ในโรงเรียนอนุบาล เซี่ยจื้อโหยวตั้งใจซ้อมการแสดงอย่างหนัก
พอเริ่มยุ่งวุ่นวาย ก็ไม่มีเวลาคิดถึงเผยจิ้นฉืออีกต่อไป
ครูเสี่ยวเฉิน: “คุณเซี่ย หลังเลิกงานไปเดินห้างกันไหม”
เซี่ยจื้อโหยวส่ายหน้า “ฉันนัดคนอื่นไว้แล้ว”
ครูเสี่ยวเฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ “โอ้ แฟนมารับเหรอ”
เซี่ยจื้อโหยวหน้าแดงก่ำ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องกิจกรรมก็ถูกผลักออกจากด้านนอก
“คุณเซี่ย”
เซี่ยจื้อโหยวเงยหน้าขึ้น แทบจำคนที่มาไม่ค่อยได้
“หลู่หยานโจว...” เซี่ยจื้อโหยวถามออกไปโดยไม่ทันคิด “หน้าตาเธอเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง”
หลู่หยานโจวมุมปากกระตุก
“คุณเซี่ย เมื่อคืนแฟนคุณตีฉันมา!”
เซี่ยจื้อโหยวอ้าปากเล็กน้อย รู้สึกว่านี่น่าจะเป็นฝีมือของพระเอกจริง ๆ
แต่เพื่อไม่ต้องไปขุดเพชรที่แอฟริกาใต้ เธอจึงพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย “แฟนฉันใจดี เห็นอกเห็นใจ ชอบช่วยเหลือคนอื่น จะไปตีคนได้ยังไง เลิกใส่ร้ายป้ายสีหน่อยได้ไหม”
หลู่หยานโจวแทบจะสำลักเลือดตาย ผู้หญิงคนนี้ตาบอดหรือไง?
“ได้ ถ้าเธอไม่เชื่อ ก็ตามฉันไปดูด้วยตัวเอง ฉันมีเรื่องอยากพูดกับเธอตามลำพัง”
เขายื่นมือมาจะคว้าข้อมือเซี่ยจื้อโหยว
มือนั้นยังไม่ทันแตะชายเสื้อของเธอ ขาที่ยาวก็เหวี่ยงฟาดมาจากกลางอากาศ หลู่หยานโจวทั้งคนร้องกรี๊ดลอยกระเด็นออกไปไกลกว่าหนึ่งเมตร
“เผยจิ้นฉือ นายกล้ายังมีหน้ามาโผล่อีกเรอะ?”
เผยจิ้นฉือ: “ผมมารับแฟนผมกลับบ้าน”
“ก็ดี” หลู่หยานโจวหัวเราะเย็น “ในเมื่อนายมาอยู่ที่นี่แล้ว ก็ให้เซี่ยจื้อโหยวเลือกเองเลย ดูสิว่าเธอชอบใคร!”
หลู่หยานโจวไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้
แต่ไม่คิดว่าเซี่ยจื้อโหยวจะชี้ไปที่เผยจิ้นฉือโดยไม่ลังเล “ฉันเลือกแฟนฉัน”
พูดอะไรกันเล่า แฟนเธออนาคตต้องเป็นประธานบริษัทมูลค่าแสนล้าน!
ถ้าค่าสละโสดไม่ถึงสิบล้านก็กลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งได้เลย
เผยจิ้นฉือแทบไม่เชื่อสายตา ท่ามกลางตัวเลือกระหว่างหลู่หยานโจวกับเขา เซี่ยจื้อโหยวเลือกเขาที่ทั้งจน ทั้งสกปรก ทั้งไม่เอาถ่านจริง ๆ งั้นหรือ?