แต่เซี่ยจื้อโหยวไม่อยากทิ้งชีวิตในตอนนี้จริง ๆ นะ!
เธอโลภมากและไร้ยางอายจริง ๆ ในเวลาที่ควรจะกล่าวคำอำลาแล้ว กลับยังหนาด้านอยู่บนเวที
เซี่ยจื้อโหยวกำหนดเวลาให้ตัวเองไว้ ก่อนจะจากไปก็คือ —
รอจนกว่าเผยจิ้นฉือจะเอ่ยปากไล่เธอเอง
เผยจิ้นฉือได้ยินลมหายใจของเซี่ยจื้อโหยวเริ่มสม่ำเสมอ จึงหันกลับไปมอง แอบยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เธอหดตัวอยู่ในผ้าห่ม เผยออกมาแค่ครึ่งหน้า น่าหยิกหยอกนัก
เขาจ้องมองอยู่สองสามวินาที ก่อนจะหักห้ามใจหันกลับไป
เขาอยากเซอร์ไพรส์เธอ
พอเขียนโปรแกรมนี้เสร็จ เขาจะมีเงินพอเช่าบ้านที่มีเครื่องทำความร้อน และซื้อของแบรนด์เนมให้เธอได้มากขึ้น
*
หลู่หยานโจวไล่ตื้อเซี่ยจื้อโหยวหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ทุกวันหลังเลิกงาน ตอนที่เซี่ยจื้อโหยวเดินออกจากโรงเรียนอนุบาล เธอจะเห็นรถสปอร์ตรุ่นต่าง ๆ ของเขาจอดอยู่ข้างถนน ส่วนห้าวห้าวก็พิงอยู่ที่ขอบหน้าต่างแล้วตะโกนเรียก "คุณเซี่ย"
คนผู้นี้ใช้ห้าวห้าวเป็นตัวล่อ ใช้เด็กมาทำให้เธอใจอ่อน ทำให้เธอไม่อยากทำหน้าตาเฉยเมยใส่ต่อหน้า
"คุณเซี่ย วันนี้ก็จะนั่งรถเมล์อีกเหรอ?"
"คุณเซี่ย แฟนคุณออกจากโรงพยาบาลยัง?"
"คุณเซี่ย ผมได้ยินว่าบ้านเช่าของพวกคุณท่อน้ำแตกไม่หยุดเลย? อยากย้ายที่อยู่ไหมล่ะ?"
เซี่ยจื้อโหยวทุกครั้งจะเดินผ่านเขาไปโดยไม่แสดงสีหน้า ขึ้นรถเมล์แล้วนั่งที่ติดหน้าต่าง
สำหรับการรบกวนของหลู่หยานโจว เธอรู้สึกหวั่น ๆ อยู่บ้าง แต่ไม่ได้เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียวกับเผยจิ้นฉือ
ถ้า...เผยจิ้นฉือคิดว่าเธอเป็นภาระจะทำยังไง?
จนกระทั่งวันศุกร์
เซี่ยจื้อโหยวทำงานล่วงเวลาจนถึงสองทุ่มกว่า ๆ ถึงได้ออกจากโรงเรียน ตอนนั้นฟ้ามืดสนิทแล้ว เธอเดินไปถึงป้ายรถเมล์ถึงได้รู้ว่า รถเมล์เที่ยวสุดท้ายออกไปแล้ว จำใจต้องเดินกลับบ้าน