ยามเช้าตรู่
เซี่ยจื้อโหยวตื่นเพราะความร้อน
แผ่นหลังแนบไปกับร่างกำยำของชายหนุ่ม ร้อนจนเธอเหงื่อซึมทั้งตัว
เมื่อคืนพวกเขาไม่ได้แยกกันนอนหรือไง? ทำไมมาซ้อนกันอีกแล้ว?
เซี่ยจื้อโหยวคิดจะขยับไปข้างหน้า แต่แขนที่พาดอยู่ที่เอวกลับรั้งเธอไว้แน่น ดึงเธอเข้าไปติดแนบชิดยิ่งขึ้น
ทำอะไรไม่ได้ เธอจึงได้แต่พลิกตัวกลับมาหาเขา เผยจิ้นฉือยังไม่ตื่น
เธอเผลอยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะแนวคิ้วของเขา ใบหน้านี้ทั้งเด็กและหล่อเหลาจริง ๆ
แต่ทันใดนั้น ต้นขาด้านในของเธอก็ไปแตะกับอะไรแข็ง ๆ เข้า
เซี่ยจื้อโหยวหดตัวถอยหลังอย่างตกใจ ท้ายทอยชนหัวเตียงดัง "ปั้ง" หนึ่งครั้ง
ดวงตาของเผยจิ้นฉือลืมขึ้น
เขามองดูท่าทางของเซี่ยจื้อโหยวที่หดตัวเป็นก้อนชิดกำแพง ใบหูแดงก่ำ แล้วเลิกคิ้วถาม: "แอบลูบฉันเหรอ?"
"ใครแอบลูบนายกัน!"
"งั้นเธอเข้าใกล้ขนาดนั้นทำไม?" เขาพยุงตัวขึ้นครึ่งหนึ่ง เอียงคอมองเธอ "อยากจูบฉันไหม?"
"เผยจิ้นฉือ นายมันโรคจิต!"
"แค่นี้เป็นโรคจิตตรงไหน" เขาเหลือบมองลงไปอย่างกังวล "นี่พิสูจน์ว่าร่างกายฉันแข็งแรงดี ตอนเช้ายังมีเวลา แถมก็ยังสดชื่น ลองหน่อยไหม?"
"ลองอะไร! บ้าไปแล้ว!"
เซี่ยจื้อโหยวผึงผ่าห่มกระโดดลงจากเตียง วิ่งลุ่ยเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่ทันได้ใส่รองเท้า
เธอมองหน้าตัวเองในกระจก ตบแก้มเบา ๆ แล้วสบถเสียงเบา: "เซี่ยจื้อโหยว เธอเอาหน้าอยู่บ้างไม่ได้เหรอ!"
แต่ในหัวกลับนึกถึงภาพเมื่อครู่โดยไม่สามารถห้ามได้
สายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่เขามองเธอตอนครึ่งยันตัวขึ้น กับรอยนูนใต้กางเกงที่ตั้งชัด
"ไม่แปลกใจที่ได้เป็นพระเอกนิยายต้นฉบับ มีทุนทรัพย์ไม่น้อยจริง ๆ... ไม่ได้ๆ! ฉันต้องทำงานหนัก อนาคตถ้าเขาทิ้งฉันไป ฉันจะมีเงินพอไปหาผู้ชายที่หล่อกว่าเขามาเสพย์!"