เช้าวันถัดมา หยางฟานกับเปาจิ้งก็เริ่มเตรียมการแล้ว
พวกเขาสามารถค่อย ๆ กำจัดสัตว์กลายพันธุ์ด้วยตัวเอง แล้วลองโค่นพวกมันอีกครั้งได้เหมือนกัน แต่ต้องแลกด้วยความสูญเสียมหาศาล ทั้งยังต้องใช้เวลานานมาก
ส่วนหลินชวนกับพวกอีกสองคนแข็งแกร่งกว่ามาก
ฉวยโอกาสครั้งนี้ บางทีอาจขับไล่ฝูงสัตว์กลายพันธุ์ได้ในคราวเดียว
จางเทียนเฉินมีสีหน้าลังเล “หัวหน้าทีม คราวนี้มีสัตว์กลายพันธุ์ตั้งสามร้อยกว่าตัว สัตว์กลายพันธุ์ในมหาวิทยาลัยคงมารวมกันอยู่ที่นี่เกือบหมดแล้ว ถ้าบุกเข้าไปแบบนี้จะมีคนตายตั้งเท่าไร!”
เปาจิ้งกัดฟัน “เราไม่มีทางเลือกแล้ว เจ้าหมาดำนั่นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าคราวนี้ไม่อาศัยหลินชวนกับพวกลองฆ่ามัน ต่อไปก็ยิ่งฆ่ายากกว่าเดิม!”
“แม่งเอ๊ย เจ้าหมาดำนั่นตัวใหญ่ล่ำเหมือนวัว กรงเล็บเดียวฉีกแผ่นเหล็กขาดได้ แข็งแกร่งจนน่ากลัวจริง ๆ!”
“เพราะงั้นถึงต้องรีบกำจัดมันให้เร็วที่สุด!”
หลินชวนกับพวกอีกสองคนเดินลงมาจากชั้นสอง
หยางฟานกับเปาจิ้งรีบเดินเข้าไปหา
“พี่หลินชวน พวกคุณจะเริ่มบุกเมื่อไร?”
“อีกครึ่งชั่วโมงแล้วกัน พวกเรายังกินมื้อเช้าไม่เสร็จ”
“ได้ ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”
หยางรั่วหานนั่งลงข้างพวกเขา “พวกคุณไม่กลัวกันเลยจริง ๆ เหรอ? นั่นมีสัตว์กลายพันธุ์ตั้งสามร้อยกว่าตัว แถมเจ้าหมาดำนั่นก็แข็งแกร่งมาก ก่อนหน้านี้พี่ชายฉัน เปาจิ้ง แล้วก็ฟางหมิงฮุยสามคนร่วมมือกัน ยังทำได้แค่ทำให้มันบาดเจ็บแล้วถอยไปเท่านั้น”
“กลัวหรือไม่ก็ต้องบุกออกไป ถ้าถูกล้อมอยู่ที่นี่ ความเร็วในการพัฒนาของเราก็ไม่มีทางเร็วกว่าสัตว์กลายพันธุ์ได้ตลอดไป!”