“ทำไมทุกคนถึงทำตามกฎกันไม่ได้สักที...”
หยางฟานดูราวกับถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนัก
“พี่ นี่ไม่ใช่ความผิดของพี่สักหน่อย!” หยางรั่วหานพูดอย่างโมโห
หลินชวนเคี้ยวเนื้อแห้ง สีหน้าสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“นายไร้เดียงสาเกินไป เมื่อก่อนทุกคนทำตามกฎเพราะการฝ่าฝืนต้องจ่ายราคา แต่ตอนนี้กฎถูกทำลายไปแล้ว พลังต่างหากที่เป็นกฎเพียงหนึ่งเดียว!
ถ้าพวกนายสองคนแพ้ฟางหมิงฮุย แล้วฮุยปังแห่งมหาวิทยาลัยหนานเฉิงผงาดขึ้นเป็นใหญ่แต่เพียงฝ่ายเดียว สิ่งที่เจิงเหว่ยทำก็จะไม่มีใครลงโทษ แถมยังเป็นไปตามกฎที่พวกเขาตั้งขึ้นด้วยซ้ำ”
หยางฟานดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว
เขาหันไปมองหลินชวน “พวกคุณเป็นผู้นำได้ไหม พวกเรายินดีทำตามคำสั่งทุกอย่าง ขอแค่มีคุณเป็นผู้นำ คนที่เหลืออยู่กวาดล้างสัตว์กลายพันธุ์ในมหาวิทยาลัยหนานเฉิงให้หมดได้แน่ เผลอ ๆ ยังมีหวังไปถึงฐานหนานเฉิงด้วย!”
เจียงเหย่หัวเราะเยาะ “พวกเราจะไปสนใจความเป็นความตายของคนอื่นทำไม สมองฉันไม่ได้มีปัญหาสักหน่อย”
“แต่สู้คนเดียวมันอันตรายกว่านะ คนเยอะย่อมมีกำลังมากกว่า!”
“หึ ๆ พวกนายรวมกันเป็นพันคน ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ได้อาจยังไม่มากเท่าพวกเราสามคน พูดตรง ๆ นะ ถ้าพวกเราเข้าร่วมกับพวกนาย ก็เท่ากับมาช่วยคนจน”
“...”
คำพูดอาจฟังหยาบ แต่ก็มีเหตุผล
หลินชวนกับพวกอีกสองคนอาศัยกำลังของตัวเองก็เข้าออกมหาวิทยาลัยหนานเฉิงได้อย่างอิสระ
ฝีมือของพวกเขาเหนือกว่าคนอื่นอยู่คนละชั้น
สำหรับพวกเขา คนเหล่านี้ก็เป็นแค่ภาระ!
หลินชวนกลืนเนื้อแห้งในปากลงไป “ฉันถามหน่อย ระหว่างคนพวกนี้กับน้องสาวนาย อะไรสำคัญกว่ากัน?”