“ไปจับสัตว์กลายพันธุ์ที่กินได้มาทำมื้อดึกกันไหม?”
เจียงเหย่หัวเราะ “อาชวน นายก็สังเกตเห็นแล้วใช่ไหม พอเป็นผู้มีพลังพิเศษ ร่างกายก็แข็งแกร่งขึ้น แต่สิ่งที่ต้องแลกมาคือใช้พลังงานมากขึ้นด้วย อาหารธรรมดากินได้ก็จริง แต่ไม่ช่วยให้อิ่ม มีแต่เนื้อสัตว์กลายพันธุ์เท่านั้นที่เป็นอาหารสมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับผู้มีพลังพิเศษ!
อย่าเพิ่งดับไฟ ฉันรู้ว่ามีของกินอยู่ที่ไหน เดี๋ยวพอดีจะได้เอามาทำหม้อไฟกินกัน!”
ทั้งสองถือมีดพร้าขนาดใหญ่เดินออกจากหอพัก
ถึงตอนจัดการแมลงสาบกลายพันธุ์เมื่อครู่ มีดพร้าจะบิ่นไปนิดหน่อย แต่ก็ยังใช้ได้
ตอนนี้หลินชวนเข้าใจแล้วว่าทำไมเจียงเหย่ถึงต้องเอาหอกเหนือธรรมชาติเล่มนั้นมาให้ได้
ต่อให้เป็นอาวุธที่ตีขึ้นจากเหล็กกล้าคาร์บอนสูงซึ่งแข็งแกร่งกว่า ก็ยังทนมือสัตว์กลายพันธุ์ไม่ไหว
หากไม่มีอาวุธ ก็ทำได้แค่ต่อสู้กับสัตว์กลายพันธุ์ด้วยมือเปล่า ต่อให้เป็นผู้มีพลังพิเศษก็เสียเปรียบอย่างมาก
เพราะอย่างนั้น สิ่งของเหนือธรรมชาติจึงเป็นอาวุธที่ดีที่สุด!
สิ่งของเหนือธรรมชาติพังยาก แถมยังมีคุณสมบัติเหนือธรรมชาติ ช่วยเพิ่มพลังให้ผู้มีพลังพิเศษได้อย่างมาก
หลินชวนมองเหล่านักศึกษาที่แตกตื่นอลหม่านอยู่ในทางเดิน แววตาพลันหม่นลง
“พอโลกถึงกาลอวสาน คนธรรมดานี่น่าสงสารจริง ๆ...”
เจียงเหย่ถลึงตามองหลินชวน “อาชวน ถ้านายเป็นพวกแม่พระ ฉันคงต้องจับนายแขวนแล้วซ้อมสักยกแล้วล่ะ ชาติก่อนฉันตายเร็วขนาดนั้นก็เพราะใจอ่อนไม่พอนี่แหละ!”
“...”
หลินชวนกลอกตา “ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น รีบลงมือกันเถอะ อย่างน้อยคืนนี้ก็ต้องฆ่าสัตว์กลายพันธุ์บนชั้นหกให้หมด ไม่งั้นใครจะกล้าหลับตาลง!”