งูดำกลายพันธุ์พุ่งเข้าโจมตีอย่างฉับพลัน
ร่างทั้งร่างของมันพันรัดเจียงเหย่แน่น ราวกับเชือกป่านที่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น
เจียงเหย่สบถในใจ “แม่งเอ๊ย ทำไมหมอนี่ไม่กัดฉันเหมือนชาติก่อนนะ พลาดแล้ว!”
ชาติก่อน งูดำกลายพันธุ์ซ่อนอยู่เหนือศีรษะ แล้วฉวยโอกาสตอนเขาหนีลงบันไดกัดเขาเข้าเต็มคำ
แต่คราวนี้มันกลับอาศัยร่างของตัวเองรัดเจียงเหย่ไว้แน่น
แม้หลังเปิดใช้พลังพิเศษแล้วเจียงเหย่จะมีพละกำลังเหนือมนุษย์โดยกำเนิด ก็ยังยากจะหลุดจากท่ารัดสังหารของงู
งูชอบใช้วิธีรัดศัตรูจนตาย แล้วค่อยลิ้มรสอาหาร
หลินชวนกระแอมเบา ๆ “อาเหย่ เดี๋ยวฉันฟันโดนนาย อย่ามาโทษกันก็แล้วกัน”
“รีบเลย แต่อย่าฟันโดนเส้นเลือดใหญ่ฉันเด็ดขาด ถึงฉันจะฟื้นตัวได้ แต่ไม่ได้เป็นอมตะนะ!”
ฟันเขาสักสองสามที อย่างมากก็แค่เจ็บนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้าฟันโดนเส้นเลือดใหญ่จนเสียเลือดมากเกินไป ต่อให้เป็นผู้มีพลังพิเศษก็ช็อกได้
หลินชวนกำดาบใหญ่ไว้ในมือ ก่อนฟันลงอย่างแรง กระแทกเข้ากลางลำตัวงูดำกลายพันธุ์พอดี
รอยบิ่นบนคมดาบเห็นชัดขึ้น แต่กระดูกของงูดำก็โผล่ออกมาเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าเกล็ดของงูดำกลายพันธุ์ไม่ได้แข็งเหมือนเปลือกของสัตว์กลายพันธุ์จำพวกแมลง สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุดคือขนาดตัวกับพละกำลัง!
หลินชวนฟันซ้ำอีกหลายครั้งจนงูดำกลายพันธุ์ขาดเป็นสองท่อน คมดาบเฉียดเจียงเหย่ไปนิดเดียว
ยังดีที่เจียงเหย่ฟื้นตัวได้เร็วพอ บาดแผลแบบนี้ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีก็หายสนิท
“บ้าเอ๊ย ยังรัดฉันอยู่ได้ไหมล่ะ?!”