อีกด้านหนึ่ง
เหออิ่งเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว
เธอลุกขึ้นเดินสำรวจรอบห้อง ตรวจดูว่ามีอะไรตกหล่นหรือเปล่า
วันจันทร์หน้าเธอก็ต้องไปรายงานตัวที่อำเภอฉิงซุ่นแล้ว บ้านหลังนี้ในเมืองหลวงของมณฑลคงต้องว่างไปอีกนาน
พอเดินมาถึงห้องนอน สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่ผ้าปูเตียง
เรื่องเมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เธอขมวดคิ้ว กระชากผ้าปูเตียงลงมา ขยำเป็นก้อนแล้วยัดใส่เครื่องซักผ้า
เมื่อกดปุ่มเริ่ม เครื่องซักผ้าก็หมุนครางหึ่ง ๆ
เหออิ่งยืนอยู่หน้าเครื่อง มองผ้าปูเตียงหมุนวนอยู่ในถังซัก ความรู้สึกในใจยากจะอธิบาย
โกรธ? อับอาย? เสียใจ?
ก็ใช่ทั้งหมด แต่ก็ไม่เชิง
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
บนหน้าจอมีข้อความใหม่จากเฉินหยาง
“อิ่งอิ่ง น้องชายฉันจะไปรายงานตัวที่อำเภอฉิงซุ่นวันจันทร์หน้า ฉันบอกเขาแล้วว่าให้แอดวีแชตเธอ ถึงตอนนั้นช่วยจับตาดูเขาหน่อยนะ อย่าปล่อยให้ก่อเรื่อง”
เหออิ่งมองข้อความนั้น นิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอ ไม่ยอมแตะลงไปเสียที
น้องชายของเฉินหยาง...
ชื่ออะไรนะ?
เธอนึกอยู่ครู่หนึ่ง คล้าย ๆ ว่าจะชื่อเฉินต้าผัง?
เหออิ่งเปิดหน้าโมเมนต์ของเฉินหยาง เลื่อนดูไปสองสามโพสต์ ก่อนจะเจอรูปถ่ายหมู่รูปหนึ่ง
ในภาพ เฉินหยางยืนอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง ชายคนนั้นสูงกว่าเธอครึ่งศีรษะ ยิ้มสดใส
เหออิ่งจ้องใบหน้านั้น รูม่านตาค่อย ๆ หดเล็กลง
คิ้วเข้ม—
หางคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย
ใต้ตาซ้าย—
มีไฝเม็ดหนึ่ง
โทรศัพท์หลุดจากมือ ตกลงบนโซฟา
เหออิ่งตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกใครสาดน้ำเย็นใส่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ไม่... เป็นไปไม่ได้...”
เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ขยายรูปแล้วขยายอีก
ใบหน้านั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
คิ้ว ดวงตา จมูก ริมฝีปาก—
รวมถึงไฝเม็ดนั้น
ลมหายใจของเหออิ่งเริ่มถี่ขึ้น หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกมาจากลำคอ
เธอหลับตา เศษเสี้ยวภาพเมื่อคืนผุดวาบขึ้นมาเป็นชิ้น ๆ—
ใบหน้าหนุ่มในแสงสลัว
คิ้วเข้ม
ไฝใต้ตา
“เป็นเขา...”
“เป็นน้องชายของเฉินหยาง...”
เหออิ่งลืมตา จ้องเพดาน ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ
สวรรค์ นี่กำลังล้อเล่นอะไรกับฉันอยู่?
เธอสูดหายใจลึก ๆ บังคับตัวเองให้สงบลง
“ใจเย็น... ใจเย็น...”
“อาจจะไม่ใช่คนเดียวกันก็ได้”
“อาจจะแค่หน้าคล้ายกัน”
“อาจจะ...”
เธอพูดต่อไม่ออก
เพราะในใจรู้ดีว่าใบหน้านั้น เธอไม่มีทางจำผิด
เมื่อคืนที่โรงแรม เธอเห็นใบหน้านั้นแวบหนึ่งในแสงริบหรี่
แม้จะเห็นเพียงแวบเดียว แต่เธอจำโครงหน้า คิ้วคู่นั้น และไฝเม็ดนั้นได้แม่น
เหออิ่งนั่งลงบนโซฟา ยกมือทั้งสองข้างปิดหน้า
ในหัวปั่นป่วนยุ่งเหยิงไปหมด
เฉินหยางเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ
ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย พวกเธอพักห้องเดียวกัน กินข้าวหม้อเดียวกัน และแบ่งปันความลับทุกอย่างให้กัน
หลังเรียนจบ แม้จะแยกย้ายกันไปคนละทาง แต่ก็ไม่เคยขาดการติดต่อ
ตอนเฉินหยางแต่งงาน เธอเป็นเพื่อนเจ้าสาว
แล้วตอนนี้ เธอกลับไปมีอะไรกับน้องชายของเฉินหยาง...
“เหออิ่ง เธอบ้าไปแล้ว” เธอด่าตัวเองเสียงเบา
ไม่สิ ไม่ได้บ้า
แค่เมาเกินไป
แค่เข้าห้องผิด
แค่...
แค่โชคชะตากำลังล้อเล่นกับเธอ
เหออิ่งลดมือลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองข้อความที่เฉินหยางส่งมา
“น้องชายฉันจะไปรายงานตัวที่อำเภอฉิงซุ่นวันจันทร์หน้า ฉันบอกเขาแล้วว่าให้แอดวีแชตเธอ”
“ถึงตอนนั้นช่วยจับตาดูเขาหน่อยนะ อย่าปล่อยให้ก่อเรื่อง”
เหออิ่งยิ้มขื่น
ให้จับตาดูเขาเหรอ?
ตอนนี้คนที่เธอกลัวที่สุดว่าจะต้องเจอ ก็คือน้องชายของเฉินหยางนั่นแหละ
แต่เธอปฏิเสธได้ไหม?
ไม่ได้
เฉินหยางเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ เธอรับปากไปแล้วว่าจะช่วยดูแลน้องชาย ตอนนี้จะกลับคำ เฉินหยางจะคิดยังไง?
อีกอย่าง ต่อให้เธออยากกลับคำ ก็หาเหตุผลไม่ได้
“ฉันเข้าห้องผิดแล้วนอนกับน้องชายเธอ” —คำพูดแบบนี้ เธอพูดไม่ออก
เหออิ่งโยนโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ เอนตัวพิงโซฟาแล้วหลับตาลง
ในหัวมีความคิดเดียว—
วันจันทร์หน้า เธอต้องไปรายงานตัวที่อำเภอฉิงซุ่น
ชายหนุ่มที่ชื่อเฉินต้าผังก็ต้องไปรายงานตัวที่อำเภอฉิงซุ่นเหมือนกัน
พวกเขาเป็นหัวหน้ากับลูกน้อง
เขาจะเรียกเธอว่า “นายกเทศมนตรีเหอ”
ส่วนเธอจะเรียกเขาว่า “เสี่ยวเฉิน”
เขาจะจำเธอได้ไหม?
เหออิ่งลืมตา มองออกไปนอกหน้าต่าง
แดดดีมาก แต่ความรู้สึกของเธอไม่เข้ากับอากาศเลยสักนิด
“ตอนนี้คงทำได้แค่นี้” เธอบอกตัวเอง
เธอปัดข้อความของเฉินหยางทิ้ง เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วหาเบอร์ของฉุยหย่งหมิง ผู้อำนวยการสำนักงานรัฐบาลอำเภอฉิงซุ่น ก่อนจะส่งข้อความไปหา
“ผู้อำนวยการฉุย ฉันจะไปถึงอำเภอวันจันทร์หน้าช่วงเช้า รบกวนช่วยจัดการให้ด้วยนะคะ”
ส่งข้อความเสร็จ เธอก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ
ในกระจก ผู้หญิงคนนั้นยังมีรอยอยู่ตรงไหปลาร้า
เธอมองแวบหนึ่งแล้วเบือนหน้าหนี
ตั้งแต่วันนี้ไป ลืมเรื่องเมื่อคืนซะ
คิดเสียว่าโดนหมากัดสักที
ไม่สิ—
คิดเสียว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
……
บนทางด่วนจากเมืองหลวงของมณฑลไปอำเภอฉิงซุ่น
เฉินต้าผังนั่งอยู่ในรถของหลินเฉิน มองทิวทัศน์ที่ไหลย้อนผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว
หลินเฉินขับรถพลางฮัมเพลงไปด้วย ดูอารมณ์ดีไม่น้อย
“อำเภอที่นายจะไป ชื่ออะไรนะ?” หลินเฉินถาม
“อำเภอฉิงซุ่น”
“เป็นที่ดีไหม?”
“ก็พอใช้ได้ เศรษฐกิจอยู่ระดับกลาง ๆ ของทั้งมณฑล ไม่ได้ดีมากแต่ก็ไม่แย่”
“งั้นไปแล้วก็ตั้งใจทำงาน อีกสองปีได้เป็นหัวหน้ากองอะไรสักอย่าง ฉันจะไปเที่ยวแถวนั้น แล้วนายเลี้ยงข้าวฉันด้วย”
เฉินต้าผังหัวเราะ “ฉันเป็นแค่เจ้าหน้าที่ตัวเล็ก ๆ จะได้เป็นหัวหน้ากองง่าย ๆ ที่ไหน”
“พี่สาวนายไม่ได้ช่วยฝากเส้นสายไว้เหรอ? นายกเทศมนตรีหญิงคนนั้นก็หมั่นไปมาหาสู่หน่อยสิ”
เฉินต้าผังส่ายหน้า “เขาเป็นนายกเทศมนตรีอำเภอ ส่วนฉันเป็นแค่เจ้าหน้าที่ตัวเล็ก ๆ จะมีสิทธิ์ไปมาหาสู่กับเขาได้ยังไง”
“พี่สาวนายบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพี่สาวนาย แค่นี้เส้นก็แข็งพอแล้วไหม?”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้” เฉินต้าผังส่ายหน้า “ฉันเกลียดคนที่อาศัยเส้นสายไต่เต้าที่สุด ฉันอยากพึ่งตัวเอง”
ปากพูดแบบนั้น แต่ในใจกลับแอบยิ้ม
หลินเฉินเหลือบมองเขาแล้วหัวเราะ “เออ มีความมุ่งมั่นดี ฉันจะรอดูว่านายจะสร้างชื่อด้วยตัวเองได้แค่ไหน”
เฉินต้าผังไม่ตอบ หันไปมองนอกหน้าต่าง
ป้ายบอกทางบนทางด่วนเลื่อนผ่านไปทีละป้าย
“อำเภอฉิงซุ่น 58 กิโลเมตร”
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง
เขาก้มมอง เป็นข้อความจากพี่สาว เฉินหยาง
“ต้าผัง พี่เหออิ่งเป็นคนดีจริง ๆ อย่าเกรงใจไป แอดวีแชตเธอเองเลย เธอต้องเป็นนายกเทศมนตรีอำเภออยู่ที่นั่นคนเดียวก็ไม่ง่ายเหมือนกัน พอไปถึงก็ช่วยดูแลเธอให้มาก ๆ เข้าใจไหม?”
เฉินต้าผังมองข้อความนั้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเปิดนามบัตรของเหออิ่ง
“เพิ่มในรายชื่อผู้ติดต่อ”
นิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอ
จะแอดหรือไม่แอดดี?
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดลงไป
ข้อความยืนยันจะเขียนว่าอะไรดี?
“สวัสดีครับ นายกเทศมนตรีเหอ ผมเฉินต้าผัง น้องชายของเฉินหยางครับ”
เขาพิมพ์ประโยคนี้แล้วลบออก
“สวัสดีครับพี่อิ่ง ผมเฉินต้าผังครับ”
ลบอีกครั้ง
รู้สึกเหมือนกำลังอาศัยเส้นสาย เขาอยากหาประโยคที่ฟังเป็นธรรมชาติกว่านี้
สุดท้ายเขาพิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัด
“สวัสดีครับนายกเทศมนตรีเหอ ผมเฉินต้าผัง ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
ส่ง
คำขอยืนยันถูกส่งออกไปแล้ว
เฉินต้าผังจ้องหน้าจอ รออีกฝ่ายกดยอมรับ
หนึ่งนาที
สองนาที
ห้านาที
ไม่มีการตอบกลับ
“เขาคงยุ่งอยู่มั้ง” เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
หลินเฉินเหลือบมองเขา “แอดแล้วเหรอ?”
“แอดแล้ว แต่ยังไม่รับ”
“เขาเป็นนายกเทศมนตรีอำเภอนะ จะมีเวลามาตอบนายทันทีได้ยังไง รอไปก่อนเถอะ”
เฉินต้าผังพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างยังคงไหลย้อนผ่านไป
อำเภอฉิงซุ่นใกล้เข้ามาทุกที
……
เมืองหลวงของมณฑล
โทรศัพท์ของเหออิ่งสั่นขึ้น
เธอหยิบมาดู—
“เฉินต้าผังขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน”
ข้อความยืนยัน: “สวัสดีครับนายกเทศมนตรีเหอ ผมเฉินต้าผัง ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
เหออิ่งจ้องข้อความนั้น นิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอ
จะกดยอมรับ?
หรือปฏิเสธ?
ถ้ายอมรับ ต่อไปก็ต้องติดต่อกับคนคนนี้
ถ้าปฏิเสธ ก็อธิบายกับเฉินหยางไม่ได้
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วกด “ยอมรับ”
จากนั้นก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ ไม่ได้ส่งข้อความอะไรไป
อีกฝ่ายก็ไม่ได้ส่งข้อความมาเช่นกัน
เหออิ่งมองเพดาน ในใจมีความคิดเดียว—
วันจันทร์หน้า ที่อำเภอฉิงซุ่น
เธอกับเขาจะได้พบกันในสถานการณ์แบบไหนกันนะ?