กลับถึงบ้าน หลี่เจินจัดการเก็บกวาดทั้งในและนอกเรือนจนเรียบร้อย จากนั้นจึงเดินเข้าไปในครัว ใช้เครื่องปรุงที่เพิ่งซื้อมาตอนบ่าย ปรุงอาหารให้ตนเองหนึ่งมื้อ แม้จะไม่อร่อยเท่าตำหนักอาหารหลวง แต่เขาก็กินด้วยความเอร็ดอร่อย
บนโต๊ะอาหาร หลี่เจินตะเกียกตะกายกับข้าวพลางคิดคำนวณอย่างอิ่มเอมใจว่า ตอนนี้มีบ้านแล้ว แถมยังมีลานบ้านด้วย ฐานะก็มีแล้ว แถมยังเป็นขุนนางขั้นหกของตงกงอีก สามารถกล่าวได้ว่าอนาคตสดใส นับว่าตั้งรกรากอยู่ในต้าหมิงได้อย่างมั่นคงแล้ว ภายในใจก็ไม่มีความกระวนกระวายและหวาดกลัวเช่นตอนเพิ่งข้ามภพมาใหม่อีกต่อไป
"เชื่อเถิดว่าจะค่อย ๆ ดีขึ้นเรื่อย ๆ!" หลี่เจินกล่าวกับตนเอง
กินอาหารเสร็จแล้ว เขาเก็บกวาดจนเรียบร้อย อดใจไม่ไหวเดินวนเล่นในลานบ้านอีกหนึ่งรอบ จึงกลับเข้าไปบนเตียงด้วยความพึงพอใจ เริ่มมีเวลาหวนนึกถึงประสบการณ์ช่วงนี้ เขารู้จักประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิงไม่มากนัก โดยพื้นฐานแล้วล้วนอาศัยจากละครโทรทัศน์และนิยาย
"พรุ่งนี้ ยังต้องตื่นแต่เช้าไปถวายการรักษาฮองเฮาหม่า ในประวัติศาสตร์ ฮองเฮาหม่าควรจะสิ้นพระชนม์เพราะพระโรคช่วงนี้กระมัง... อย่างไรก็ตามตอนนี้ข้ารักษาพระนางหายแล้ว ไม่รู้ว่าประวัติศาสตร์หลังจากนี้จะดำเนินไปเช่นไร"
"ยังมีรัชทายาทจูเปียว... ดูเหมือนจะสิ้นก่อนจักรพรรดิเฒ่าเช่นกัน ได้ยินว่าคงเป็นเพราะความกดดันเกินไปกระมัง! แม้ตอนนี้ดูเหมือนร่างกายของเขาจะยังแข็งแรงมาก แต่ภายหน้าก็ต้องคอยสังเกตให้มากขึ้น ต้องหาโอกาสตรวจ "สุขภาพ" เขาอย่างละเอียดสักครั้ง" หลี่เจินคิดเช่นนี้ ตอนนี้เขาเป็นขุนนางของตงกง รัชทายาทจูเปียวคือหัวหน้าโดยตรงของเขา ต่อไปอยากอยู่ต้าหมิงให้ดีก็ต้องพึ่งพาจูเปียว