ขณะพูดคำเหล่านั้นออกมา พลังรอบตัวเสือใหญ่เปลี่ยนไปราวกับมีพลังอำมหิตบางอย่างพร้อมจะระเบิดออกจากกายได้ทุกเมื่อ
ท่านแม่ทัพแกะที่อยู่ข้างกายรีบเอ่ยขึ้นทันที:
“เสือใหญ่ ต้องการให้ข้าทำอะไรหรือไม่?”
เสือใหญ่สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเก็บพลังนั้นกลับ:
“เจ้าพาคนสองคนไปเขาหลงหู่ซานสักรอบ ให้เรื่องนี้สืบให้ชัดเจนมาถึงข้า”
“จำไว้ อย่าเพิ่งไปมีเรื่องกับพวกนักพรตกลิ่นสาบพวกนั้นเด็ดขาด พอเจอปัญหาที่จัดการไม่ได้ ให้รีบรายงานสิ่งที่พบมาให้ข้าทันที”
“แล้วถ้าหน่วยพิทักษ์กฎพวกนั้นเข้ามายุ่งด้วยล่ะ?” ท่านแม่ทัพแกะถาม
“หน่วยพิทักษ์กฎ?” เสือใหญ่หัวเราะเย็น:“ก็แค่พวกขยะ ขนาดขั้นการฝึกปราณขั้นปลายยังไม่กี่คน ตอนนี้เรื่องใหญ่กำลังจะมา พวกมันไม่มาหาเรื่องข้าก่อน ข้าก็ขี้เกียจไปยุ่งกับพวกมัน แต่ถ้าพวกมันกล้ามายุ่งเรื่องของข้าจริง ๆ ฆ่าทิ้งให้หมด!”
พูดจบ เสือใหญ่พลิกฝ่ามือ เสื้อเกราะโซ่ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นกลางมือ มันยื่นเสื้อเกราะนั้นให้ท่านแม่ทัพแกะ:
“เสื้อเกราะปราณทองเส้นนี้ เจ้าเก็บไว้”
ท่านแม่ทัพแกะดีใจสุดขีด:“ขอบคุณเสือใหญ่ ใต้เท้าจะต้องไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”
เสื้อเกราะปราณทองเส้นนี้แม้จะเป็นเพียงอาวุธวิเศษระดับต่ำ แต่ในยุคนี้ ก็นับเป็นของระดับสุดยอดแล้ว
แค่สวมเสื้อเกราะปราณทองเส้นนี้ ต่อให้ไม่เจออาจารย์เฒ่าแห่งเขาหลงหู่ซาน คนอื่นใครก็ตามที่เข้ามา มันก็มั่นใจว่าจะตบหน้าได้สามฉาดก่อน
เสือใหญ่พยักหน้า:
“เอาล่ะ ตอนนี้ยังไม่ต้องลงมือ คืนนี้พวกเจ้าค่อยแอบลอดเข้าไปในสวนสนุกเขาหลงหู่ซาน”
“ตอนนี้ไปโรงอาหารก่อน ไปเอาเลือดเนื้อชั้นยอดมาสองชุด”