ซูว่านถัง: “คุณเพ่ย อย่าทำตามอารมณ์เพราะแฟนสาวขี้วีนของคุณสิ!”
เผยจิ้นฉือไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เท้าก้าวไม่หยุด
พุ่งกลับมาที่ห้องเช่า พอผลักประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าก็ทำเอาหัวใจเขาหยุดวูบ——
เซี่ยจื้อโหยวย่อตัวเก็บกระเป๋าเดินทางอยู่บนพื้น เธอจะไป!
เขาพุ่งเข้าไปดึงเธอไว้: “จื้อโหยว จะทำอะไร?”
“ออกไป ฉันจะกลับบ้าน”
“ไม่ได้ เธอจะไปไม่ได้!” เผยจิ้นฉือขอบตาแดง “เธอไม่เคยพูดไว้ว่าจะแต่งงานกับฉันหรือไง?”
เซี่ยจื้อโหยวหัวเราะเย็น สะบัดมือเขาทิ้ง
“แต่งงาน? นายไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นข้างนอก แล้วยังจะหันมาบอกว่าจะแต่งงานกับฉันอีก?”
“อยากมีทั้งสองคนเรอะ? ฝันไปเถอะ!”
เธอออกแรงผลักเขา แต่ผู้ชายสูง 1 เมตร 90 ยืนนิ่งราวกับถูกตอกติดกับพื้น ไม่ขยับแม้แต่น้อย
เธอยิ่งโกรธ หันหลังกลับไปยัดเสื้อผ้าลงกระเป๋าต่อ เสื้อคลุม ที่ชาร์จ โยนลงไปมั่วหมด
เผยจิ้นฉือพยายามอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองกับซูว่านถังไม่มีอะไรกัน แต่เซี่ยจื้อโหยวไม่ยอมฟังเลยสักคำ
เขาร้อนใจจนคิดอะไรไม่ออก สุดท้ายก็คว้าด้ามกระเป๋าเดินทางไว้แน่น สมองหมุนติ้วหาข้ออ้าง
“ไม่ได้ เธอไปไม่ได้... บ้านนี้ยังไม่หมดสัญญา เจ้าของบ้านไม่ให้ยื่นเลิกสัญญา!”
“งั้นก็เลิกเดี๋ยวนี้สิ”
“วาล์วฝักบัวในห้องน้ำเสีย ยังไม่ได้ซ่อม เลิกไม่ได้!”
“จริงเหรอ?” เซี่ยจื้อโหยวเงยหน้ามองเขา “งั้นซ่อมเดี๋ยวนี้เลย!”
พูดจบเธอก็เดินตรงไปที่ห้องเก็บของ คว้าประแจเลื่อนเข้ามาในห้องน้ำ
เผยจิ้นฉือตกใจ รีบตามเข้าไปขวาง
ระหว่างที่สองตระกูลดึงกันอยู่นั้น “ปัง!” เสียงทึบดังขึ้น ประแจกระแทกเข้ากับวาล์วอย่างแรง วาล์วน้ำเก่าๆ ถูกบิดขาดออกจากกัน!
เสียงก๊อกๆ ดังสนั่น น้ำเย็นจัดสาดกระเซ็นลงมาใส่หัวไม่ทันตั้งตัว