เฉินไห่: “???”
เล่นอะไรของแกเนี่ย
แต่งงานเพื่อตอบแทนบุญคุณ?
เมื่อกี้ตอนอยู่กับเฉินฮุย ท่าทางยอมตายไม่ยอมจำนน บริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนหญิงผู้ยึดมั่นในพรหมจรรย์นั่นหายไปไหนแล้ว?
ต่อหน้าคนอื่นกับลับหลัง สองบุคลิก?
เฉินไห่ลูบหน้าตัวเอง
เขารู้ตัวดี
ถึงจะหล่อเหลาไม่เบา แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่ผู้หญิงคนไหนเห็นแล้วจะพุ่งเข้ามาขอให้รับเลี้ยง
เรื่องผิดปกติย่อมมีความชั่วร้ายแฝงเร้น
เย่ชิงฉือเห็นเฉินไห่ไม่พูด คิดว่าเฉินไห่ไม่เข้าใจความหมายของคำว่า 'แต่งงานเพื่อตอบแทนบุญคุณ'
ก็แหงล่ะ เด็กโง่คนหนึ่ง ขนาดพูดยังไม่ชัด แล้วจะเข้าใจสำนวนได้อย่างไร
เธออธิบายว่า: “ก็คือแต่งงานกับนายไง ฉัน จะเป็นเมียนาย”
พูดพลาง ยกมือขึ้น ชี้ที่หน้าอกตัวเอง
เฉินไห่มองเย่ชิงฉือ ใจลอยไปเล็กน้อย
ในชาติก่อน หลังจากเขาฟื้นขึ้นมา เย่ชิงฉือก็ตายไปแล้ว เหลือไว้เพียงรูปถ่ายขาวดำไม่กี่ใบ ผ่านไปหลายปี ความทรงจำเกี่ยวกับเธอเลือนรางไปแล้ว
บัดนี้ เย่ชิงฉือยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมีชีวิตชีวา
เฉินไห่แอบทึ่งในใจ ช่างเป็นโฉมที่งามหมดจดยิ่งนัก โครงหน้าดีเลิศ ผิวพรรณเปล่งปลั่งเย็นชา คล้ายกับดาราสาวน้อยชื่อ “เซียวหลงหนวี่” ในยุคหลังมาก
สายตาทอดตามนิ้วมือของเธอ
เฉินไห่ค่อนข้างแปลกใจ เย่ชิงฉือใช้ชีวิตในหมู่บ้านเสี่ยววานมาหลายปี สภาพร่างกายหนักไปทางขาดสารอาหารเพราะหิวโหยเป็นเวลานาน
ไม่นึกว่าตรงนั้นจะคับอกคับใจขนาดนี้
ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือปฏิกิริยาของเขาในตอนนี้
ชาติก่อน แม้เขาจะสูงส่งเป็นคนเหนือคน แต่ก็อยู่โดดเดี่ยวลำพังมาตลอด
พูดตามตรง
ไม่กลัวให้ทุกคนหัวเราะเยาะ
เขามันไร้สมรรถภาพ
ลองมาหมดทุกวิธีแล้ว ทั้งผู้เชี่ยวชาญอาจารย์ในและต่างประเทศก็ดูจนทั่ว
ร่างกายแข็งแรงดี
แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี
แต่เขาค้นพบว่า ในตอนนี้เมื่อมองเย่ชิงฉือ กลับรู้สึกกระตุกริ้วขึ้นมาบ้าง
เกิดอะไรขึ้น?
เป็นเพราะเขาช่วยเย่ชิงฉือไว้ ทำให้ลบล้างอุปสรรคที่ขัดขวาง เขาก็กลับมาปกติ?
หรือว่า เย่ชิงฉือเป็นยาวิเศษที่รักษาเขาได้?
เมื่อตัดสถานการณ์ที่เป็นไปไม่ได้ทั้งหมดออกไป ที่เหลือ ไม่ว่าจะเหลือเชื่อเพียงใด นั่นก็คือความจริง!
เย่ชิงฉือเห็นเฉินไห่ยังนิ่งเงียบอย่างโง่เขลาอยู่ ก็อดร้อนรนไม่ได้: “ไม่โง่ถึงขั้นไม่รู้จักเมียเลยกระมัง?”
เฉินไห่พูดว่า: “รู้ ข้าไม่ได้โง่”
“……” เย่ชิงฉือถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดในใจ เอ็งไม่ได้โง่แล้วเอ็งเป็นอะไรเล่า ปลอบโยนเกลี้ยกล่อมว่า “งั้นเอาเมียไหม?”
“มีเมียนี่ดีออกจะตาย”
“ซักเสื้อผ้าให้ ทำข้าวให้ กกไฟให้อุ่นเตียงให้ ให้… ให้ลูกเอ็ง”
“ฉันทำอะไรเป็นตั้งหลายอย่าง”
“กินก็กินน้อย…”
พูดไปพูดมา ใบหน้าของเย่ชิงฉือก็แดงระเรื่อ
ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยนึกฝันว่าวันหนึ่งเธอจะต้องมาหลอกล่อให้คนโง่แต่งกับเธอ
เมื่อกี้ตอนที่เฉินไห่วิ่งมา เธอก็เห็นแล้ว
ไม่คิดว่าเฉินไห่จะจับงูทะเลโยนใส่ตัวเฉินฮุยเพื่อช่วยเธอ
หากเฉินไห่ไม่ช่วยเธอไว้ เธอแทบจินตนาการไม่ออกเลยว่าตัวเองจะต้องตกอยู่ในสภาพน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้
เฉินไห่คือฟางเส้นสุดท้ายที่เธอจะไขว่คว้าไว้ช่วยชีวิตได้
คนโง่คนนี้ แม้จะไม่ใช่ที่พึ่งพาที่ดีนัก แต่ก็มีจิตใจดี เมตตา ดีกว่าไอ้พวกสารเลวที่จิตใจสกปรกโสมมมากมายนัก
แค่ได้แต่งกับเฉินไห่ นางก็คงไม่ต้องเจอสภาพหิวสามวันอิ่มเก้าครั้งในหมู่บ้านนี้อีกแล้วกระมัง
ความหิวมันทรมาณเกินไปแล้ว
นางทนทุกข์ทรมานในหมู่บ้านเสี่ยววานมามาก เจ็บปวดมามาก ล้วนกัดฟันอดทนมาได้ แต่กลับต้านทานความเจ็บปวดจากความหิวไม่ไหว จึงต้องเสี่ยงตายมาเก็บของทะเล
เฉินไห่ยิ้ม พยักหน้า
เมื่อเย่ชิงฉืออาสามาเป็นเมียเขา และยังจะให้ลูกเขาอีก ถ้าเช่นนั้นเขาก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ
ตอนนี้คือหน้าร้อนปี 79
การคืนความยุติธรรมเริ่มตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว แต่ที่นี่อยู่ห่างไกล นโยบายยังลงมาไม่ถึงจริง ๆ
แต่อย่างช้าก็ปีหน้าทั้งหมดจะได้รับการคืนความยุติธรรม
ถึงตอนนั้น
ครอบครัวของเย่ชิงฉือจะเดินทางมาหมู่บ้านเสี่ยววาน
ส่วนเรื่องที่ว่าเย่ชิงฉือจะทิ้งผัวทิ้งลูกจากเขาไปเลย
ก็ไม่เป็นไรหรอก
สาวงามหยาดเยิ้มเช่นนี้มาแต่งกับเขา ให้ลูกกับเขา ก็ถือว่ากำไรแล้ว
พูดตามจริง ในชาติก่อน ทำธุรกิจ สู้กับคน สู้กับฟ้า สู้กับดิน มันช่างเหนื่อยเหลือเกิน ดังนั้นในชาตินี้ เขาไม่อยากใช้ตัวเสิ่นชิงฉือมาเล่นละครก้าวกระโดดข้ามชนชั้นอีกแล้ว
เขาจะใช้ชีวิตในแบบที่ต่างออกไป
หมู่บ้านเสี่ยววานก็ดีอยู่
ในชาติก่อน ตอนแก่กลับมาที่นี่ ใช้ชีวิตตัดขาดจากโลกกว้าง ไม่พูดเกินจริงเลย มันเป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลายและมีความสุขที่สุดของเขา
ในตอนนี้ เขาสามารถข้ามขั้นตอนไปถึงจุดนั้นได้เลย ใช้ชีวิตให้สบายเสียตั้งแต่ตอนนี้
และอีกอย่าง สถานะพวกห้าดำของเย่ชิงฉือไม่ใช่ภาระเลยแม้แต่น้อย กลับเป็นประโยชน์อย่างมากต่อสิ่งที่เขากำลังจะทำต่อไปด้วยซ้ำ
เฉินไห่เริ่มต้นวางแผนคำนวณ จัดวางกลยุทธ์ในสมอง
สิ่งนี้แทบจะกลายเป็นสัญชาตญาณ
ตอนนี้เขาอาศัยอยู่กับปู่และย่า
พ่อแม่ตายเพราะอุบัติเหตุจากงาน เหลือเพียงเฉินหลานน้องสาวที่เป็นญาติสายตรงเพียงคนเดียว
ปู่ย่าลำเอียงอย่างมาก เขาเป็นคนโง่แต่กำเนิด น้องสาวเพิ่ง 7 ขวบครึ่ง ดูเอาเถิดว่าสองพี่น้องในครอบครัวเฉินใช้ชีวิตอยู่อย่างทุกข์เข็ญขนาดไหน
ไม่พูดให้เกินจริงเลย แม้แต่วัวแก่ที่ใช้ไถนาของบ้าน ก็ยังใช้ชีวิตดีกว่าพวกเขาสองพี่น้อง
ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังโง่อยู่ เขาทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่ถูกคนอื่นบงการควบคุม แต่ตอนนี้เขาจะไม่ยอมให้ครอบครัวเฉินเอาเปรียบพวกเขาสองพี่น้องแม้แต่น้อยอีกต่อไปแล้ว
ใช้สถานะพวกห้าดำของเย่ชิงฉือมาทำเป็นข้ออ้าง พาน้องสาวหลุดจากครอบครัวเฉินไปเลย
ในชาติก่อน เขาไม่สามารถดูแลเย่ชิงฉือได้ดี ตอนนี้ เขาสามารถชดเชยให้อย่างดี ก่อนที่ครอบครัวของเย่จะมา ให้เย่ชิงฉือได้ใช้ชีวิตที่ดีสักหน่อย
แค่คิดเท่านี้ จิตใจเขาก็พลุ่งพล่าน กลับมามีแรงใจฮึกเหิมอีกครั้ง
เพื่อเย่ชิงฉือกับน้องสาว จะสู้กับเหล่าภูตผีมารร้ายสักตั้งก็เป็นไฉน?
เย่ชิงฉือเห็นเฉินไห่พยักหน้า ใบหน้าก็เบ่งบานด้วยรอยยิ้มสดใส
เยี่ยมไปเลย!
หลอกคนโง่สำเร็จแล้ว
กำลังดีใจ จู่ ๆ ก็ได้ยินเฉินไห่พูดว่า: “ฉันมีแผนหนึ่ง ต้องให้นายร่วมมือ”
“แค่นายยอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี”
“ฉันก็จะแต่งกับนาย”
เย่ชิงฉือมองเขาอย่างประหลาดใจ
พูดอะไรเป็นบ้าเป็นบอ
ก็เป็นแค่ไอ้โง่
จะมีแผนอะไรได้?
นางถามออกไปอย่างไม่ทันคิด: “แผนอะไร?”
เฉินไห่กวักมือ ให้เธอเอนหูเข้ามาใกล้
เย่ชิงฉือขยับเข้ามา
หลังจากฟังแผนของเฉินไห่จบ นางเม้มปาก เงียบอยู่นานพักหนึ่ง ไม่พูดอะไร จ้องมองเฉินไห่เขม็ง แล้วถามขึ้นทันทีว่า: “นายหายโง่ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“หรือว่าแกล้งโง่มาตลอด?”
ฟังเฉินไห่อธิบายแผนได้เป็นขั้นเป็นตอนชัดเจนแจ่มแจ้ง ถ้านางยังคิดว่าเฉินไห่เป็นคนโง่อีก เช่นนั้นนางนั่นแหละที่เป็นไอ้โง่แท้ ๆ
เฉินไห่ตอบส่ง ๆ ว่า: “ก็หายโง่เมื่อกี๊นี้เอง”
“อาจเป็นเพราะนายพูดว่าแต่งงานเพื่อตอบแทนบุญคุณทำให้ฉันตกใจ”
“ก็เลยหายดีขึ้นมาทันที”
“ว่าไง? พอรู้ว่าฉันไม่ใช่คนโง่ ก็ไม่แต่งแล้วหรือ?”
เย่ชิงฉือฟังแล้ว หน้าแดงซ่านไปหมด
พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
นางคิดมาตลอดว่าเฉินไห่เป็นคนโง่ ดังนั้นตอนนั้นก็เลยพูดจาไม่มีการยั้งคิดอยู่บ้าง ถ้ารู้มาก่อนหน้านี้…นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะมีความกล้าพูดว่าแต่งงานเพื่อตอบแทนบุญคุณอีกหรือไม่
เย่ชิงฉือลังเล: “นายกลับไปบอกว่าจะแต่งกับฉันก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องให้ยุ่งยากไปมากกว่านี้หรอกมั้ง”
นางเป็นพวกห้าดำที่คนร้องด่าทุบตีทั่วไปหมด แม้แต่สุนัขตัวหนึ่งในหมู่บ้าน สถานะยังสูงกว่านางเลย ไม่มีความกล้าที่จะยั่วยุให้เกิดเรื่องราวขึ้นมาเองจริง ๆ
สิ่งที่ต้องการมันง่ายมาก ก็แค่กินอิ่มท้อง!
เฉินไห่ถามว่า: “นายไม่อยากแก้แค้นเฉินฮุยบ้างเลยหรือ?”
“ไม่สั่งสอนมันสักหน่อย”
“ครั้งนี้มันไม่ได้ตามต้องการ ก็ต้องมีครั้งต่อไป”
เย่ชิงฉือคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า: “ได้ ตามที่นายว่าก็แล้วกัน”
เฉินไห่ยิ้ม พยักหน้า
เย่ชิงฉือใช้หางตาแอบลอบมองเฉินไห่อยู่ตลอด
นางไม่เชื่อว่าเฉินไห่อยู่ ๆ ก็หายโง่ แต่น่าจะแกล้งโง่มาตลอด
ไม่ว่ายังไงก็ตาม การที่เฉินไห่ไม่ใช่คนโง่ สำหรับนางแล้วล้วนเป็นเรื่องดีทั้งนั้น