“ไม่ได้ทะเลาะกันจริงๆ นะ” เผยจิ้นฉือเอี้ยวหน้าหนีไปอย่างเก้ๆ กังๆ “ก็แค่ที่หน้างานก่อสร้าง เรื่องแบบพิมพ์ฉันไปพูดกับเขาไว้แป๊บเดียว เขาก็ให้ผลประโยชน์มานิดหน่อย”
“เธอไม่ต้องมายุ่งเรื่องเงินแล้ว เปลี่ยนไปลองชุดนั้นดูสิ”
อันที่จริง นี่คือเงินส่วนตัวของเผยจิ้นฉือ ที่แอบซ่อนไว้ไม่ให้เจ้าของร่างเดิมรู้
แต่ตอนนี้ เผยจิ้นฉือกลับอยากเอาเงินทั้งหมดที่มีไปใช้กับเซี่ยจื้อโหยวให้หมด
เซี่ยจื้อโหยวนึกในใจ สมเป็นไท่จื่อเย่ในอนาคตที่ลึกล้ำคาดเดาไม่ได้ ถึงตอนนี้มีความลับเยอะแยะขนาดนี้แล้วหรือ?
เธอก้มลงถอดรองเท้าแตะ เปลี่ยนเป็นรองเท้าบูทสั้นคู่นั้น ใส่ให้เข้ากับหัวเข็มขัดทองแดงที่รัดข้อ แล้วยืนขึ้นกระทืบเท้าลงไปสองที
สวยจริงๆ ปลายบูทพอดีหุ้มข้อเท้าพอดี ประกอบกับชุดที่ใส่ ทำให้เธอดูเอวบางขายาวขึ้นมา
เซี่ยจื้อโหยวไม่อยากคืนจริงๆ
เธอเงยหน้ามองเผยจิ้นฉือ
เขาก็ก้มลงมองเท้าของเธอพอดี จากนั้นสายตาก็เลื่อนขึ้นมาประสานกับดวงตาของเธอ แล้วยิ้ม “สวยดี”
“แน่นอนสิ!” เซี่ยจื้อโหยวอดยิ้มตามไม่ได้ ใช้ปลายเท้าเขี่ยรองเท้าบูทของเขาเบาๆ “ดูเหมือนเราจะใส่รุ่นเดียวกันด้วยนะเนี่ย”
รุ่นเดียวกัน!
เผยจิ้นฉือรู้สึกตัวเบาหวิวขึ้นมาทันที
ร้านเดียวกัน ซีรีส์เดียวกัน วางไว้ด้วยกันก็เหมือนคู่กันเลย
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง “อืม”
เซี่ยจื้อโหยวถอดบูทแล้วเปลี่ยนกลับเป็นรองเท้าแตะ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ จริงสิ เมื่อวานซื้อกางเกงในให้เธอเป็นตั้งๆ น่ะ เธอลองใส่ดูหรือยัง? ถ้าไม่พอดีจะได้เอาไปคืนได้ ฉันถามมาแล้ว ที่ยังไม่ได้แกะจะไม่กระทบกับการขายต่อนะ”