หลังจากวางสาย เซี่ยจื้อโหยวก็ดีดตัวเด้งออกจากโซฟาทันที รองเท้าแตะยังไม่ทันเปลี่ยนก็วิ่งไปที่ประตู
แสงไฟนีออนสีขาวในทางเดินโรงพยาบาลสว่างจนใจสั่น
เมื่อเซี่ยจื้อโหยววิ่งมาถึงบริเวณห้องผ่าตัดศัลยกรรม พยาบาลก็เข้ามาขวางไว้: "คุณเป็นญาติคนไข้หรือเปล่า? คนไข้บาดเจ็บที่ศีรษะ ต้องผ่าตัดด่วน แต่คนที่ส่งเขามาไม่ใช่ญาติ ยังไม่มีใครเซ็นยินยอมให้ผ่าตัด"
เธอเห็นเผยจิ้นฉือบนเต็นผ่าตัด ร่างเต็มไปด้วยเลือดและคราบสกปรก เหมือนจะหมดสติไปในวินาทีถัดไป
ชายบนเต็นผ่าตัดค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา
เขาหันมองเซี่ยจื้อโหยวที่อยู่นอกกระจก ริมฝีปากขยับเบา ๆ "เธอ...เธอคือน้องสาวฉัน..."
พยาบาล: "พี่น้องต่างแซ่กันเหรอ?"
เซี่ยจื้อโหยวคว้าแขนพยาบาลไว้แน่น: "ฉันเป็นแฟนเขา! ใกล้จะแต่งงานกันแล้ว! เซ็นเอง! ฉันรับผิดชอบเอง!"
เผยจิ้นฉือบนเต็นผ่าตัดเบิกตากว้างขึ้นมาทันที
เซี่ยจื้อโหยวกล้ายอมรับต่อหน้าคนนอกว่าเป็นแฟนเขา! เขา
จู่ ๆ ก็ไม่อยากตายแล้ว เขาจะต้องมีชีวิตอยู่
ตอนรถคันนั้นเสียหลักพุ่งเข้ามาหาเขา ความคิดแรกที่แล่นผ่านสมองคือการปลดปล่อย
เหนื่อยเกินไปแล้ว เขาเหมือนก้อนอิฐที่ถูกเหยียบย่ำลงไปในโคลนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถ้าถูกรถชนตายก็ตายไปเถอะ ยังจะได้ค่าชดเชยชีวิตก้อนโตให้เซี่ยจื้อโหยวอีก เธอคงจะดีใจใช่ไหม?
แต่ในวินาทีสุดท้าย เขากลับนึกถึงที่เซี่ยจื้อโหยวบอกว่าจะแต่งงานกับเขา พวกเขาจะซื้อบ้านด้วยกัน ซื้อรถด้วยกัน มีลูกเต็มบ้าน
เผยจิ้นฉือหลบไปทางด้านข้าง ล้อรถเฉียดไหล่เขาถลกไป ศีรษะด้านหลังกระแทกกับขอบบันได ก่อนที่เลือดจะทะลักออกมา สติสัมปชัญญะสุดท้ายของเขาคือ: ตายไม่ได้