“ใครกันแน่ที่เป็นหนุ่มไฮโซมาสารภาพรักกลางที่สาธารณะเนี่ย?”
“อีกวันแห่งการอิจฉาความรักชาวบ้านเขา!”
ทุกคนในโรงพยาบาลหยุดชะงักหมด
ต่างคนต่างแย่งกันแห่ไปมองที่หน้าประตู หลายคนยังยกมือถือขึ้นมาอัดคลิปวิดีโอไว้ไม่ขาด
หลู่หยานโจวถือช่อกุหลาบยักษ์อ้อมมาจากด้านหลัง แล้วคุกเข่าข้างเดียวลงไป: “เซี่ยจื้อโหยว ตั้งแต่แรกเห็นเธอ ผมก็ชอบเธอแล้ว”
“อยู่กับไอ้จนๆ นั่นมันจะมีอนาคตอะไร? มาอยู่กับผมนะ ผมทำให้เธอมีทะเบียนบ้านในเมืองเอ มีบ้านในย่านสามห่วง มีรถซูเปอร์คาร์นับไม่ถ้วน มีแบรนด์หรูระดับไฮเอนด์ส่งถึงบ้านให้เลือกตามใจ...”
เซี่ยจื้อโหยวมองไปที่กลุ่มนั้นคนที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตู รู้สึกว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ชีวิตนี้เธออับอายขนาดนี้
“หลู่หยานโจว ฉันมีแฟนแล้ว นายจะมาทำลายความรักคนอื่นขนาดนี้ ไม่กลัวฟ้าผ่าหรือไง?”
ในฝูงชนมีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น
หลู่หยานโจว: “เธอทนอยู่กับเขามานานแค่ไหนแล้ว? บ้านก็เช่า เตียงก็พัง เขายังเลี้ยงตัวเองไม่รอด แล้วจะไปเลี้ยงเธอได้ยังไง?”
“นั่นมันเรื่องของฉันเอง”
หลู่หยานโจวเดินไปด้านหลังรถตู้ แล้วเปิดฝากระโปรงท้าย
ในกระโปรงท้ายมีกล่องสีส้มแบรนด์ดังเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ซ้อนกันสามชั้น สะท้อนแสงยามเย็นวาววับ เขาหยิบกล่องบนสุดขึ้นมาเปิด เปิดอีกใบ แล้ววางเรียงกันบนฝากระโปรงทีละใบๆ
“ใบนี้รุ่นเบอร์กิ้น สามแสน ใบนี้น่ะรุ่นเคลลี่ สองแสนห้า รวมทั้งแถวนี้ทั้งหมด สามล้าน”
เขาจ้องมองเธอ อย่างมั่นใจเหลือเกิน: “เซี่ยจื้อโหยว เธอสวยขนาดนี้ ไม่ควรไปจมปลักอยู่ในหล่มโคลนแบบนั้น มาอยู่กับฉัน แล้วของพวกนี้จะเป็นของเธอทั้งหมด”