หมู่บ้านชาวเลเล็กทางใต้
ฤดูร้อน
สายลมทะเลพัดมาเป็นระลอก นำไอร้อนระอุที่ทำให้ใจหงุดหงิด
เฉินไห่ ผู้โง่เขลามาแต่กำเนิด มีสติปัญญาไม่ต่างจากเด็กน้อย กำลังอมก้านหญ้าหางหมาเดินตามเฉินฮุย ลูกพี่ลูกน้อง ก้าวลึกๆ ตื้นๆ มุ่งสู่ป่าชายเลนลึกเข้าไป ฝ่ายหลังเร่งว่า "ไอ้โง่ต้าไห่ รีบเดินสิ อย่าอู้ ตามมาเร็วๆ ไม่งั้นฉันจะกระทืบแก"
ฉันเฝ้าดูเย่ชิงฉือมาหลายวันแล้ว ทนไม่ไหวแล้วโว้ย
วันนี้ฉันจะต้องเอามันให้ได้!
เฉินไห่ร้อง "โอ้ๆ" พลางเร่งฝีเท้า
ถึงแม้เขาจะแก่กว่าเฉินฮุยสองปี แต่กลับถูกเฉินฮุยรังแกมาตั้งแต่เด็ก ทั้งโง่ทั้งขี้ขลาด ไม่เคยรู้จักขัดขืน จนฝังใจเป็นปม
พอได้ยินเฉินฮุยจะกระทืบเขา ใจก็เต้นรัว ยิ่งกลัวยิ่งลนลาน ผลก็คือพลาดท่า ลื่นล้มคะมำ จมูกกระแทกหินก้อนเล็ก เลือดกำเดาไหลพราก เจ็บจนร้องโอดโอย
เฉินฮุยเห็นดังนั้นก็ถีบเฉินไห่หนึ่งที ด่าอย่างเกรี้ยวกราดว่า "ไอ้โง่ เดินยังไงเนี่ย!"
แกก็อยู่รอตรงนี้แหละ
คอยดูต้นทางให้ฉัน!
ดูให้ดีล่ะ ถ้าทำให้เรื่องของฉันพัง ระวังฉันถลกหนังแก!
เฉินไห่ร้อง "โอ้ๆ"
นั่งลงกับพื้น เอามือปิดจมูกห้ามเลือด
เฉินฮุยรีบร้อนเดินเข้าไปข้างใน
สักพักต่อมา
เฉินไห่รู้สึกว่าเลือดกำเดาหยุดไหลแล้ว พอพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น ก็รู้สึกวูบไปชั่วขณะ ภาพตรงหน้าดับวูบ สติพร่าเลือนไปครู่หนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาหมดสิ้นซึ่งความโง่เขลาแต่ก่อน มีแต่ความไม่อยากเชื่อ "ข้า...กลับมายังห้าสิบปีก่อนได้ยังไง!"
วันนั้น!
เย่ชิงฉือแอบมาเก็บของทะเลเพื่อหาอะไรกิน แต่กลับถูกเฉินฮุยทำมิดีมิร้าย และมีคนมาเห็นเข้าพอดี เฉินฮุยหนีไป ทิ้งเขาไว้ในป่าชายเลน
พอนางฟื้นขึ้นมา กลับกลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว
ถึงนางจะเป็นพวกห้าดำ แต่ก็เป็นคนคนหนึ่ง ทางกองกำลังหมู่บ้านมาประชุมกับครอบครัวเฉินว่าจะแก้ไขเรื่องนี้ยังไง
ปู่ย่ารู้ความจริง แต่เพื่อไม่ให้เฉินฮุยต้องแต่งงานกับพวกห้าดำ ก็เลยให้ไอ้โง่อย่างเขาแต่งกับเย่ชิงฉือแทน รีบๆ จัดงานแต่ง จบๆ ไป แล้วก็ไล่เขากับนางออกไปอยู่กันตามลำพัง
คนโง่กับคนบ้าใช้ชีวิตด้วยกัน ชาวบ้านหลายคนเดาว่าพวกเขาจะอดตายเมื่อไหร่
แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น
เขามีแรงเป็นพักๆ พอทำงานแบกหามตามท่าเรือหาเงินได้
ถึงเย่ชิงฉือจะบ้า แต่ตราบใดที่อาการไม่กำเริบ งานบ้านอะไรนางก็ทำได้หมด
แถมยังไปหาหอยหาปูกับเฉินหลาน น้องสาวแท้ๆ ของเขาเพื่อหาเงินบ่อยๆ เมื่อไม่ต้องอยู่กับปู่ย่าที่ใช้งานเขาอย่างโหดร้าย ชีวิตกลับดีขึ้น
ดังคำว่า กำแพงสูงแปดฉื่อ ก็ยังมีลมพัดผ่าน เรื่องของเย่ชิงฉือเล่าลือกันไปทั่วหมู่บ้าน
ถึงเขาจะโง่ แต่ก็รู้ว่าอะไรดีอะไรชั่ว
ออกไปทำงานข้างนอก ก็ถูกชาวบ้านหัวเราะเยาะเสมอ กลับถึงบ้าน ก็ไม่ค่อยมีสีหน้าที่ดีให้เย่ชิงฉือ
มีครั้งหนึ่ง น้ำทะเลขึ้นใหญ่ เย่ชิงฉือกับเฉินหลานถูกกระแสน้ำกักไว้ นางพยายามสุดชีวิตช่วยเฉินหลานขึ้นมาได้ แต่นางกลับจมน้ำตาย
เฉินหลานบอกเขาว่า ก่อนที่เย่ชิงฉือจะถูกน้ำซัดไป ยังสั่งเสียให้เขากินข้าวดีๆ นอนห่มผ้า...
เขาร้องไห้ที่หน้าหลุมศพเย่ชิงฉือทั้งคืน วันรุ่งขึ้นตื่นมา ก็พบว่าตัวเองไม่โง่เขลาอีกต่อไป บังเอิญครอบครัวเย่ตามหามาพบ จึงจัดการสะสางเฉินฮุยกับพวกทีละคน เพื่อล้างแค้นให้เย่ชิงฉือ แล้วพาเขาออกจากหมู่บ้านเสี่ยววาน
ด้วยความช่วยเหลือของตระกูลเย่ ทุกย่างก้าวล้วนเหยียบลงบนจังหวะของยุคสมัย จากไอ้โง่จากหมู่บ้านชาวเล กลายเป็นนักธุรกิจที่เกรียงไกรในวงการค้า
ทว่า
โศกนาฏกรรมต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับเย่ชิงฉือ กลับกลายเป็นฝันร้ายของเขา
ทำให้เขาปวดร้าวใจทุกค่ำคืน ฝันร้ายคอยตามหลอกหลอน ไม่เคยสงบสุข
แม้แต่ยามสิ้นลม ในวาระสุดท้าย เขายังคงคิดว่า หากตอนนั้นเขาช่วยเย่ชิงฉือได้ หากดีกับนางให้มากกว่านี้ หากห้ามนางไปเก็บของทะเล...
หากย้อนกลับมาใหม่ได้
ไม่คิดเลยว่า
เขาจะกลับมายังช่วงเวลาก่อนที่โศกนาฏกรรมจะเกิดขึ้นได้จริงๆ!
...
ในป่าชายเลนเป็นพื้นที่เลนงอก เมื่อน้ำขึ้นน้ำทะเลจะท่วมถึง เมื่อน้ำลงก็จะโผล่ขึ้นมา มีชาวบ้านมาหาหอยหาปูกันบ้างเป็นครั้งคราว
วันนี้เป็นวันน้ำตาย
จึงไม่ค่อยมีใคร มีเพียงหญิงสาวนางหนึ่ง กำลังถือกระจาดไม้ไผ่ ก้มๆ เงยๆ หาของทะเล
เฉินฮุยมองดูแผ่นหลังของเย่ชิงฉือ
กลืนน้ำลายอย่างบ้าคลั่ง
สะโพกนี่ ช่างใหญ่จริง ขยำดู คงจะมันส์น่าดู
เอวเล็กนั่น
ต้องจับถนัดมือแน่ๆ
แล้วก็เจ้าเต้าอวบสองเต้านั่น ต้องเลี้ยงเด็กสิบเจ็ดสิบแปดคนได้สบายเลย
เขาจำได้ทั้งชีวิต ในวันที่เย่ชิงฉือซึ่งเป็นบุตรหลานพวกห้าดำถูกกวาดต้อนมาหมู่บ้านพวกเขา
ตอนนั้นเย่ชิงฉือถูกมัดด้วยเชือก รูปร่าง ใบหน้านั้น ทำให้คนในหมู่บ้านชาวเลที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างตาค้างกันเป็นแถว
ไม่เคยเห็นผู้หญิงงามเช่นนี้มาก่อน!
ชายหนุ่มเฒ่าแก่ทั้งหมู่บ้านจ้องตาเขม็ง
นับแต่นั้นมา หมู่บ้านเสี่ยววานไม่ว่าชายใด ต่างก็คิดถึงเย่ชิงฉือ
แต่ก็ไม่มีใครกล้าแต่ง
พวกห้าดำน่ะ แต่งแล้วชีวิตก็พังหมดทั้งชาติ แถมยังพาลถึงลูกหลาน ชั่วอายุคนไม่มีวันเชิดหน้าขึ้นมาได้
เฉินฮุยก็ไม่กล้าแต่งเช่นกัน
แต่แค่เล่นๆ เขากล้า
หลายวันนี้ เขาพบว่าเย่ชิงฉือมักจะแอบมาหาหอยหาปูที่ป่าชายเลนแห่งนี้ เขาเฝ้าดูอยู่หลายวัน
วันนี้ทนไม่ไหวจริงๆ จึงพาเฉินไห่มาลงมือ
เดิมทีจะให้เฉินไห่ได้ดื่มน้ำแกงด้วย
แต่ไอ้โง่นี่มันไม่เอาไหน
ก็อย่าดื่มน้ำแกงเลย กินลมกินแล้งไปซะ
เฉินฮุยถูมือๆ แล้วเดินตรงเข้าไป พลางร้องว่า "เย่ชิงฉือ เจ้าทำอะไรน่ะ?"
เย่ชิงฉือตกใจสะดุ้ง
หันไปมอง
เห็นเป็นเฉินฮุย ก็พูดตะกุกตะกักว่า "ข้า...ข้า...ข้าไม่ได้ทำอะไร"
เฉินฮุยพูดอย่างหน้าซื่อใจคดว่า "ยังบอกว่าไม่ได้ทำอะไร ตาโตๆ โกหกหน้าด้านๆ"
"การกระทำแบบนี้ของเจ้า มันคือการขโมยทรัพย์สินส่วนรวม ทำเป็นนายทุน!"
"ข้าว่าเจ้ายังไม่ได้รับการอบรมให้ดีพอ!"
เย่ชิงฉือตกใจกลัวมาก
ภาพถูกประณามกลางที่ประชุม ถูกชาวบ้านด่าทอ โดนปาสิ่งของผุดขึ้นมาในหัว ตัวนางสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ รีบร้อนอ้อนวอนขอความเมตตา "ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่กล้าอีกแล้ว"
"เจ้าอย่าแจ้งความข้าเลย"
"ข้า...ข้าจนปัญญาจริงๆ ข้าไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน จะอดตายอยู่แล้ว"
"อดตายก็อดไป ช่างหัวข้า" เฉินฮุยพูดอย่างอารมณ์พลุ่งพล่าน "พวกห้าดำอย่างเจ้าฆ่าคนดีๆ ไปตั้งเท่าไหร่ ตอนนี้อดตายไปซะหนึ่งคนก็ดี หมดเรื่องเปลืองข้าวสวย!"
เย่ชิงฉือขอบตาขาวแดง ริมฝีปากสั่นระริกพูดอะไรไม่ออก นิ้วมือบีบที่จับกระจาดไม้ไผ่แน่นจนข้อนิ้วมือขาวซีด
เฉินฮุยคืบคลานเข้าไปประชิดทีละก้าว
จ้องเขม็งไปที่เย่ชิงฉือ แววตาละโมบและหื่นกระหายอย่างเปิดเผย "แต่ว่าน่ะ...ก็ใช่ว่าจะเจรจาไม่ได้หรอก"
เย่ชิงฉือรู้สึกอึดอัดไม่เป็นตัวของตัวเอง
ถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วถามว่า "เจ้า...จะว่ายังไง"
"ถ้าวันนี้เจ้าทำให้ข้าสมใจ" สายตาของเฉินฮุยกวาดไล่ไปทั่วร่างของนางอย่างไม่อำพราง "เรื่องนี้ข้าก็จะถือว่าไม่เห็น ต่อจากนี้เจ้ามาหาหอยหาปูแอบๆ ข้าก็จะช่วยปิดบังให้"
เย่ชิงฉือร่างแข็งทื่อ ในที่สุดก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
นางถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว ส้นเท้าจมลงในดินเลนนุ่มชื้น เสียงสั่นเครือ "เจ้า...เจ้าอย่ามาทำมิดีมิร้ายนะ ข้าจะร้องเรียกคนแล้วนะ"
"ร้องเรียกคน?" เฉินฮุยหัวเราะเยาะ "ที่ตรงนี้ห่างจากหมู่บ้านตั้งสองลี้ ต่อให้เจ้าตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครได้ยินหรอก"
"และต่อให้มีใครมาจริงๆ เจ้าขโมยมาหาหอยหาปู ก็ต้องถูกจับไปประณามกลางที่ประชุม"
สีหน้าของเย่ชิงฉือซีดเผือดทันที อ้อนวอนว่า "ไม่...ไม่ เจ้าช่วยปล่อยข้าเถอะ..."
"เย่ชิงฉือ เอ็งเป็นพวกห้าดำ ยังจะมาไว้ตัวทำไมอีก หลายปีมานี้ เอ็งไม่รู้ถูกพวกผู้ชายเลียมาเท่าไหร่" เฉินฮุยยิ้มเหี้ยมขึ้นมา ยื่นมือไปผลักเย่ชิงฉือล้มลงกับพื้น
จากนั้น
เขาก็เริ่มปลดกางเกง
เย่ชิงฉือใช้ทั้งมือทั้งเท้าดันตัวถอยหลัง
นางรู้ว่าตนเองหนีไม่พ้น แต่ก็ไม่อยากนั่งรอความตาย
เฉินฮุยก็ไม่รีบตามไป กลับรู้สึกว่าแบบนี้สนุกดี
เย่ชิงฉือเป็นเหมือนเนื้อบนเขียง หนีไม่พ้นอุ้งมือเขาแล้ว
เขาถอดกางเกงทิ้งไว้
เดินเถลไถลเข้าไปอย่างไม่อายใคร
"ตามใจข้า เอ็งถึงจะมีทางรอด ไม่อย่างนั้นก็มีแต่ความตาย" เฉินฮุยมองดูเย่ชิงฉือที่กลัวจนน้ำตาไหลด้วยท่าทีสูงศักดิ์ แล้วหัวเราะลั่น
เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเฉินไห่วิ่งเข้ามาแล้ว
เดิมทีเฉินไห่ตั้งใจจะลงมือเลย แต่หางตาเหลือบไปเห็นงูทะเลตัวหนึ่ง จึงชะงักไป คิดหาวิธี เด็ดกิ่งไม้ยาวๆ ขึ้นมา ใช้มันเขี่ยงูทะเลขึ้น แล้วเหวี่ยงใส่บั้นท้ายของเฉินฮุยอย่างแรงสุดกำลัง
เขาปาขว้างหินดีดนกกระจอกได้แม่นมาตั้งแต่เด็ก อยากปาโดนตรงไหนก็โดนตรงนั้น ครั้งนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น งูทะเลลงบนบั้นท้ายของเฉินฮุยพอดี
งูทะเลได้สติก็ฉกเข้าให้หนึ่งทีตามสัญชาตญาณ
"อ๊าก!"
เฉินฮุยร้องโหยหวน ยื่นมือไปคว้า เห็นว่าเป็นงูทะเล ก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบปัดงูทะเลทิ้งไป เอื้อมมือไปคลำที่ก้น และคลำเจอแต่เลือด
เย่ชิงฉือทั้งดีใจทั้งตกใจ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีงูทะเลหล่นมาจากฟ้าช่วยนางไว้ นางตอบสนองรวดเร็ว รีบกล่าวว่า "งูทะเลมีพิษร้ายแรงมาก ไม่กี่ชั่วโมงก็ทำให้คนตายได้"
"ตอนนี้ไปหาหมอที่อนามัยหมู่บ้านฉีดยา"
"ยังพอช่วยทัน"
เฉินฮุยโวยวายด่าต่างๆ นานา ไม่สนใจเรื่องอื่นแล้ว รีบเก็บกางเกงขึ้นมา แล้วเอามือกุมบั้นท้ายวิ่งไปทางหมู่บ้าน
เขาไม่กลัวเลยที่เย่ชิงฉือจะไปฟ้องเขา เพราะถ้าไม่มีพยาน คำพูดของพวกห้าดำจะไม่มีใครเชื่อ
พอเฉินฮุยวิ่งไปแล้ว
เฉินไห่ที่แอบดูอยู่หลังต้นไม้ก็ถอนหายใจยาว รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นมาทันที ครั้งนี้เขาได้ช่วยเย่ชิงฉือไว้ เท่ากับได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาทางอ้อมด้วย
เสร็จงานแล้วจากไป ไม่หวังชื่อเสียง
แต่พอเขาก้าวออกไปได้ก้าวเดียว ก็ถูกเย่ชิงฉือร้องเรียกไว้ "เฉินไห่ เจ้ารอก่อน!"
เฉินไห่หยุดลง
เย่ชิงฉือวิ่งมาถึงตรงหน้าเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง พลางกล่าวว่า "ขอบคุณเจ้าที่ช่วยข้าไว้"
"ข้า..."
"ข้า...ข้าขอตอบแทนด้วยชีวิตคู่"