เฉินไห่ถามว่า “ลุงมาทำอะไรเหรอ”
หลี่ต้าเชียงลูบจมูก “ฉันมาดูว่าแกทำม้าโคลนยังไง”
เฉินไห่ส่งเสียง “อ้อ”
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก
สีหน้าไฮ่จื่อดูอึดอัดเล็กน้อย
เขากลับบ้านไปรื้อค้นข้าวของหาเครื่องมือ หลี่ต้าเชียงเห็นแล้วสงสัย จึงถามว่าหาเลื่อยกับของพวกนั้นไปทำไม
“ทำม้าโคลน”
ไฮ่จื่อตอบไปอย่างนั้น
ม้าโคลนดูเผิน ๆ ก็มีแค่แผ่นไม้กับที่จับ แต่รายละเอียดข้างในมีมากมาย
เรื่องอื่นยังไม่ต้องพูดถึง
หลี่ต้าเชียงใช้ม้าโคลนเป็น แต่ทำไม่เป็น
ในหมู่บ้านมีคนอายุมากอยู่ไม่กี่คนที่ทำเป็น
เขาถามว่า “แกจะทำเหรอ”
ไฮ่จื่อส่ายหน้า “ไม่ใช่ฉัน เป็นอาไห่”
หลี่ต้าเชียงหัวเราะไม่หยุด “แกยังทำไม่เป็น แล้วอาไห่จะทำเป็นได้ยังไง”
“พวกแกอย่าคิดอะไรตามใจชอบไปเรื่อย”
“อย่าเอาแผ่นไม้ไปทำเสียเปล่า ๆ”
ไฮ่จื่อบอกว่า “อาไห่บอกว่าเขาทำเป็น”
หลี่ต้าเชียงว่า “เขายังบอกว่าตัวเองบินขึ้นฟ้าได้เลย แกก็เชื่อด้วยหรือไง”
ไฮ่จื่อ “……”
เขาขี้เกียจเถียงกับหลี่ต้าเชียง พอหาเครื่องมือครบก็รีบวิ่งออกไป
หลี่ต้าเชียงเห็นว่าห้ามไม่อยู่ จึงเดินตามไปด้วย
เขาเองก็อยากเห็นว่าเฉินไห่จะทำม้าโคลนยังไง
ม้าโคลนเป็นของดีทีเดียว
ถ้าอยากเดินไปมาในแหลมหิน แค่ใช้สองขาก็แทบขยับไม่ได้
ม้าโคลนเป็นพาหนะที่ใช้บนโคลนตม ยาวประมาณหนึ่งเมตร ด้านหน้ามีที่จับ วางเท้าข้างหนึ่งบนแผ่นไม้แล้วใช้อีกข้างถีบพื้น ก็จะไถลไปบนโคลนได้ เร็วกว่าการเดินมาก
นี่แหละที่มาของม้าโคลน