เซี่ยจื้อโหยวไปทำงานแล้ว
หลังเธอออกไป เผยจิ้นฉือก็ถอดชุดผู้ป่วยเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมของตัวเอง แล้วเปิดประตูห้องผู้ป่วยเดินออกไป
แท็กซี่พาเขาไปที่โรงเรียนอนุบาล
ยามจำเขาได้ คงเพราะเรื่องที่เขาเตะหลู่หยานโจวกระเด็นเมื่อคราวก่อนแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนอนุบาลแล้ว ยามหนุ่มพอเห็นเขาก็เดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น: "คุณคือแฟนของคุณครูเซี่ยใช่ไหมครับ? มาหาเธอเหรอ? เธอยังไม่เลิกสอนเลย ถ้าแบบนั้นให้ผมไปเรียกให้ไหมครับ?"
"ไม่ต้อง" เผยจิ้นฉือยืนอยู่ด้านนอกรั้วเหล็ก "ลุงครับ ขอถามหน่อย ช่วงนี้มีใครมาหาเธอเรื่องกลั่นแกล้งไหม?"
สีหน้าของยามเปลี่ยนเป็นมีเลศนัยทันที
"ถามถึงคนที่นามสกุลหลู่ใช่ไหม? บอกคุณตรง ๆ เลย คนนั้นมาทุกวัน!"
"ขับรถหรูมาจอดขวางหน้าประตูทุกวัน บางวันก็มาส่งดอกไม้ บางวันก็มาส่งกระเป๋า เรื่องใหญ่โตจนคนทั้งถนนแห่มาดู คุณครูเซี่ยของเราปฏิเสธเขาทุกครั้ง"
"แต่คนคนนั้นไม่ยอมแพ้ วานก่อนยังทำโชว์แสงสีไฟข้างล่างตึก สร้างเรื่องอลหม่านจนคนทั้งตึกรู้กันหมด"
เผยจิ้นฉือขบกรามแน่น หลู่หยานโจวสมควรตายจริง ๆ
เผยจิ้นฉือกล่าวขอบคุณ แล้วหันกลับไปที่ห้องเช่า
เขาบิดลูกบิดประตูเหล็กเดินเข้าไป ไม่มีน้ำรั่ว ไม่มีความชื้น แม้แต่ซอกพื้นไม้ก็สะอาดเอี่ยม
เขาย่อตัวลงลูบข้อต่อท่อน้ำ ไม่มีคราบน้ำ ไม่มีร่องรอยการซ่อมแซม ทุกอย่างปกติ
เธอโกหกเขา
เธอเจอเรื่องมากมายขนาดนั้น ถูกคนไปดักหน้าประตู ถูกคนก่อกวน แต่เธอไม่พูดกับเขาแม้แต่คำเดียว เต็มใจแต่งเรื่องโกหกว่าท่อน้ำรั่ว แล้วไปนอนที่เก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล แทนที่จะบอกเขาว่าหลู่หยานโจวไปดักอยู่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาลทุกวัน