เซี่ยจื้อโหยวดมแขนเสื้อตัวเองเบาๆ "...หอมขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ก็แค่ทาครีมบำรุงเฉยๆ หนาวๆ มือแห้งก็เลยทานิดหน่อย ฉันบอกให้เธอทาบ้างก็ไม่เคยทา"
เผยจิ้นฉือหัวเราะในลำคอ "ต่อไปฉันจะทาทุกวันเลย"
พยาบาลผลักประตูเข้ามาเพื่อเปลี่ยนยา เห็นคนหนึ่งหูแดงอีกคนนอนอยู่บนเตียงแต่สายตาจ้องกันไม่วางตา ก็หัวเราะเบาๆ "แฟนกันนี่หวานจังเลยนะคะ"
เผยจิ้นฉือเห็นเธอไม่ปฏิเสธ มุมปากก็เผลอโค้งขึ้นอีกครั้งจนห้ามไม่อยู่
หลังจากพยาบาลเปลี่ยนยาเสร็จและออกไป เผยจิ้นฉือก็ยื่นมือมาทางเธออีกครั้ง
ครั้งนี้เซี่ยจื้อโหยวไม่ได้ลังเลนานนัก เธอโน้มตัวเข้าไปกอดไหล่เขาอีกครั้ง
เผยจิ้นฉือซบหน้าลงในซอกคอของเธอ สูดกลิ่นครีมบำรุงอันนั้น สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของเธอดังขึ้นทีละครั้ง รู้สึกถึงความสุขสงบและมั่นคงที่ไม่เคยสัมผัสได้ตั้งแต่เกิดมา
เขาหลับตาลง ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของเธออย่างสงบ
เซี่ยจื้อโหยวเงยหน้ามองใบหน้าหลับใหลของเขา ผ้าพันแผลพันเฉียงจากหน้าผากลงมา ปิดคิ้วข้างหนึ่งไว้บางส่วน แต่อีกครึ่งหน้าที่โผล่ออกมานั้นผ่อนคลายเป็นอิสระ
นั่นคือรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ไร้ซึ่งการป้องกันตัว อบอุ่นและมั่นใจ
ลมหายใจของเซี่ยจื้อโหยวหยุดไปหนึ่งจังหวะ...เป็นเพราะได้เจอซูว่านถังหรือเปล่า? ถึงได้มีความสุขขนาดนั้นแม้แต่ในความฝัน?
เธอค่อยๆ ดึงแขนออกมานั่งกลับลงบนเก้าอี้ แล้วมองออกไปยังท้องฟ้าด้านนอก
เช้าวันรุ่งขึ้น
เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้น