คำพูดของจางฟานทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
"นี่เพื่อน ถึงตอนนี้แล้วยังจะมาทำเป็นเก่งอีกเหรอ?" ซูยวี่หังอดพูดขึ้นมาไม่ได้
จวงจื่อโรวที่ตั้งสติได้ก็รีบเอ่ยด้วยความร้อนใจ
"จางฟาน นายเงียบได้แล้ว นายไม่รู้หรอกว่าอาจารย์จางน่ากลัวแค่ไหน!"
แต่จางฟานกลับยิ้มเย็น
"เหอะ ความสามารถของเขาเหรอ? ควรเป็นเขาต่างหากที่ต้องรู้ว่าฉันเก่งแค่ไหน!"
ได้ยินดังนั้น จางเซวียนจี้ยิ่งโกรธแทบไฟลุก
"ดี ดี ดี!"
"นายเก่งนักใช่ไหม!"
"วันนี้ข้าไม่ทุบนายจนขี้แตก แสดงว่านายสวนเก่งนัก!"
พูดจบ จางเซวียนจี้ก็หมายจะพุ่งเข้าไปลงไม้ลงมือทันที
"เดี๋ยวก่อน" แต่จางฟานกลับเอ่ยขึ้น
จางเซวียนจี้ชะงัก "นายยังจะมีเรื่องอะไรอีก?"
"ในเมื่อนายอยาก duel กับฉัน จะมีเดิมพันด้วยก็ไม่แปลกใช่ไหม?"
"เดิมพัน?" จางเซวียนจี้งงไป
จากนั้นก็มองจางฟานด้วยสายตาแบบมองคนบ้า
"งั้นนายก็ว่ามาสิ จะเดิมพันอะไร?"
"ไม่ใช่ว่าฉันอยากได้อะไร แต่ต้องดูว่านายมีอะไรต่างหาก ฉันจะบอกว่าเดิมพันเป็นอาวุธวิเศษขั้นแปลงวิญญาณ หรือของล้ำค่าของตำหนักเทียนซือ นายก็ต้องมีให้ฉันไงล่ะ!" จางฟานว่า
แต่จางเซวียนจี้ตอบกลับตรง ๆ "ไอ้หนู นายคิดมากไปแล้วล่ะ"
จางฟานทำได้แค่จนใจ ที่แท้เขาไม่ได้หลงกล เขายังอยากฉวยโอกาสรีดไถจางเซวียนจี้สักหน่อยแท้ ๆ
จางเซวียนจี้ไม่พูดพล่าม หยิบธนบัตรหนึ่งกำออกมาจากตัว
"เท่านี้ สองหมื่นหยวน เดิมทีฉันตั้งใจจะเอาไว้เป็นค่ารักษาพยาบาลนาย พอดีเลยเอามาเป็นเดิมพัน"