เผยจิ้นฉือกดเซี่ยจื้อโหยวลงบนเตียง ก้มหน้าลงจูบเธอทีละนิด
เริ่มจากริมฝีปากอุ่นๆ เฉียดผ่านมุมปากของเธอ แล้วก็ซ้ำๆ ลงบนยอดปากของเธออย่างหนักหน่วง
ความสุขในใจแทบจะล้นทะลักออกมาจากหน้าอก
เขาหอบหายใจถอยห่างออกมานิดหน่อย "จื้อโหยว เธออยากได้อะไร?"
"ฉันทำงานพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งอย่างได้นะ สร้อยคอใบโคลเวอร์ของแวนคลีฟ อาร์เพลส์ ต่างหูดอกคามิเลียของชาเนล เธอชอบอันไหน?"
เซี่ยจื้อโหยวเบิกตากลม ปฏิเสธอย่างสุดชีวิต "ไม่เอา ฉันไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น"
เธอน่ะเป็นนางร้าย จะยิ่งรับมากตอนนี้ พอความจริงเปิดเผยทีหลังโดนลงโทษก็ยิ่งสาหัส
เผยจิ้นฉือที่ก้นบึ้งของดวงตาปรากฏความสงสัย
"เธอไม่ต้องการอะไรเลย แล้วฉันยังมีอะไรให้เธอชอบอีก?"
เซี่ยจื้อโหยวใจกระตุกวูบ แย่แล้ว ทำไม่เข้ากับคาแรกเตอร์ขี้โลภของร่างเดิมแล้ว
เซี่ยจื้อโหยว: "ฉันมีของที่อยากได้สิ เพียงแต่มันไม่ใช่ของฟุ่มเฟือย"
เผยจิ้นฉือ: "งั้นมันคืออะไร?"
"ก็เธอไงล่ะ" เธอกางนิ้วนับไปมา น้ำเสียงออดอ้อนปนหวาน "เธอทำงานพิเศษวันละสามอย่างหาเงินมาให้ฉันใช้ ตื่นเช้ามาทำอาหารเช้าให้ฉันทุกวัน ล้วนแต่เป็นของที่ฉันชอบกิน ยังซักถุงเท้า ผูกเชือกรองเท้าให้ฉันอีก..."
"นับรวมๆ ดูแล้ว แพงกว่าสร้อยคอเส้นหนึ่งตั้งมาก"
นับไปนับมาเซี่ยจื้อโหยวเองก็ชะงัก
ลองคิดดูดีๆ เผยจิ้นฉือนี่เป็นผู้ชายที่ดีจริงๆ หาที่ติไม่ได้ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ส่วนเผยจิ้นฉือกลับถูกสองสามประโยคนั้นของเธอทำให้อารมณ์ดีจนลอยได้ ความกระวนกระวายดับวูบไปในพริบตา
จริงด้วย เซี่ยจื้อโหยวต้องการเขา!
ในใจเธอต้องมีเขาแน่นอน!
เผยจิ้นฉือก้มลงไปจูบที่หน้าผากของเธอหนึ่งที น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับชุ่มไปด้วยน้ำผึ้ง
"เอาล่ะที่รัก หลับเถอะ"