สองคนพูดพร้อมกัน เสียงทับกันสนิท
เซี่ยจื้อโหยวเปิดประตูเข้ามา ทั้งสองคนนั่งลงเผชิญหน้ากัน คนหนึ่งจ้องถุงกระดาษของเฮอร์เมส อีกคนจ้องเค้กสตรอว์เบอร์รี
เผยจิ้นฉือถามอย่างไม่อยากเชื่อ:“เค้กสตรอว์เบอร์รีนี่...ซื้อให้ผมเหรอ?”
เซี่ยจื้อโหยวตอบ:“แน่นอนสิ เพื่อฉลองความสำเร็จที่กำลังจะมาถึงของเธอไง”
เผยจิ้นฉือดีใจยิ่งกว่าตอนปิดดีลโปรเจกต์เสียอีก
ตอนนี้เขารู้สึกโชคดีเหลือเกิน ที่หลังจากปิดดีลแล้วได้บังเอิญเดินผ่านร้านเฮอร์เมส แล้วก็อดใจไม่ไหวแวะเข้าไป
ไม่อย่างนั้น เขาจะมีอะไรไปตอบแทนความรักของเธอได้ล่ะ?
เขาดันกระเป๋าเฮอร์เมสไปตรงหน้าเธอ พลางเอ่ยด้วยแววตาคาดหวัง:“เปิดดูสิ”
เซี่ยจื้อโหยวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ดึงกล่องในถุงกระดาษออกมา แล้วเปิดฝา
เป็นกระเป๋าเบอร์กิน 25 ของเฮอร์เมส หนังเป็นประกายนุ่มละมุน รอยเย็บเรียบร้อยสวยงามมาก
เซี่ยจื้อโหยวไม่เคยซื้อกระเป๋าเฮอร์เมสมาก่อน แม้แต่จะก้าวเข้าร้านก็ยังไม่กล้า
แต่เธอรู้ดี กระเป๋าแบรนด์นี้แพงจนน่าตกใจ แถมยังต้องซื้อคู่กับสินค้าตัวอื่นอีก เธอเงยหน้ามองเผยจิ้นฉือ เสียงสั่นเล็กน้อย:“...เท่าไหร่?”
“หนึ่งแสนแปดหมื่น”
ฝากล่องในมือเซี่ยจื้อโหยวแทบจะหลุดร่วงกลับลงไปในกล่อง
“หนึ่งแสนแปดหมื่น? เผยจิ้นฉือเธอบ้าไปแล้วเหรอ?”
พระเอกคนนี้เริ่มปลิ้นปล้อนเกินไปแล้ว!
“ปกติต้องซื้อคู่กับสินค้าอื่นอีกด้วย” เผยจิ้นฉือกลับภูมิใจเสียด้วยซ้ำ “แต่ประธานเฉินได้ยินว่าฉันจะซื้อกระเป๋าให้แฟน ก็ยกโควตาส่วนตัวของเขาให้ฉันเลย ไม่งั้นต้องต่อคิวอย่างน้อยครึ่งปี”
“หนึ่งแสนแปดหมื่นยังเรียกว่าปกติอีกเหรอ?!” เซี่ยจื้อโหยวปิดฝากล่อง แล้วดันทั้งกล่องและถุงกระดาษกลับไปตรงหน้าเขา “ฉันไม่เอา เอาไปคืนเถอะ คนอย่างเรา ใช้กระเป๋าสองสามร้อยบาทจากพวกแอปออนไลน์ก็ดีเกินไปแล้ว!”