เดือนห้า
ครบรอบหนึ่งปีที่ท่านโหวเฒ่าจากไป เป็นเวลาที่ฟู่จืออี้ ลู่เจินเจิน รวมถึงฟู่จือจู้และซุนซื่อแห่งสาขาสอง จะออกจากทุกข์ได้แล้ว
มิเพียงแต่ตระกูลโหวต้องจัดงานครบรอบให้ท่านโหวเฒ่าเท่านั้น ฟู่จืออี้และคนอื่น ๆ ยังต้องไปยังหน้าสุสานของท่านโหวเฒ่า จุดธูปเงินกระดาษ ถวายเครื่องเซ่นไหว้
เมื่อกลับมาแล้ว จึงจะเปลี่ยนออกจากชุดไว้ทุกข์ สวมใส่เครื่องแต่งกายตามปกติได้
ทางฟู่จือเจี่ยนส่งคนมาแจ้งทั้งสองครอบครัวล่วงหน้าแล้วว่า ในวันครบรอบนั้น ทุกคนต้องไปยังศาลบรรพชนเพื่อเซ่นไหว้ท่านโหวเฒ่า
จะมีการจัดพิธีสวดครั้งใหญ่โต
ครั้งนี้ทั้งครอบครัวต้องไป
ครั้นถึงวันนั้น ทั้งครอบครัวยังคงสวมอาภรณ์ไว้ทุกข์ แม้แต่พี่น้องสามคน เต้าซาลาเปา ลูกชุบ และส้ม ก็เปลี่ยนมาสวมชุดที่สีสันไม่ฉูดฉาด
เมื่อถึงศาลบรรพชน ทางตระกูลโหวเชิญพระสงฆ์และนักพรตเต๋ามาทำพิธีสวด
เหล่าสตรีถูกเชิญไปยังเรือนด้านหลัง บุรุษทั้งหลายอยู่ด้านหน้า
ไม่ได้พบหน้ากันเกือบปี บัดนี้มาเจอกัน ก็มีเรื่องพูดคุยไม่รู้จบ
ปีที่ปิดประตูรักษาทุกข์นี้ ทุกคนมิอาจเสพของคาว อย่างน้อยในที่แจ้งก็ไม่ได้ จะก่อเรื่องถึงชีวิตก็ไม่ได้ ยิ่งห้ามมิให้น้ำหนักขึ้นระหว่างไว้ทุกข์
ดังนั้น ต่างก็ผอมลงไปคนละรอบ
โดยเฉพาะหูซื่อ ยิ่งซูบผอมจนคางแหลม
ลู่เจินเจินและซุนซื่อดึงนางไปอีกด้านหนึ่ง หลังจากทักทายแล้ว ก็ถามด้วยความเป็นห่วงยิ่งว่า "พี่สะใภ้ใหญ่ แม้จิตใจกตัญญูจะดี แต่ท่านก็ต้องรักษาร่างกายไว้ด้วยนะ ยังมีเยว่เจี่ยและป๋อเกอรอท่านดูแลอยู่นะ"
หูซื่อรับน้ำใจของทั้งสองด้วยรอยยิ้ม