จินซื่อพยายามจะพูดอยู่หลายครั้ง เหลือบมองฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ซื่อและพระชายาอ๋องสู่ซ้ายขวา ก็ยังอยากเอ่ยปาก แต่ถูกหูซื่อดึงแขนเสื้อไว้
หูซื่อแม้ไม่ได้เอ่ยวาจา ทว่าแววตาเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย
จินซื่อเหลือบมองฟู่จือเจี่ยน เห็นเขาไม่มีสีหน้าไม่พอใจแม้แต่น้อย สูดลมหายใจเข้าลึก กล้ำกลืนความไม่พอใจนั้นลงคอไป
เพียงแต่สุดท้ายก็ปรากฏบนใบหน้าอยู่บ้าง
ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ซื่อมิได้ตาบอด ย่อมมองเห็นทั้งหมด
ทำเพียงไม่รู้ไม่เห็น กำชับว่า "วันนี้ลำบากผู้อาวุโสในตระกูลหลายท่านแล้ว ในจวนเตรียมสุรามื้อเบาไว้ ท่านโหวกับลาวเอ้อร์ล่าวซานไปนั่งเป็นเพื่อนท่านผู้ใหญ่ทั้งหลายเถิด"
ฟู่จือเจี่ยนยังตั้งสติไม่ติด เอ้อเหล่าเหยเองที่ดึงซานเหล่าเหยให้ลุกขึ้น เชิญผู้อาวุโสตระกูลไปยังเรือนด้านหน้า
ฟู่จือเจี่ยนถูกหูซื่อผลักทีหนึ่ง ถึงได้สติขึ้นมา ขยี้หน้า แล้วเดินตามไปข้างหลัง
พอคนเดินจากไป จินซื่อก็สีหน้าบึ้งตึงขึ้นทุกที ขี้เกียจแม้แต่เสแสร้ง ลุกขึ้นคารวะฮูหยินผู้เฒ่า "สะใภ้รู้สึกไม่ค่อยสบายตัว ขอตัวกลับก่อน"
แล้วยิ้มเหยียดๆ ให้ท่านป้าสะใภ้สองกับหลานซื่อไม่กี่คน "ข้าไม่สบายเนื้อตัว ก็ให้อภัยที่ขาดความเคารพละเว้นการอยู่เป็นเพื่อนด้วยเถิด"
ท่านป้าสะใภ้สองกับหลานซื่อย่อมไม่กล่าวมากความ ลุกขึ้นส่งท่านป้าสะใภ้ใหญ่ออกจากเรือนรุ่ยเซวียนถัง
ทิ้งให้หูซื่อระงับโทสะในใจลง ยังต้องไกล่เกลี่ยให้จินซื่อ "ฮูหยินของเราช่วงนี้โศกเศร้าเสียใจเกินควร เมื่อวานยังเชิญหมอมา วันนี้ก็ฝืนสังขารมา ความผิดมารยาทอันใด ขอท่านอาเสี่ยวสองและท่านอาสะใภ้สามอภัยด้วย"