"เสี่ยวจวง เธออย่าเพิ่งกังวลไป อาศรมจางแค่บอกว่าจะมาหาจางฟาน ยังไม่ได้บอกว่าจะทำอะไร บางทีอาจเป็นแค่เรื่องที่ต้องปรึกษากันก็ได้"
เห็นท่าทางกระวนกระวายของจวงจื่อโรว ฉินหรูก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้
แต่จวงจื่อโรวก็ยังคงขมวดคิ้วแน่น:
"พี่ฉิน เธอเห็นท่านอาศรมจางท่าทางดุดันขนาดนั้น เหมือนจะมาคุยเรื่องดีกับจางฟานงั้นเหรอ?"
"ถ้าเกิดเขาลงมือกับจางฟานขึ้นมาจะทำยังไง?"
"เขาคนหนึ่งเป็นนักบำเพ็ญ ส่วนจางฟานเป็นแค่คนธรรมดา จางฟานจะไปสู้เขาได้ยังไง เขาสามารถจัดการจางฟานได้ถึงตายเลยนะ!"
ฉินหรูรีบพูดทันที:
"เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก"
"ฉันรู้สึกว่า ท่านอาศรมจางยังมีสติอยู่ คงไม่ถึงขั้นจัดการจางฟานให้ตายจริง ๆ หรอก มากที่สุดก็แค่สักครึ่งตาย"
จวงจื่อโรวชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดออกมาอย่างไม่ได้ดั่งใจ: "พี่ฉิน ถึงเวลานี้แล้ว เธออย่ามาตลกเล่นได้ไหม"
"ได้ ๆ ๆ เธออย่าเพิ่งโกรธสิ" ฉินหรูพูด "พวกเราก็ต้องไปดูอยู่แล้วว่าเป็นยังไง ในฐานะคนหน่วยพิทักษ์กฎ พวกเราไม่เพียงแต่ต้องปกป้องคนธรรมดาจากการทำร้ายของสัตว์อสูร แต่ยังต้องปกป้องคนธรรมดาจากการทำร้ายของผู้วิเศษด้วย"
"ถ้าท่านอาศรมจางคิดจะทำอะไรกับจางฟานจริง ๆ ฉันไม่มีทางนั่งดูเฉย ๆ แน่"
พูดจบ ฉินหรูก็เสริมอีกประโยค: "ถึงแม้จางฟานคนนี้จะทำให้คนโมโหจริง ๆ ก็เถอะ"
เห็นจวงจื่อโรวไม่พูดอะไร ฉินหรูก็ถามอย่างสงสัยอีก:
"แต่ว่า... เสี่ยวจวง ท่าทางเธอวันนี้มันไม่ค่อยปกติเลยนะ!"
"เธอกับจางฟานเลิกกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วเมื่อวานไม่รู้ว่าใคร ปากก็ด่าจางฟานว่าไอ้สารเลว บอกว่าจะไม่ไปยุ่งกับมันอีกต่อไป แต่ฉันดูท่าทางเธอวันนี้ มันไม่ตรงกับที่พูดไว้เลยนะ!"