ทั้งสามคนขนทุกอย่างที่เอาไปได้ออกมา แม้แต่เตียงหลายหลังก็ยังยกออกมาด้วย
เตียงที่นี่ไม่ใช่เตียงเหล็กในหอพักเก่า ๆ แต่เป็นเตียงไม้แท้ตามมาตรฐาน ความสบายอยู่เหนือเกณฑ์ผ่านอย่างแน่นอน
ไหน ๆ กระเป๋าเหนือธรรมชาติก็ว่างอยู่แล้ว ของที่ใส่ได้ย่อมต้องขนไปให้หมด
ไม่นาน ทั้งสามก็มาหยุดยืนห่างจากซูเปอร์มาร์เก็ตหลายร้อยเมตร
“ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้เปิดขึ้นมาเพื่อรองรับกลุ่มนักศึกษาปริญญาโทเป็นหลัก ข้างในจึงไม่ได้มีแค่อาหาร แต่ยังมีของใช้ในชีวิตประจำวันอีกหลายอย่าง ถ้าเอาของพวกนั้นไป เราก็แทบไม่ต้องกังวลเรื่องเสบียงนานเกือบสองเดือนเลย!” เฉินอวี่ถงพูดอย่างยินดี
หลินชวนพยักหน้าเล็กน้อย “อาหารเอาไปน้อยหน่อยก็ได้ แต่น้ำต้องเอาไปเยอะ ๆ”
“ใช่ ตอนนี้ทั้งมนุษย์และสัตว์กลายพันธุ์ล้มตายกันหนักมาก ซากศพที่เน่าเปื่อยจะทำให้น้ำปนเปื้อน น้ำที่ใช้ทำอาหารกับดื่มต้องเป็นน้ำบรรจุขวด หรือน้ำกลั่นบรรจุถังเท่านั้น!”
ตามปกติแล้ว ปริมาณน้ำที่ใช้ย่อมมากกว่าอาหารมาก
ไม่ว่าจะล้างหน้าแปรงฟัน ดื่มกิน หรือทำอะไรก็ตาม ล้วนต้องใช้น้ำทั้งนั้น ตอนนี้มีพื้นที่เก็บของขนาดใหญ่แล้ว ย่อมควรกักตุนน้ำสะอาดไว้ให้มากหน่อย
เฉินอวี่ถงเปิดใช้ความรู้สึกเหนือสามัญ ไม่นานก็ตรวจสอบตำแหน่งของสัตว์กลายพันธุ์ได้ชัดเจน
“แฮ่ก มากกว่าครั้งก่อนอีก ในระยะที่ความรู้สึกเหนือสามัญของฉันครอบคลุมก็มีสัตว์กลายพันธุ์ถึง 32 ตัวแล้ว ถ้าเราเลือกบุก จำนวนที่ต้องรับมืออย่างน้อยก็ 40 ตัว!”
“40 ตัว?!”
“เยอะไปหน่อยนะ...”
เจียงเหย่าเกาหัว “สัตว์กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดแถวนี้น่าจะเป็นตั๊กแตนตำข้าวกลายพันธุ์ตัวนั้น แขนเคียวกลายพันธุ์คู่นั้นดูดุเอาเรื่อง ถ้าสู้ตัวต่อตัวฉันมั่นใจว่าฆ่ามันได้ แต่ถ้าถูกสัตว์กลายพันธุ์หลายสิบตัวล้อมพร้อมกัน ฉันก็ไม่ไหวเหมือนกัน”