ทว่านางก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
ใบหน้าซีดเซียว สั่งการไปอย่างเป็นระเบียบ
ให้เก็บเครื่องตกแต่งและของประดับมงคลทั้งหมดในจวนผู้ตรวจการแผ่นดินลง
แล้วสั่งให้ผู้คนนำชุดไว้ออกมาเปลี่ยนก่อน ถอดเครื่องประดับบนศีรษะออก เด็กทั้งสามของเต้าปอก็เคยผ่านพิธีศพของท่านโหวเฒ่ามาก่อน ครานี้เห็นต้องเปลี่ยนชุดไว้ทุกข์ เด็กทั้งสามก็รู้แล้วว่ามีคนล่วงลับอีกแล้ว
“ท่านแม่ มีใครสิ้นแล้วหรือเพคะ”
ลู่เจินเจินลูบใบหน้าเด็กทั้งสาม แม้จะยากจะปิดบังความโศกเศร้าก็ตาม “เป็นเสด็จปู่ฮ่องเต้สิ้นแล้วเพคะ พวกเจ้ายังจำได้หรือไม่ ผู้ที่ประทานสุนัขน้อยให้ และเคยสัญญาจะให้ม้าน้อยแก่เฉิงจื่อ ทั้งยังประทานรางวัลแก่พวกเจ้าบ่อยครั้ง เสด็จปู่ฮ่องเต้พระองค์นั้นสิ้นแล้ว”
พี่น้องตระกูลเต้าปาก็ยังจำเสด็จปู่ฮ่องเต้พระองค์นั้นได้ แม้พระองค์จะดูน่าเกรงขาม แต่ก็ทรงดีกับพวกเขามาก
สำคัญคือพระองค์ใจกว้าง หลังจากพวกเขามาถึงกานหนิงก็ยังได้รับพระราชทานรางวัลจากเสด็จปู่ฮ่องเต้อีกไม่น้อย
พลันดวงตาทั้งสามคู่ก็แดงก่ำขึ้นมา
เมื่อเปลี่ยนชุดไว้ทุกข์เรียบร้อยแล้ว ลู่เจินเจินก็ปรึกษากับเด็กทั้งสามว่า “ภายในหนึ่งเดือนนี้พวกเราต้องไว้ทุกข์ถวายเสด็จปู่ฮ่องเต้ เข้าใจหรือไม่ โต้วเปากับทังหยวน พวกเจ้าสองพี่น้องคัดลอก ‘คัมภีร์หัวใจ’ วันละหนึ่งบทถวายเสด็จปู่ฮ่องเต้ดีหรือไม่”
เต้าปาและทางหยวนพยักหน้า
เฉิงจื่อรีบเอ่ยว่า “แล้วข้าล่ะเพคะ ข้าก็อยากคัดลอกคัมภีร์ถวายเสด็จปู่ฮ่องเต้เช่นกัน”
ลู่เจินเจินลูบศีรษะเฉิงจื่อ “เฉิงจื่อยังเล็ก ยังไม่มีแรงพอจะจับพู่กันเขียนอักษร คัมภีร์ที่พี่ชายคัดลอกเสร็จแล้วทุกวัน เฉิงจื่อช่วยสวดวันละหนึ่งรอบถวายเสด็จปู่ฮ่องเต้ดีหรือไม่”