ทางฝั่งร้านอาหาร
เฉินต้าผังกับหลินเฉินหาที่นั่งตรงมุมร้าน
ตรงหน้าเฉินต้าผังมีอาหารวางอยู่เต็มจานใหญ่ แต่เขากลับไม่ค่อยอยากกิน เอาแต่ใช้ส้อมเขี่ยไปมา
หลินเฉินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าเหมือนกำลังสอบสวน
「พูดมา」
「พูดอะไร」
「ผู้หญิงคนนั้นเมื่อคืนไง」หลินเฉินวางแก้วลง「ถ้านายไม่เล่าให้หมด วันนี้ฉันก็ไม่กลับ」
เฉินต้าผังถอนหายใจ「ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นใคร」
「ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร ยังไปนอนกับเขาอีกเหรอ」
「ก็บอกแล้วไงว่าดื่มจนจำอะไรไม่ได้」
「แล้วนายจำอะไรได้บ้าง」
เฉินต้าผังนึกอยู่ครู่หนึ่ง ภาพบางอย่างวาบผ่านเข้ามาในหัว—ผมยาว ไฝเม็ดหนึ่งตรงไหปลาร้า แล้วก็เสียงนั้น
「จำไม่ได้แล้ว」
หลินเฉินจ้องเขาอยู่สองสามวินาที ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย「ฉันจะบอกอะไรอย่างหนึ่ง อย่าเพิ่งตกใจล่ะ」
「อะไร」
「เมื่อคืนตอนฉันไปส่งนายที่โรงแรม ห้องนายว่างเปล่า」หลินเฉินพูดทีละคำ「ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่ฉันพาไป ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเป็นใคร」
เฉินต้าผังชะงักไป
「เพราะงั้น...」สีหน้าของหลินเฉินเปลี่ยนไปอย่างประหลาด「ไม่ก็มีคนเข้าห้องผิด ไม่ก็...」
「ไม่ก็อะไร」
「ไม่ก็มีคนจงใจทำเรื่องนี้」หลินเฉินเอนหลังพิงเก้าอี้「ระวังตัวไว้ อย่าโดนหลอกไปแบล็กเมลเข้าล่ะ」
หัวใจเฉินต้าผังกระตุกวูบ
โดนหลอกไปแบล็กเมลงั้นเหรอ?
เขากลืนน้ำลาย ภาพข่าวพวกนั้นผุดขึ้นมาในหัว—ผู้ชายเปิดห้องพักกับผู้หญิงในโรงแรม แล้วจู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาถ่ายวิดีโอ เรียกเงิน ถ้าไม่ให้ก็แจ้งตำรวจ
「คงไม่มั้ง...」
เสียงเขาฟังดูไม่ค่อยมั่นใจ
「ใครจะไปรู้ล่ะ」หลินเฉินยักไหล่「ยังไงนายก็ระวังตัวไว้แล้วกัน ว่าแต่ดูหรือยังว่ามีอะไรหายไปจากบนเตียงไหม」
เฉินต้าผังนึกอยู่ครู่หนึ่ง「ไม่มี ของฉันยังอยู่ครบ」
「แล้วมีอะไรเพิ่มมาหรือเปล่า」
เฉินต้าผังชะงักไป นึกถึงเส้นผมยาวสองสามเส้นข้างหมอน กับรอยแดงสดบนผ้าปูที่นอน
「ไม่มี」
「งั้นก็แปลกแล้วสิ」หลินเฉินลูบคาง「โอกาสที่จะเข้าห้องผิดมีมากแค่ไหนกัน」
เฉินต้าผังไม่ตอบ
ในใจก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน—ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่?
เข้าห้องผิดงั้นเหรอ?
หรือจงใจ?
ถ้าจงใจ เธอต้องการอะไรกัน?
ถ้าไม่ได้จงใจ...
พอตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามีผู้ชายแปลกหน้านอนอยู่ข้าง ๆ เธอจะมีปฏิกิริยายังไง?
เฉินต้าผังไม่รู้
แต่เขากลับรู้สึกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลว่า ผู้หญิงคนนั้นไม่น่าจะจงใจ
ผู้หญิงคนหนึ่งคงไม่ยอมมอบครั้งแรกอันมีค่าให้ใครง่าย ๆ หรอก
เขานึกย้อนถึงภาพตอนที่ทั้งคู่คลุกคลีอยู่ด้วยกันอย่างเร่าร้อน
ดูเหมือนเธอเองก็อยู่ในสภาพมึนงง คงเมาหนักเหมือนเขา
เขาวางส้อมลง ยกแก้วขึ้นดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง
「ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว ยังไงต่อไปก็คงไม่ได้เจอกันอีก」
หลินเฉินมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
ทว่ารอยยิ้มมุมปากนั้นชวนให้คิดไปไกล
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของเฉินต้าผังก็ดังขึ้น เป็นสายจากพี่สาว เฉินหยาง
เขาหยิบโทรศัพท์เดินไปอีกทางแล้วกดรับ
「ฮัลโหลพี่ มีอะไรเหรอ」
「อ้อ มีข่าวดีจะบอก เพื่อนมหาวิทยาลัยของพี่ เหออิ่ง ย้ายจากตำแหน่งผู้อำนวยการกองอุตสาหกรรมในกรมอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศประจำมณฑล มารับตำแหน่งนายกเทศมนตรีอำเภอฉิงซุ่นพอดีเลย เป็นอำเภอที่แกสอบเข้าได้ด้วย พี่ทักทายเธอไว้แล้ว ฝากให้ช่วยดูแลแกหน่อย」
เฉินต้าผังดีใจขึ้นมา แม้ตอนนี้จะยังไม่ได้เข้ารับราชการก็ตาม
แต่เขารู้ดีว่า ถ้าจะก้าวหน้าในเส้นทางราชการ นอกจากต้องพยายามด้วยตัวเองแล้ว ยังต้องมีคนคอยสนับสนุนด้วย
ไม่อย่างนั้น ต่อให้พยายามแค่ไหน สุดท้ายก็อาจสูญเปล่า!
เขายิ้มแฉ่ง「พี่คิดเผื่อผมรอบคอบสุด ๆ เลย รอผมสร้างชื่อได้เมื่อไหร่ คนแรกที่ผมจะเลี้ยงข้าวก็คือพี่」
「เลิกปากหวานได้แล้ว」เฉินหยางหัวเราะมาจากปลายสาย「เหออิ่งเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของพี่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย นิสัยไว้ใจได้ แถมเก่งด้วย พอไปถึงที่นั่นก็ตั้งใจทำงาน อย่าทำให้พี่ขายหน้าล่ะ」
「สบายใจได้พี่ ผมเคยทำให้พี่ขายหน้าที่ไหน」
「พี่ไม่รู้หรือไงว่าแกมีดีแค่ไหน」
น้ำเสียงของเฉินหยางเจือความเอ็นดูปนระอา
「ว่าแต่เมื่อคืนไปทำอะไรมา พี่โทรหาแล้วแกไม่รับเลย」
หัวใจเฉินต้าผังกระตุก
เมื่อคืน...ดื่มหนักไปหน่อย
แถมตอนนั้นเขากำลังคลุกคลีอยู่กับผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้น
ใครจะไปรับโทรศัพท์ล่ะ?
「อ๋อ ไปสังสรรค์กับหลินเฉินกับพวกนั้น ดื่มเยอะไปหน่อยเลยไม่ได้ยิน」
เขาพูดกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
「ดื่มอีกแล้วเหรอ ดื่มให้น้อยลงหน่อย ใกล้จะเริ่มงานแล้ว ดูแลสุขภาพด้วย」
「รู้แล้วน่า รู้แล้ว」
「โอเค พี่ไม่คุยแล้วนะ พี่คุยกับเหออิ่งไว้เรียบร้อยแล้ว พอเริ่มงานก็หาโอกาสไปเจอเธอ พูดจาให้หวาน ๆ หน่อย เข้าใจไหม」
「เข้าใจแล้วพี่」
วางสายแล้วเฉินต้าผังก็เดินกลับไปที่โต๊ะ สีหน้าผ่อนคลายกว่าก่อนหน้านี้มาก
หลินเฉินเงยหน้ามอง「พี่สาวนายเหรอ」
「อืม」
「มีอะไร」
「พี่บอกว่าเพื่อนมหาวิทยาลัยคนหนึ่งย้ายไปเป็นนายกเทศมนตรีอำเภอฉิงซุ่น พี่ฝากฝังฉันไว้แล้ว บอกให้ไปถึงแล้วพูดจาหวาน ๆ หน่อย」
เฉินต้าผังพูดพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงแฝงความภูมิใจอยู่เล็กน้อย
หลินเฉินเลิกคิ้ว「ผู้หญิงเหรอ」
「อืม ชื่อเหออิ่ง」
「อายุเท่าไหร่」
「น่าจะเท่าพี่ฉัน สามสิบ」
หลินเฉินผิวปาก「นายกเทศมนตรีอำเภออายุสามสิบ? ระดับอำเภอขั้นเจิ้งเค่อจี๋เลยนะ เบื้องหลังต้องแข็งแกร่งขนาดไหนเนี่ย」
เฉินต้าผังชะงักไป
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนี้ พอหลินเฉินพูดถึงค่อยนึกขึ้นได้—นายกเทศมนตรีอำเภอผู้หญิงอายุสามสิบ ปีแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ
「จะเบื้องหลังแข็งแกร่งหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก ฉันก็แค่เจ้าหน้าที่ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ส่วนเขาเป็นนายกเทศมนตรีอำเภอ เราแทบไม่มีทางเกี่ยวข้องกัน」
หลินเฉินยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขายกนมขึ้นดื่มอึกหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็วางแก้วลง สีหน้าจริงจังขึ้น「ว่าแต่ นายเริ่มงานอาทิตย์หน้าใช่ไหม」
「อืม วันจันทร์หน้า」
「หาที่พักได้หรือยัง」
「ยังเลย กะว่าไปถึงแล้วค่อยเช่าห้อง」
「ญาติฉันมีบ้านว่างอยู่หลังหนึ่งในอำเภอฉิงซุ่น เดี๋ยวฉันช่วยถามให้」
เฉินต้าผังมองเขา รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมานิดหน่อย
หลินเฉินน่ะนะ ถึงปากจะไม่มีหูรูด แต่เวลาลงมือทำอะไรไว้ใจได้จริง ๆ
「ขอบใจนะ」
「ไม่ต้องเกรงใจน่า」หลินเฉินลุกขึ้น「อิ่มหรือยัง ถ้าอิ่มแล้วก็กลับมหาวิทยาลัยกัน ตัวนายเหม็นเหล้าหึ่งเลย กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย」
เฉินต้าผังก้มลงดมเสื้อเชิ้ตตัวเอง กลิ่นเหล้าติดอยู่จริง ๆ แถมยังปนกลิ่นอะไรบางอย่าง—กลิ่นของผู้หญิง
เขาลุกขึ้นเดินตามหลินเฉินออกไป
ตอนเดินถึงหน้าร้านอาหาร โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นอีกครั้ง
เป็นข้อความวีแชตจากเฉินหยาง พี่สาวของเขาส่งนามบัตรมาให้
บนบัตรเขียนว่า—เหออิ่ง ผู้อำนวยการกองพัฒนาอุตสาหกรรม กรมอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศประจำมณฑล
ด้านล่างมีข้อความแนบมาหนึ่งบรรทัด「นี่วีแชตของเหออิ่ง แกเพิ่มเพื่อนไปทักทายก่อน อย่าให้เขาคิดว่าแกไม่มีมารยาท」
เฉินต้าผังมองนามบัตรนั้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
จะเพิ่มดีไหมนะ?
ถ้าเพิ่มแล้วจะพูดอะไรดี?
「สวัสดีครับนายกเหอ ผมเฉินต้าผัง น้องชายของเฉินหยาง ต่อไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ」
เป็นทางการเกินไป
「สวัสดีครับพี่อิ่ง ผมน้องชายของเฉินหยาง ต่อไปขอคำชี้แนะด้วยนะครับ」
ก็สนิทสนมเกินไปอีก
เขาคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วตัดสินใจว่ายังไม่เพิ่มดีกว่า
รอเริ่มงานแล้วค่อยว่ากัน ยังไงก็ไม่ได้รีบร้อนภายในวันสองวันนี้
เขาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วขึ้นรถไปกับหลินเฉิน