ต้นทานตะวันยังคงขวัญผวา เธอเช็ดหยดเลือดที่เพิ่งไหลลงมาจากเบ้าตาของซอมบี้ แล้วหันไปมองซอมบี้ที่ลงมือช่วยเมื่อครู่
เป็นเอ๋อร์เย
เขายืนขวางระหว่างซอมบี้ประหลาดกับต้นทานตะวัน จ้อง “ซอมบี้” ตัวนั้นเขม็ง
วิวัฒนาการจากยา? กลายพันธุ์พิเศษ? ไม่ใช่
เทคโนโลยีชีวภาพของเอ็ดการ์คงไม่หยาบกระด้างถึงขนาดนี้ ปล่อยให้เนื้อหนังและอวัยวะโผล่พ้นออกมานอกตัว ไม่ใช่แนวทางที่เขาทำเป็นประจำแน่
เอ๋อร์เยใช้ประสบการณ์ที่มีตัดสินสถานการณ์ตรงหน้า
หลายวันก่อน เขาสังเกตเห็นซอมบี้แบบนี้อยู่ในมุมมืดแห่งหนึ่งแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นพวกมันไม่ได้ทำร้ายใคร ไม่นึกเลยว่าจะก้าวร้าวได้ถึงขนาดนี้
“...ตอนนี้คุณละเมิดกฎบัตรการปกครองร่วมระหว่างมนุษย์กับซอมบี้แล้ว ถ้าไม่อยาก...”
เอ๋อร์เยพยายามเจรจากับ “ซอมบี้” ตัวนี้ แต่ผลคือมันยังคงคำรามพลางพยายามโจมตีลูกค้าที่กำลังรับประทานอาหารในร้าน ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ พืช หรือซอมบี้ก็ตาม
นี่ไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดาแล้ว ต้องจัดการอย่างเด็ดขาด!
นอกจากลูกค้าบางส่วนที่ตกใจจนหนีเตลิดแล้ว ยังมีพวกชอบมุงดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ที่สมัครใจโทรศัพท์ไปแจ้งกองลาดตระเวน ให้ส่งคนมาจัดการ
พวกเขาเปิดลำโพงโทรศัพท์ แต่เสียงที่ดังกลับมาคือสัญญาณสายไม่ว่าง
“งั้นฉันลองโทรดูบ้าง”
พืชและซอมบี้ที่มุงดูอยู่ต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขกันทีละคน ชั่วขณะนั้นทั้งร้านเต็มไปด้วยเสียงเรียกเข้าหลากหลายรูปแบบ
ในที่สุด พวกเขาก็ได้รู้สถานการณ์ปัจจุบันจากโทรศัพท์ของดอกไม้ปากใหญ่จอมตะกละที่แวะมาร้านเป็นประจำ:
“นี่เป็นเหตุการณ์ประเภทเดียวกันรายที่สามสิบแปดที่เราได้รับแจ้งตั้งแต่เช้าวันนี้ ตอนนี้คนในกรมกำลังยุ่งกันจนหัวหมุน ฝากที่อยู่ไว้ก่อนนะ อีกยี่สิบนาทีเจ้าหน้าที่ภาคสนามจะไป...”
“อะไรนะ คุณบอกว่าพี่ถั่วขาดการติดต่อเหรอ รีบไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดแถวนั้น...”
ข่าวที่ได้ยินจากโทรศัพท์ดูท่าจะไม่ค่อยดีเลย
ซอมบี้ประหลาดถูกพวกชอบมุงดูเรื่องสนุกควบคุมตัวไว้แล้ว เอ๋อร์เยจึงผละออกมา เดินไปที่หน้าต่างและเห็นภาพเช่นนี้ บนถนนมีซอมบี้ประหลาดสี่ห้าตัวกำลังบ้าคลั่งไล่กัดซอมบี้ธรรมดาตัวหนึ่ง พวกมันฉีกแขนขาของเขาออกทั้งหมด เครื่องในถูกควักออกมากองเกลื่อนพื้น
จากนั้นซอมบี้คลุ้มคลั่งก็ฉีกทึ้งแย่งชิ้นส่วนร่างของซอมบี้กัน บ้าคลั่งยิ่งกว่ากินสปอร์เห็ดล่อใจเข้าไปสิบจินเสียอีก
ทั้งหมดนี้ปะทุขึ้นอย่างฉับพลันในช่วงเที่ยงวันนี้งั้นหรือ?
ในตอนนั้นเอง เสี่ยวเจี้ยนก็เข้ามาในร้านทางประตูหลัง วันนี้เสี่ยวเจี้ยนดูเคร่งขรึมกว่าปกติมาก บรรยากาศตึงเครียดยังส่งไปถึงทุกคนที่อยู่ในที่นั้น
“ฉันมาช้าไปหรือเปล่า ในร้านเกิดอะไรขึ้น”
ต้นทานตะวันรีบเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในร้านให้เจ้าของร้านฟังอย่างครบถ้วนไม่ตกหล่น
ตอนเล่าถึงซอมบี้ประหลาดถูกเอ๋อร์เยฟาดด้วยหนังสือพิมพ์จนกระเด็น มุมปากของต้นทานตะวันก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ แต่ไม่นานรอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไป
“เข้าใจแล้ว”
“ลูกค้าทุกท่าน จากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นข้างนอก ฉันขอแนะนำให้ทุกคนไปหลบภัยในลานบ้านของฉันก่อน รอให้กองลาดตระเวนมาถึงแล้วค่อยแยกย้ายกลับบ้าน”
ลูกค้าส่วนใหญ่ที่ยังอยู่เลือกทำตามคำแนะนำของเสี่ยวเจี้ยน มีลูกค้ามนุษย์อยู่สองสามคนที่เป็นห่วงพืชซึ่งปลูกไว้ในสวนหลังบ้าน จึงยืนกรานจะกลับไป
หลังจากปล่อยพวกเขาไปแล้ว เสี่ยวเจี้ยนก็ให้ไช่เหวินปิดประตูเหล็กม้วนของร้านอาหาร แล้วล็อกมันอีกครั้ง
เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด เสี่ยวเจี้ยนพึมพำสองสามคำ จากนั้นยังแปะยันต์สีเหลืองสดแผ่นหนึ่งไว้บนประตูด้วย
“ต้นทานตะวัน ช่วยนับจำนวนคนให้ฉันหน่อย ฉันรู้สึกว่าความวุ่นวายครั้งนี้จะยืดเยื้อไปอีกหลายวัน เราต้องวางแผนเตรียมเสบียงให้ดี”
ต้นทานตะวันส่งเสียง “อืม” อย่างหวานใส รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งชัดเจนขึ้น ไม่รู้ทำไม แต่เสี่ยวเจี้ยนกลับรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นมัน ตอนนั้นเองเขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า:
“ต้นทานตะวัน ก่อนหน้านี้คุณเคยอยู่ใกล้ซอมบี้คลุ้มคลั่ง เดี๋ยวเอาสิ่งนี้ใส่ลงไปต้มในน้ำสักพัก แล้วดื่มน้ำนั่นซะ”
เสี่ยวเจี้ยนยื่นยันต์แผ่นหนึ่งให้
“ได้ค่ะ”
ต้นทานตะวันรับไปอย่างมีความสุข แล้วถอยออกไป
ตอนนี้ในร้านของเสี่ยวเจี้ยนยังมีลูกค้าอยู่ ประกอบด้วยซอมบี้ต่างชนิดกันเจ็ดแปดตัว นักข่าวมนุษย์ชื่ออาเอิร์ ดอกไม้ปากใหญ่จอมตะกละต้นนั้น และต้นยิงสามสายสามหัวที่เป็นโรคเลือกไม่ถูก
พืชสองต้นนี้ต่างก็ไม่เคยอยู่ในลานบ้านของเสี่ยวเจี้ยนมาก่อน
“มะ ไม่ดีแล้ว! อาเจี้ยน!”
“พวกต้นยิงถั่วกำลังตีกับซอมบี้หน้าตาประหลาดอยู่ในลานบ้าน เจ้ากัดลงมือแล้ว ตอนนี้ลำไส้ซอมบี้เลอะพื้นไปหมด!”
เสี่ยวยังกระโดดพรวดออกมาจากประตูหลังอย่างรีบร้อน น้ำในกระถางกระฉอกหกลงพื้นไปหมด
“...”
เสี่ยวเจี้ยนยกมือขึ้น แปะยันต์แผ่นหนึ่งลงบนหัวซอมบี้คลุ้มคลั่ง กดมันไว้จนสงบนิ่งสนิท จากนั้นก็สั่งให้ไช่เหวินเฝ้าร้าน ส่วนตัวเองนำลูกค้าทั้งหมดกลับไปยังลานบ้าน
เขตบ้านราคาพิเศษที่บริษัท Z จัดสรรให้เป็นกรณีพิเศษมีพื้นที่กว้างพอสมควร ลานหลังบ้านกว้างพอให้ลูกค้าทุกคนตั้งเต็นท์ได้ แต่ซอมบี้ไม่จำเป็นต้องใช้เต็นท์ แค่มีดินให้กลบตัวสักหน่อยก็สบายแล้ว ส่วนพืชยิ่งไม่จำเป็นเข้าไปใหญ่
แต่พื้นที่กว้างขนาดนี้ก็ทำให้มีซอมบี้คลุ้มคลั่งเล็งที่นี่มากขึ้น
พวกมันข้ามรั้วมาไม่ได้ จึงใช้ซากเนื้อและเครื่องในที่ขาดวิ่นของพวกเดียวกันต่างบันได เหยียบไต่กันเพื่อพยายามปีนเข้ามา
ซอมบี้ที่เข้ามาไม่ได้จำนวนมากกว่านั้นใช้หัวและมือทุบรั้วเหล็ก พยายามต่อกรกับเหล็กด้วยร่างเนื้อหนัง บางตัวก็สอดมือผ่านซี่รั้วเข้ามา ตะกุยคว้าอย่างไร้ประโยชน์
ในลานบ้านของเสี่ยวเจี้ยนปลูกต้นยิงถั่วอยู่แค่สามต้น พวกมันเรียกตัวเองตามอายุว่า ถั่วน้อย ถั่วใหญ่ และถั่วแก่ กระสุนถั่วลันเตาจำนวนมากพุ่งออกจากปากของพวกมัน ซัดใส่กองซอมบี้ที่ทับถมกันสูงลิ่ว ทำให้ตัวที่พยายามปีนข้ามถูกซัดจนร่วงกลับลงไปกองกับพื้น
ส่วนต้นยิงน้ำแข็งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ปลดปล่อยไอเย็นออกมาอย่างเต็มที่ แช่แข็งซอมบี้คลุ้มคลั่งที่กำลังจะเข้ามาและพวกที่ยังเข้าไม่ถึงให้จับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งกันถ้วนหน้า
ส่วนซอมบี้ที่หลุดรอดเข้ามาได้เป็นครั้งคราว ล้วนถูกบดขยี้อยู่ใต้เท้าของเจ้ากัด