เฉินไห่ควักปูทะเลออกมาจากใต้ตัวม้าโคลน แล้วพูดอย่างจนใจว่า “โง่จริง ๆ เลยนะ เห็นฉันไถม้าโคลนเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ยังไม่รู้จักหลบอีก”
“ตายหรือยัง?”
“ยังไม่ตายนี่ งั้นฉันต้องมัดแกไว้แล้วล่ะ”
ปูทะเลพ่นฟองไม่หยุด “￥%……@#&”
ดีที่มันพูดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงด่าหยาบคายแน่
เฉินไห่มัดมันอย่างรวดเร็ว
แล้วโยนลงในกระจาดไม้ไผ่
ปูทะเลว่า “เอาถั่วลิสงมาให้ฉันกิน!”
ไฮ่จื่อเดินไปอีกทาง ไม่นานก็เจอรูปูทะเลเต็มไปหมด
เขาล้วงดู
มีของอยู่
ไม่นานก็ใช้คีมคีบปูทะเลออกมาได้ตัวหนึ่ง
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ปูทะเลก็ยิ่งเยอะ
แต่ไฮ่จื่อก็มองพลาดได้เหมือนกัน สัตว์ทะเลในโคลนตมส่วนใหญ่ชอบขุดรู แม้แต่หอยสังข์กับหอยเชลล์ก็ยังขุดรูซ่อนตัว
ในรูสิบรู จะมีสี่ห้ารูที่เป็นสัตว์ทะเลชนิดอื่น ทั้งหอยลายตัวใหญ่ หอยเลือด กุ้งแม่น้ำ พวกนี้แม้จะไม่ค่อยมีราคา แต่แค่จับอะไรได้บ้าง ไฮ่จื่อก็มีความสุขแล้ว
ส่วนรูอีกสี่ห้ารู ในจำนวนนั้นประมาณสองสามรูจะว่างเปล่า
เฉลี่ยแล้ว
คุ้ยสิบรู ก็จับปูทะเลได้สองสามตัว
แต่แค่ไม่ถึงชั่วโมง เขาก็จับปูทะเลได้เกือบสิบตัวแล้ว!
ถังน้ำใกล้เต็มแล้ว!
ไฮ่จื่อตื่นเต้นสุด ๆ คาดว่าถ้าเอาสัตว์ทะเลเต็มถังนี้ไปขายที่ตลาดมืด ก็น่าจะได้เงินหลายสิบหยวน!
มากกว่าที่พ่อแม่ของเขาทำงานรวมกันทั้งเดือนเสียอีก!
ไฮ่จื่อจับปูทะเลได้อีกตัว มัดมันอย่างมีความสุข แล้วเงยหน้ามองเฉินไห่ ซึ่งกำลังหยิบกระสอบมาเทสัตว์ทะเลจากกระจาดไม้ไผ่ใส่ลงไป