เฉินไห่ก็ออกไปด้วย
เขาจำได้ว่าชาติก่อน พ่อของเขา เฉินอ้ายกั๋ว เตรียมไม้กระดานสนเอาไว้จำนวนหนึ่ง กะว่าพอแบ่งครอบครัวแล้วย้ายออกไปอยู่ข้างนอก จะเอาไปทำเฟอร์นิเจอร์ชุดใหม่
แถวบ้านพวกเขา ไม้สนถือว่าเป็นไม้ที่ดีทีเดียว
เอาไปทำม้าโคลนก็ได้เหมือนกัน
แต่แล้ว
พ่อแม่ของเขาก็จากไปอย่างกะทันหัน ไม้กระดานสนพวกนั้นจึงไม่ได้ใช้ประโยชน์ ต่อมา พอลุงสามจอมขี้เกียจของเขาแต่งงาน ไม้กระดานสนทั้งหมดก็ถูกเอาไปทำเฟอร์นิเจอร์สำหรับงานแต่ง
ในยุคนี้น่ะ
บ้านไหนทำเฟอร์นิเจอร์ไม้สนชุดหนึ่งไว้ใช้ตอนแต่งงานได้ รับรองว่าต้องมีคนอิจฉาแน่นอน
เรื่องนี้ทำให้ครอบครัวเฉินได้หน้าได้ตา
แต่ทุกอย่างล้วนตั้งอยู่บนการฮุบสมบัติของเฉินอ้ายกั๋ว
วันนั้นตอนแบ่งครอบครัวกัน เร่งรีบเกินไปจริง ๆ
รายละเอียดหลายอย่างเขายังไม่ได้จัดการ พอวันนี้ต้องใช้ไม้กระดาน ถึงเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้
จะปล่อยให้ครอบครัวเฉินได้ประโยชน์ไปฟรี ๆ อีกไม่ได้
ต้องไปเอาไม้กระดานคืน
พอเอาไม้กระดานกลับมาแล้ว ใช้เวลาไม่นานก็ทำม้าโคลนได้ แถมยังทำเฟอร์นิเจอร์ได้อีก ทั้งเตียง โต๊ะเก้าอี้ ตู้ และอย่างอื่น
เดี๋ยวนี้ค่าจ้างทำเฟอร์นิเจอร์ก็ไม่แพง แค่หาช่างไม้มาทำสักสองสามวันก็เสร็จ
โดยเฉพาะเตียงไม้กระดาน
แม้จะเป็นหน้าร้อน แต่กลางคืนก็มีความชื้นสูง จะนอนบนพื้นต่อไปแบบนี้ไม่ได้
แถวนี้ความชื้นสูง ทุกคนก็ออกไปเก็บของทะเลกัน พออายุมากขึ้นแทบทุกคนก็ต้องป่วยเป็นโรคข้ออักเสบหรือโรครูมาติซึม
เฉินไห่ออกจากบ้าน แต่ไม่ได้ตรงไปครอบครัวเฉินทันที