เฉินอวี่ถงขนของจากร้านสะดวกซื้อในปั๊มน้ำมันออกไปจนเกลี้ยง
ของส่วนใหญ่ที่นี่เป็นน้ำแร่ เครื่องดื่ม ขนมขบเคี้ยวกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เสบียงสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันมีไม่มาก แถมผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่นยังขนไปส่วนหนึ่งแล้ว ของที่เหลือจึงมีไม่เท่าไร
ดังนั้นหลังจากนี้พวกเขายังต้องไปหาเสบียงมาเพิ่มโดยเฉพาะ เพื่อให้มีของพอใช้ในวันข้างหน้า
อีกด้านหนึ่ง หลินชวนกับพวกอีกสองคนก็เติมน้ำมันจนเต็มแล้ว
ทั้งหมด 16 ถัง คิดเป็นน้ำมัน 3,200 ลิตร!
“น่าเสียดายชะมัด น้ำมันใต้ดินยังสูบไม่หมด แต่ถังเราหมดเสียก่อน เหมือนคนตายทั้งที่เงินยังใช้ไม่หมดเลย...” เจียงเหย่เอ่ยอย่างเสียดาย
หลินชวนเดินไปทางรถออฟโรด “ไอ้บื้อ นี่มันปล้นฟรีทั้งนั้น ไม่ได้ใช้เงินแกสักหน่อย จะเสียดายหาพระแสงอะไร รีบไปได้แล้ว คืนนี้เราต้องหาที่พักให้ได้!”
เฉินอวี่ถงเก็บถังน้ำมันทั้งหมดเข้าไป
เมื่อเห็นถังน้ำมันหายวับไปต่อหน้า โจวหมิงเซวียนก็ยิ่งทำหน้าเหม่อ
ทั้งสี่ขึ้นรถ เครื่องยนต์ติดขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากพวกเขาจากไป เงาร่างหนึ่งก็วูบผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ห่างออกไปหลายร้อยเมตร
“แม่งเอ๊ย พวกนายมีสิ่งของเหนือธรรมชาติถึงสองชิ้น นี่มันโชคบ้าบออะไรกันวะ?!”
เฉินอวี่ถงหน้าเปลี่ยนสี “นายเคยเห็นสิ่งของเหนือธรรมชาติอย่างอื่นด้วยเหรอ?”
“ก็ประมาณนั้นแหละ สิ่งของเหนือธรรมชาติหายากสุด ๆ ไม่มีทางหาได้เลย ต้องพึ่งโชคอย่างเดียว ได้ยินว่าทหารของฐานหนานเฉิงเหมือนจะครอบครองสิ่งของเหนือธรรมชาติอยู่สองชิ้น ส่วนเว่ยเถี่ยซานก็สร้างตัวขึ้นมาได้เพราะสิ่งของเหนือธรรมชาติชิ้นหนึ่ง!”