เย่ชิงฉือเห็นเฉินไห่กับไฮ่จื่อกลับมาแต่ไกล จึงฝากเฉินหลานเฝ้าไฟ แล้วรีบเดินเข้าไปรับ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นพวกนาย”
เฉินไห่เห็นเย่ชิงฉือวิ่งเข้ามา จึงถามว่า “นายรู้ได้ยังไง”
เย่ชิงฉือชี้ไปที่ไฟฉายบนหัวเขา พลางยิ้ม “ในหมู่บ้านเรามีแค่พวกนายสองคนที่มีไฟบนหัว”
เฉินไห่ยิ้ม
ก็จริงอย่างที่เธอว่า
เย่ชิงฉือพูดว่า “ฉันช่วยยกด้วยนะ”
เฉินไห่ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจเธอ
มีสองคนช่วยกันยก ก็เบาแรงขึ้นเยอะ
เย่ชิงฉือถามด้วยความสงสัยว่า “ในกระสอบมีของทะเลอะไร ทำไมหนักจัง”
เฉินไห่ตอบ “ปูทั้งนั้น”
เย่ชิงฉือตกใจ “อะไรนะ”
“ปูทะเลเต็มกระสอบเลยเหรอ”
“จริงหรือเปล่าเนี่ย”
เห็นเธอตกใจขนาดนั้น เฉินไห่ก็หัวเราะหยอก “เธอพูดผิดแล้ว ไม่ใช่ถุงเดียว แต่สองถุงต่างหาก”
เย่ชิงฉือหัวเราะตาม “พวกนายจับปูทะเลได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง”
เฉินไห่ตอบ “บังเอิญเจอรังปูน่ะ”
“เธอพูดผิดอีกแล้ว”
“ปูทะเลในสองถุงนี้ ฉันจับคนเดียวทั้งหมด”
“ของที่ไฮ่จื่อจับได้อยู่ในกระจาดไม้ไผ่”
เย่ชิงฉืออุทาน “อ๋อ” แล้วพูดอย่างแปลกใจ “ทำไมเขาจับได้แค่นิดเดียวล่ะ”
เฉินไห่ยักไหล่
บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน
ไฮ่จื่ออธิบายเสียงเบา “พี่…พี่สะใภ้ จริง ๆ ก็ไม่น้อยนะครับ ผมจับได้ตั้งสิบตัว”
ถ้าเป็นวันปกติ เอาปูทะเล 10 ตัวไปขายที่สถานีรับซื้อผลผลิตน้ำ รับรองว่าทำให้ทุกคนอิจฉาจนตาแดงได้แน่
แต่พอเอามาเทียบกับเฉินไห่
ก็ไม่มีอะไรให้อวดเลย