ข้างนอก
เสมียนกับหัวหน้าฝ่ายสตรีคุยกันอยู่
เสมียนพูดว่า “คุณรู้สึกไหมว่าอาไห่ดูไม่เหมือนเดิมนิดหน่อย”
หัวหน้าฝ่ายสตรีถาม “เหรอ”
“ไม่เห็นจะต่างตรงไหน ก็ยังดูโง่ ๆ เหมือนเมื่อก่อนนั่นแหละ”
“เพิ่งมาถึงก็หยิบบุหรี่ให้หัวหน้าหลินแล้ว”
เสมียนหัวเราะ “ก็จริงนะ พวกเรายังยืนอยู่กันตรงนี้แท้ ๆ ยังกล้าให้ของกันโต้ง ๆ ตอนนั้นหัวหน้าหลินตกใจใหญ่เลย”
หัวหน้าฝ่ายสตรีหัวเราะตาม
พวกเขาเองก็เพิ่งเคยเห็นคน “ติดสินบน” กับตาตัวเองเป็นครั้งแรก
เธอพูดว่า “บุหรี่สองซองก็ต้องหลายเหมาแล้ว เอาเงินไปซื้อของกินของใช้ไม่ดีกว่าหรือ ถึงไม่ให้ของ ด้วยนิสัยของหัวหน้าหลิน เขาก็ช่วยอยู่แล้ว”
เสมียนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ในหมู่บ้านนี้มีใครบ้างไม่รู้ว่าหัวหน้าหลินเป็นคนใจดี
คงมีแต่เฉินไห่นั่นแหละที่ไม่รู้
ตอนนั้นเอง
ทั้งสองได้ยินเสียงหลินสุยเซิงคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องด้านใน กำลังช่วยเฉินไห่ตามหาพ่อตาแม่ยาย เสมียนพูดอย่างประหลาดใจว่า “คราวนี้หัวหน้าหลินช่วยไวดีนี่ ไม่อิดออดเลย”
เสมียนพูดพลางยิ้ม “เขาให้บุหรี่ไปตั้งสองซอง จะไม่รีบช่วยหน่อยก็ดูไม่ดีสิ”
หัวหน้าฝ่ายสตรีพยักหน้า “ก็จริง”
“ว่าไปแล้ว บุหรี่สองซองที่อาไห่ให้ไปก็ไม่ได้เสียเปล่า”
เสมียนพูดว่า “ก็มีแต่อาไห่นี่แหละที่ให้แล้วหัวหน้าหลินยอมรับ”
“ถ้าเป็นพวกเราให้ หัวหน้าหลินคงโยนฉันออกไปแล้ว”
หัวหน้าฝ่ายสตรีอดหัวเราะไม่ได้
ไม่นานนัก
หลินสุยเซิงวางสายแล้วเดินออกมา กำชับเสมียนว่าถ้ามีโทรศัพท์เข้ามาให้คอยรับสายด้วย