ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะจัดการสัตว์กลายพันธุ์บนชั้น 6 จนหมดเกลี้ยง
สัตว์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่ถูกเจียงเหย่ฆ่าด้วยตัวคนเดียว
เขามีทักษะการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาจากการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก แถมยังมีพลังพิเศษระดับเอส ทำเรื่องพวกนี้ได้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลย
หอพักของมหาวิทยาลัยหนานเฉิงไม่มีลิฟต์ ชั้นสูงสุดจึงเป็นชั้น 6
พวกเขาอยู่ชั้นบนสุด แค่ระวังสัตว์กลายพันธุ์ที่มาจากชั้น 5 ก็พอ ความปลอดภัยจึงสูงกว่ามาก
คนที่ยังมีชีวิตอยู่รวมกลุ่มกัน แววตายังคงฉายความหวาดผวาที่ยังไม่จางหาย
“ชั้นหนึ่งมีห้องพัก 20 ห้อง ห้องละ 4 คน รวมแล้ว 80 คน แต่ตอนนี้เหลือแค่ 60 คนพอดิบพอดี ตายไปตั้ง 20 คน...”
พอได้ยินตัวเลขนี้ หลายคนก็ขวัญหนีดีฝ่อ
ฤทธิ์ของอะดรีนาลีนหมดไปนานแล้ว ความกลัวตอนเผชิญหน้ากับสัตว์กลายพันธุ์พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
พวกเขาเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน
ร่างของเจียงเหย่เปื้อนเลือด มือกำดาบใหญ่ไว้แน่น
“หุบปากให้หมด ใครไม่อยากตายก็รีบเก็บศพ แล้วโยนลงไปทางหน้าต่างให้หมด สัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นชอบกลิ่นเลือดที่สุด ถ้าไม่รีบจัดการ เดี๋ยวพวกมันก็กลับมาอีก!”
“อีกอย่าง รักษาความสะอาดกันด้วย รีบกลับไปทำความสะอาดครั้งใหญ่ เก็บหอพักให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นแมงมุมกับแมลงสาบพวกนั้นก็อาจกลายพันธุ์ต่อได้!”
ซุนเทากลืนน้ำลาย “แค่สกปรกหน่อยเดียวเอง จะถึงกับโดนลงโทษเลยเหรอ?”
“ฉันไม่ได้ล้อเล่น ดูศพบนพื้นสิ ถ้าไม่ทำตาม พรุ่งนี้คนที่นอนอยู่บนพื้นก็คือพวกนาย!”
พูดจบ เจียงเหย่ก็ลงบันไดไปชั้น 5 พร้อมกับหลินชวน