ลู่เจินเจินโบกมือ พลางเอ่ยวาจาหวานซึ้งอย่างคล่องปากว่า “ข้าเคยกล่าวไว้นานแล้ว ต่อแต่นี้ครอบครัวเราไม่ว่าจะอย่างไรก็จะไม่พรากจากกันอีก ท่านไปที่ใด พวกเราก็จะตามไปที่นั่น ครอบครัวอยู่ที่ใด บ้านก็อยู่ที่นั่น”
“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ย่อมต้องเคยลิ้มรสความทุกข์ยากที่ท่านเคยลิ้ม จึงจะรู้ว่าท่านอุทิศสิ่งใดเพื่อครอบครัวนี้บ้าง ทั้งยังให้เด็ก ๆ ได้รู้ว่า บิดาผู้นี้ต้องเผชิญความทุกข์ยากเพียงใด ทรมานเพียงไร และเบื้องหลังหยาดเหงื่อและความเพียรพยายามมากมายเท่าใด พวกเขาจึงได้มีวันเวลาที่ดีเช่นนี้”
จิตใจของฟู่จืออี้พลันอ่อนยวบลงทันใด สายตาที่มองลู่เจินเจินอ่อนโยนราวกับจะฉ่ำหวานจมห้วงรัก
ชั่วขณะหนึ่งไม่อาจระงับคลื่นอารมณ์ในอกได้ ดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแนบอก เสียงทุ้มพร่าว่า “เจินเจิน โชคอันสูงสุดในชีวิตของข้า คือการได้เจ้ามาเป็นภรรยา—”
ลู่เจินเจินก็ยกแขนโอบตอบกอดรอบเอวฟู่จืออี้ไว้ เอื้อนเอ่ยอย่างไม่ถ่อมตนว่า “ย่อมเป็นเช่นนั้น ดังนั้นนับแต่นี้ไปท่านต้องดีต่อข้าให้มากกว่าเดิม”
ฟู่จืออี้กลั้นไม่อยู่เอ่ยปากตัดพ้อว่า “ในเรือนยามนี้ เรื่องเล็กน้อยให้ฮูหยินตัดสิน เรื่องใหญ่ให้ข้าตัดสิน ทว่าเรื่องไหนเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ล้วนให้ฮูหยินชี้ขาด นี่ยังไม่ดีพอหรือ เช่นนี้แล้วจะให้ดีกว่าเดิมได้อย่างไรอีก โปรดฮูหยินทรงชี้แจงให้แจ่มแจ้งด้วย”
ลู่เจินเจินทำหน้าขรึม ตีสีหน้าจริงจังกล่าวว่า “ท่านฟู่ ผู้เป็นคนอย่าอิ่มเอมกับสภาพที่เป็นอยู่ ต้องมีปณิธานสูงส่ง มีเป้าหมายอันไกลโพ้นจึงจะได้ ทุกค่ำคืนก่อนนอน ท่านต้องพิจารณาตนสามประการ หนึ่ง พิจารณาว่าวันนี้ดีต่อฮูหยินมากกว่าเมื่อวานหรือไม่ สอง พิจารณาว่าวันนี้ได้ทำให้ฮูหยินรื่นเริงยินดีหรือไม่ สาม พิจารณาว่าได้เก็บฮูหยินไว้ ณ ปลายยอดใจอยู่ทุกขณะหรือไม่...”