เผยจิ้นฉือก้มหน้ามองร่างของหลู่หยานโจวที่ทรุดฮวบลงกับพื้น
"ครั้งที่สามแล้ว" เขาพูด "ทำไมเธอถึงเรียนไม่รู้จักจำสักที?"
หลู่หยานโจวรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ ในที่สุด: "ฉันผิดแล้ว ฉันผิดจริงๆ ฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว!"
"เผยจิ้นฉือ นายปล่อยฉันไปเถอะ ฉันรับรองว่าจะไม่ไปปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก ฉันช่วยนายเก็บความลับระหว่างนายกับคุณหนูใหญ่ได้ด้วยซ้ำ ให้นายได้ครอบครองทั้งสองคน"
"ว่าไงนะ คุณหนูใหญ่คนนั้น?" เผยจิ้นฉือพูดเสียงต่ำ "ฉันไม่รู้จัก และไม่สนใจว่าเธอจะเป็นใคร กลับกัน ถ้านายอยากจีบเธอจริงๆ นายก็ไปได้เลย แต่มีคำพูดหนึ่งที่นายต้องฟังให้ชัด—"
เขาจ้องตาหลู่หยานโจวไม่กะพริบ
"ถ้านายกล้าแตะผมบนหัวเซี่ยจื้อโหยวแม้แต่เส้นเดียว ฉันจะทำให้นายหายไปจากโลกนี้"
หลู่หยานโจวส่งเสียงฮืดๆ ในลำคอ พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง
เผยจิ้นฉือลุกขึ้นยืน หันหลังเดินกลับไปทางอาคารผู้ป่วยใน
"อ้อ แล้วก็ เก็บดอกไม้ที่กองอยู่บนพื้นก่อนจะไปด้วย หน้าประตูโรงพยาบาลสกปรกแล้วดูไม่สวย"
หลู่หยานโจวนั่งแผ่ก้นอยู่ใต้ต้นไม้ ตัวสั่นไปทั้งร่าง
เก็บข้าวของบนพื้นเสร็จ หลู่หยานโจวรีบกระโดดขึ้นรถ เหยียบคันเร่งหนีไปทันที
ตอนที่เผยจิ้นฉือกลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย ก็พบว่าเซี่ยจื้อโหยวยังอยู่ และกำลังร้อนรนหาตัวเขาอยู่พอดี
"นายไปไหนมา? แผลยังไม่หายดีก็วิ่งพล่านไปทั่ว เป็นเด็กเล็กๆ หรือไง?"
พูดไปได้ครึ่งประโยคเธอก็หยุด เพราะเห็นรอยเลือดที่ยังไม่แห้งกรังอยู่ที่แก้มข้างหนึ่งของเขา
เผยจิ้นฉือเอามือเช็ดออก "ไม่เป็นไร ลงไปข้างล่างเจอคนรู้จัก พูดคุยกันสองสามประโยค"