ไฮ่จื่อพูดด้วยความอิจฉาว่า “ของดี ๆ นายเจอหมดเลยนะ”
เฉินไห่ยิ้ม
ก็จริง
ของทะเลมีค่าที่หาได้ในโคลนตม ที่จริงก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง
เขาใช้คีมเหล็กคีบปลาไหลโคลนขึ้นมา
ปลาไหลโคลนถูกกระตุ้นจนคีมเหล็กแน่นไม่ยอมปล่อย เฉินไห่ออกแรงอยู่พักหนึ่งกว่าจะโยนมันลงถังน้ำได้
ทั้งสองคนไถต่อไป
ไถไปได้ไม่ไกล
เฉินไห่ก็หยุดกะทันหัน ใช้คีมเหล็กชี้ไปยังโขดหินที่อยู่ไม่ไกล บนโขดหินมีสาหร่ายทะเลขึ้นเต็มไปหมด และมีปลาไหลโคลนนอนอยู่ตัวหนึ่ง
ไฮ่จื่อตาโต “แบบนี้ก็มองเห็นด้วยเหรอ”
เฉินไห่ชี้ตาตัวเอง “ก็มองรอบ ๆ ให้มากหน่อย”
ไฮ่จื่อทั้งอิจฉาทั้งยอมรับในฝีมือ
เฉินไห่ลงจากม้าโคลน เดินลุยไปทางปลาไหลโคลน ย่างเท้าสูงต่ำไม่เท่ากัน เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ปลาไหลโคลนยังไม่รู้ตัวว่ามีอันตราย เอาแต่นอนอาบแดดอยู่
เฉินไห่ยื่นคีมเหล็กเข้าไป พอเข้าใกล้มากพอ ก็ออกแรงทันที
คีบได้ในครั้งเดียว
ไฮ่จื่อถูกกระตุ้นจนฮึกเหิม พูดว่า “ฉันก็ต้องลองหาให้ได้บ้างแล้ว”
“อาไห่ ช่วยชี้แนะฉันหน่อย”
“นายคิดว่าทางโน้นจะมีของไหม”
เฉินไห่ชี้ส่ง ๆ “นายไปตามทางนี้ ฉันไปทางโน้น”
“อย่ามัวแต่หาของอย่างเดียวล่ะ”
“น้ำขึ้นตามหลังเราอยู่”
ไฮ่จื่อขานรับ แล้วไถไปทางที่เฉินไห่ชี้อย่างกระตือรือร้น ไม่นานก็ร้องตะโกนอย่างตื่นเต้นว่าจับปลาไหลโคลนได้ตัวหนึ่ง
เฉินไห่ยิ้ม
ก็ดีแล้ว
ไม่นานนัก
ไฮ่จื่อก็ร้องขอความช่วยเหลือ
เฉินไห่รีบเข้าไปหา