คนอื่นทะลุเข้าซีเหอยวน ทำไมข้าต้องออกสนามรบ

ตอนที่ 2 เพิ่มค่าพลัง

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

พี่ใหญ่เฉินต้าลงเดินตามเสียงมาก็เห็นเฉินฮ่าวกินดื่มได้อย่างสบายใจ ก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ พร้อมถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก

“พี่รอง นี่พวกเราไปถึงไหนกันแล้ว?”

“ตามเวลาน่าจะใกล้ถึงบ้านเราแล้ว แต่เสียดาย ที่ไม่ได้กลับไปกราบพ่อแม่สักครั้ง”

ยิ่งใกล้บ้านก็ยิ่งใจหาย เฉินเอ้อหู่ดูห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย เฉินต้าลงเดินเข้ามาตบไหล่เฉินเอ้อหู่เบา ๆ “ไม่เป็นไร พ่อแม่รู้ว่าพี่น้องสามคนเราอยู่ด้วยกันตลอด ก็จะได้สบายใจ”

“อืม พี่น้องสามคนเราทำตามคำสั่งสอนของพ่อแม่ได้ดีแล้ว” เฉินเอ้อหู่พยักหน้ารับ

เฉินฮ่าวกินดื่มเสร็จรู้สึกสภาพร่างกายดีขึ้นมาก แต่เริ่มมีอาการง่วงอีกครั้ง เฉินต้าลงเห็นดังนั้นก็พยุงเฉินฮ่าวให้นอนลง “นอนพักอีกสักหน่อย พอรุ่งสางก็ถึงแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่”

เฉินฮ่าวรับคำอืมหนึ่งเสียง แล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง

เฉินฮ่าวรีบร้อนมองดูว่าของในชุดของขวัญสำหรับสมาชิกใหม่มีอะไรบ้าง

เฉินฮ่าวตั้งสติจมลงไปในแผงสถานะ เห็นมีตัวเลือกการรับชุดของขวัญสำหรับสมาชิกใหม่ ก็จิ้มลงไปทันที “รับ”

แสงวาบผ่านไป เสียงระบบดังขึ้น: “ยินดีด้วยเจ้าของร่าง ได้รับพื้นที่เก็บของ 10 ลูกบาศก์เมตร ได้รับยาบำรุงร่างกายและเสริมความแข็งแกร่งหนึ่งเม็ด”

“จบแล้ว? แค่นี้เองเหรอ? ชุดของขวัญมือใหม่ของคนอื่นมีทั้งทักษะและวิชาต่าง ๆ ส่วนอันนี้ให้แค่พื้นที่เล็ก ๆ กับยาหนึ่งเม็ดเนี่ยนะ?”

เฉินฮ่าวไม่พอใจสุด ๆ นายโยนฉันมาที่นี่ก็ต้องไปสนามรบ ไม่พูดถึงว่าจะให้วิชากายาทองคำไร้เทียมทานไว้กันกระสุน แม้แต่จะให้เสื้อเกราะกันกระสุนสักตัวก็ยังดี ให้แค่พื้นที่เก็บของ แถมยังแค่ 10 ลูกบาศก์เมตร จะเอาไปทำอะไรได้?

เฉินฮ่าวพบว่าในหัวมีพื้นที่เล็ก ๆ ปรากฏขึ้น กว้างสามเมตร รอบด้านมืดครึ้ม ภายในมีลูกยาหนึ่งเม็ดลอยอยู่เดียวดาย

นี่คงเป็นยาบำรุงร่างกายและเสริมความแข็งแกร่งนั่นแหละ คิดได้ดังนั้น ยาก็ปรากฏอยู่ในมือแล้ว เฉินฮ่าวกลัวว่าจะทำให้คนอื่นสังเกตเห็น ก็ไม่รีรอที่จะดูรายละเอียด รีบกลืนลงไปทันที อืม รสชาติฮอว์ธอร์น เปรี้ยว ๆ หวาน ๆ กินแล้วก็อร่อยดีเหมือนกัน

ตอนแรกที่กลืนลงไปไม่มีปฏิกิริยาอะไร แต่ต่อมาร่างกายเริ่มร้อนขึ้น ความร้อนนี้ไม่เหมือนกับไข้ กลับเป็นความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย กล้ามเนื้อสั่นเล็กน้อย กระดูกดังกรุบกรับ ขมวดคิ้วก็กระตุกไม่หยุด

เมื่อกี้เฉินฮ่าวสังเกตเห็นว่าพี่ใหญ่เฉินต้าลงและพี่รองเฉินเอ้อหู่ต่างก็ตัวสูงไม่น้อย พี่ใหญ่น่าจะสูง 175 พี่รองก็สูงเกิน 180 นี่ทำให้เฉินฮ่าวโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ตามหลักตรรกะแล้วความสูงของตัวเองก็น่าจะไม่เลวร้าย อย่างน้อยทางด้านพันธุกรรมก็น่าจะไม่มีปัญหา ร่างกายนี้อายุแค่ 16 ปี ยังน่าจะสูงขึ้นได้อีก ไม่ได้ขอมาก แค่เหมือนพี่รองก็พอแล้ว ถ้าไม่เหมือนพี่ใหญ่ก็พอรับได้

ร่างกายอบอุ่นไปทั้งตัว รู้สึกสบายมาก เฉินฮ่าวก็หลับไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“แกร็ก!” เสียงดังทำให้เฉินฮ่าวตื่นขึ้น แสงจ้าเสียบเข้าตา ทำให้เขาต้องหรี่ตาเพื่อปรับให้เข้ากับแสง

รุ่งสางแล้ว และก็ถึงที่หมายแล้ว ทุกคนในตู้รถไฟเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว ต่างนั่งพิงผนังตู้อย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดคุย ผ้าห่มก็ม้วนเก็บเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่เพิ่งตื่น

เฉินฮ่าวรู้สึกว่าร่างกายฟื้นฟูเต็มที่แล้ว กระปรี้กระเปร่า ไม่มีอาการอ่อนเพลียเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว รีบลุกขึ้นมาจัดการม้วนผ้าห่ม ด้วยประสบการณ์ของเฉินซานโกวทำให้เฉินฮ่าวจัดเก็บได้อย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วก็นั่งพิงผนังตู้เหมือนเพื่อนร่วมรบคนอื่น ๆ

เฉินฮ่าวสังเกตเห็นว่าเพื่อนร่วมรบรอบข้างมองมาด้วยสายตาเป็นห่วง ส่วนทหารร่างผอมบางคนหนึ่งที่นั่งตรงข้ามยังทำหน้ายิ้ม ๆ ทักทายเขา นั่นคือพลปืนเทียนต้าจวัง ชื่อถึงจะเรียกว่าต้าจวัง แต่กลับตัวเล็กผอมบาง อายุมากกว่าเฉินซานโกวร่างเดิมเพียงไม่กี่ปี แต่อายุราชการน้อยกว่าเฉินซานโกว เพราะอายุใกล้เคียงกันที่สุด ความสัมพันธ์จึงดีที่สุด

เฉินฮ่าวทำตามนิสัยของเฉินซานโกว ทำปากจู๋ ๆ ตอบกลับเทียนต้าจวัง บอกว่าเขาสบายดีแล้ว

เพื่อนร่วมรบรอบข้างที่กำลังเป็นห่วงเฉินฮ่าวต่างก็ยิ้มออกมา ดูท่าเด็กคนนี้ไม่เป็นไรจริง ๆ ส่วนเทียนต้าจวังก็ยิ้มโง่ ๆ ออกมา

“รวมพล!” เสียงของเฉินต้าลงดังขึ้น ทุกคนรีบลุกขึ้นแบกสัมภาระ หยิบปืนประจำกาย

เฉินฮ่าวก็หยิบปืนไรเฟิลชีดันของตัวเองขึ้นมา ชั่วขณะที่สัมผัสปืน เขารู้สึกเหมือนปืนนี้เป็นส่วนหนึ่งของเลือดเนื้อ นี่คือผลของสัมผัสปืนขั้น 3 งั้นเหรอ?

ปืนไรเฟิลชีดันอเมริกันกระบอกนี้เป็นของที่เฉินซานโกวร่างเดิมยึดได้จากที่สมรภูมิซิ่วสุ่ยเหอในการปลดปล่อยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ความแม่นยำของปืนกระบอกนี้ดีกว่าปืนสามกระบอกใหญ่ที่ใช้ก่อนหน้านี้มาก สำหรับคนที่ยิงแม่นอย่างเขาแล้วถือเป็นสมบัติล้ำค่า ปืนกระบอกนี้อยู่เคียงข้างเขามาตลอดตั้งแต่ตอนนั้น ผ่านสมรภูมิหนักหนามานับครั้งไม่ถ้วน ถึงแม้กระสุนของมันจะใช้ร่วมกับกระสุนปืนสามกระบอกใหญ่ไม่ได้ ซึ่งสร้างความลำบากในการรบมากมาย เขาก็ยังไม่ยอมทิ้ง

ทุกคนในตู้รถไฟเข้าแถวเป็นสองแถว ผลัดกันกระโดดลงจากรถ ตอนลงเทียนต้าจวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาอย่างสงสัย แล้วกระซิบ: “ไอ้หมาตัวสูงขึ้นนี่นา รู้สึกว่าสูงกว่าฉันแล้ว?”

เฉินฮ่าวไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้เพิ่งสังเกตเห็นว่าเออ จริงด้วย ปลายกางเกงดูเหมือนจะสั้นลงเล็กน้อย เดิมทีตัวเองตัวเล็ก กางเกงทหารแบบมาตรฐานเลยยาวเกินไปต้องพับขึ้นนิดหน่อย แต่ตอนนี้ไม่ได้ใส่สนับแข้ง ปลายกางเกงแทบจะถึงข้อเท้าพอดี

เทียนต้าจวังเทียบความสูงแล้วพบว่าตัวเองสูงแค่ถึงกลางหน้าผากของเฉินฮ่าว ก็วางมือลงด้วยความหงุดหงิด ต่อไปนี้เขากลายเป็นคนที่เตี้ยที่สุดในหมู่แล้ว

หลังลงจากรถทุกคนก็รวมพลเสร็จเรียบร้อย ผู้บังคับกองร้อยเฉินต้าลงวิ่งไปทำความเคารพผู้บังคับกองพันอ๋องเจินเหอ รายงาน: “กองร้อย 3 กองพัน 3 กรม 3 กองพล 113 กองทัพที่ 138 รวมพลพร้อม มาครบ 121 นาย ครบ 121 นาย รายงานจบ!”

อ๋องเจินเหอก็วิ่งไปรายงานผู้บังคับกองร้อยเวินจืออินต่อ จากนั้นกองทัพก็เคลื่อนพล หลังจากเดินทัพเร็วอยู่พักหนึ่งก็เข้าสู่ค่ายที่เตรียมไว้เรียบร้อย หมู่ 3 นำโดยผู้บังคับหมู่เฉินเอ้อหู่ รวมทั้งเฉินฮ่าว เข้าเต็นท์ที่เตรียมไว้ตามลำดับ พอเข้าเต็นท์เทียนต้าจวังก็ร้องทันที: “ไอ้หมา นายไม่รักษาน้ำใจเลยนะ นอนไม่กี่วันก็สูงกว่าฉันตั้งเยอะ นายทำได้ยังไง? ไม่ได้ ๆ เดี๋ยวกลับไปฉันจะไปเป็นไข้ให้นอนสักสองสามวันบ้าง”

ทันใดนั้นหัวของเทียนต้าจวังก็ถูกคนตบจากด้านหลัง “โอ๊ย!” เทียนต้าจวังหันกลับมา อาการหงุดหงิดหายไปทันที เพราะเป็นอาจารย์ของเขา รองหัวหน้าหมู่และมือปืนกล กัวเฟิ่งเซียง กัวเฟิ่งเซียงเป็นทหารที่อายุมากที่สุดในหมู่ อายุ 35 ปีแล้ว เขาหยิบม้วนผ้าห่มของเฉินฮ่าวยัดใส่อกเทียนต้าจวัง “ไป จัดเตียงไป” เทียนต้าจวังได้ยินก็เดินหน้าหงอย ๆ ไปจัดเตียง

เฉินฮ่าวรีบเอ่ยทัก: “ลุงกัว”

กัวเฟิ่งเซียงวางมือข้างหนึ่งบนหน้าผากเฉินฮ่าว อีกข้างวางบนหน้าผากตัวเอง “อืม ไข้ลดสนิทแล้ว ไอ้หนู นายทำเอาเรากลัวตายเลยรู้ไหม!”

เฉินฮ่าวยิ้มอย่างเก้อเขิน “ผมไม่เป็นไรแล้วลุง”

“ไม่เป็นไรก็ดี ไม่เป็นไรก็ดี” พูดแล้วก็เทียบความสูงให้ดู “ไอ้หนูนายสูงขึ้นจริง ๆ ด้วย คนหนุ่ม ๆ โตไวอย่างนี้แหละ!”

ตอนนี้เทียนต้าจวังจัดเตียงของตัวเองและของเฉินฮ่าวเสร็จแล้ว ก็เดินเข้ามา: “อาจารย์ครับ ทำไมผมไม่สูงขึ้นบ้างล่ะ”

“อย่าเพิ่งร้อนใจ นายอาจจะสูงได้อีกก็ได้”

เฉินฮ่าวเดินไปที่เตียงของตัวเอง นั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเขา เขาจึงเปิดแผงสถานะของตัวเอง

ชื่อ: เฉินฮ่าว (เฉินซานโกว)

อายุ: 16

ส่วนสูง: 167 เซนติเมตร

น้ำหนัก: 79.5 กิโลกรัม

พลัง: 18+

ความว่องไว: 13+

จิตใจ: 21+

พรสวรรค์: สัมผัสปืนขั้นสัมบูรณ์ ระดับ 3 (132+/400)

คะแนนเกียรติยศ: 0

พื้นที่เก็บของ: 10 ลูกบาศก์เมตร+ ไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิต รับสิ่งของที่มองเห็นได้ในรัศมี 2 เมตร

หมายเหตุ: คนไร้ความสามารถระดับ 4 ที่มีพรสวรรค์การยิงและร่างกายแข็งแรง

ค่าพลังเพิ่มขึ้นอย่างมาก ไม่แปลกใจที่ร่างกายเต็มไปด้วยพลัง แต่เรื่องน้ำหนักนี่สิ เฉินซานโกวอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองตัวเอง แขนเล็กขาเล็ก ผอมจนเห็นซี่โครง ตัวก็ไม่สูง น้ำหนักนี่ระบบคำนวณผิดหรือเปล่า?

เขารู้ไม่ว่าเนื่องจากการเพิ่มพลังและความว่องไว ทำให้ความหนาแน่นของกล้ามเนื้อและกระดูกเพิ่มขึ้นอย่างมาก พูดง่าย ๆ คือความหนาแน่นเปลี่ยนไปแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป