เสียงสูดลมหายใจดังระงมขึ้นจากทั่วทุกมุมโรงอาหาร
บาดแผลที่เกิดจากสัตว์กลายพันธุ์จะไม่ทำให้เกิดความผิดปกติอะไร แต่เจ็บจริง ๆ นะ!
แรงกัดเพียงครั้งเดียวของหนูกลายพันธุ์ก็อาจหักกระดูกต้นขาคนได้ ร่างกายของผู้มีพลังพิเศษทั่วไปทนไม่ไหวหรอก
หยางฟานลูบศีรษะหยางรั่วหาน «พอเถอะ แผลของฉันหายแล้ว ไปช่วยรักษาคนอื่นที่บาดเจ็บหนักด้วย»
หยางรั่วหานแค่นเสียง «คราวหน้าปล่อยให้เจ็บตายไปเลย!»
หยางฟานหัวเราะแห้ง ๆ ไม่กล้าโต้แย้ง
เปาจิ้งเดินเข้ามาในตอนนั้น สีหน้าเคร่งขรึม
«หยางฟาน หัวหน้าหลี่หายตัวไป!»
«หายตัวไป?»
หยางฟานขมวดคิ้วแน่น «หัวหน้าหลี่ดูแลงานเสบียงมาตลอด ไม่เคยออกจากโรงอาหารเลย ทำไมจู่ ๆ ถึงหายไปล่ะ ถามคนที่อยู่กับหัวหน้าหลี่ก่อนหน้านี้หรือยัง?»
«ถามแล้ว แต่พวกเขาบอกว่าไม่รู้»
«ให้ทุกคนออกไปตามหา โรงอาหารก็แค่นี้ คนทั้งคนจะหายไปจากอากาศได้ยังไง!»
หยางฟานไม่เชื่อว่าหัวหน้าหลี่จะจากไปคนเดียว
แต่ถ้าเขาไม่ได้ไปเอง ก็อาจถูกสัตว์กลายพันธุ์โจมตี หรือไม่ก็มีช่องโหว่อยู่ตามมุมใดมุมหนึ่งของโรงอาหาร
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขารีบเดินไปทางหลินชวนกับพวกอีกสองคน
«พี่หลินชวน ผมอยากขอให้พวกคุณช่วยหน่อย»
หลินชวนเลิกคิ้ว «พวกคุณจะวางแผนขับไล่สัตว์กลายพันธุ์หรือ?»
หยางฟานรีบส่ายหน้า «ไม่ใช่ ผมรู้ว่าพลังพิเศษของเฉินอวี่ถงมีความสามารถในการรับรู้ที่เหนือชั้น ผมอยากขอให้เธอช่วยตามหาคน»