เซี่ยจื้อโหยวชำเลืองมองหล่อน: "จริงเหรอ? อย่างฉันน่ะ ชอบเกาะแสงคนอื่นเป็นทุนเดิม ถ้าคุณครูโจวไม่อยากให้ฉันเกาะ ก็ไปยื่นเรื่องกับผู้อำนวยการโรงเรียนเลยสิ ดูสิว่าใครไม่ได้รับเชิญ?"
โจวหลินหลินโกรธจนริมฝีปากสั่นระริก หยิบแฟ้มแผนการสอน คว้าหันหลังเดินออกไปทันที
ประตูปิดดังปังตามหลังหล่อน เด็กๆ หลายคนตกใจหดคอ
เซี่ยจื้อโหยวก้มลงลูบหลังเด็กๆ เบาๆ แล้วลดเสียงลง: "ไม่เป็นไรนะ เธอไปแล้ว"
แต่พอเซี่ยจื้อโหยวเปิดคู่มือการสอบโดยละเอียดของการแข่งขันระดับชาติเป็นครั้งแรก เธอก็อึ้งไปเลย
การแข่งขันแบ่งออกเป็นสี่ภาค ได้แก่ ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาว แต่ละภาคใช้เวลาสิบห้านาที โดยครูสองคนเป็นผู้ออกแบบและเรียบเรียงหลัก
เธอรับผิดชอบภาคฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ส่วนโจวหลินหลินรับผิดชอบฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว แต่ในหน้ารายละเอียดการแสดงความสามารถพิเศษหน้าสุดท้ายของคู่มือเขียนไว้ว่า: "ครูผู้สอนต้องเข้าร่วมการออกแบบท่าเต้นและการสาธิตสดอย่างน้อยหนึ่งภาค โดยระดับความยากของท่าต้องไม่ต่ำกว่ามาตรฐานระดับสาม"
จบเห่! ต่อให้เป็นแค่การเต้นจั๊กจี้ในลานบ้านเธอยังทำไม่ได้เลย แล้วจะให้ไปสอนเด็กๆ ซ้อมเต้นอีกหรือ ปล่อยให้เธอปีนขึ้นเครื่องบินไปขุดเหมืองที่ขั้วโลกใต้ยังจะดีซะกว่า
ในทางกลับกัน โจวหลินหลินกลับจบเอกนาฏศิลป์มาโดยตรง
"ส่วนการเต้นเธอจะจัดการยังไงล่ะ? ถึงเวลาแล้วจะเปิดวิดีโอให้เด็กๆ เต้นตามเองหรือไง? คุณครูเซี่ย คงไม่มืออาชีพขนาดนั้นหรอกมั้ง?"