หลู่หยานโจวเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ ในที่สุด
เขายกมือขึ้นทั้งสองข้างอย่างสั่นเทา “เธอตีฉันไม่ได้นะ ฉันจะแจ้งตำรวจ ฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้เลย!”
เขาลนลานควานหามือถือ เผยจิ้นฉือคว้าไปทันที
กวาดดูประวัติการโอนเงินล่าสุด แล้วก็กดแคปหน้าจอส่งเข้าเครื่องตัวเอง
รูปใบนั้นบนหน้าจอแสดงรายการโอนเงินให้พวกอันธพาลอย่างชัดเจน
เผยจิ้นฉือยื่นหน้าจอมือถือจ่อไปที่ตาหลู่หยานโจว
“แจ้งตำรวจเหรอ? ได้สิ งั้นเราสองคนก็เข้าสถานีด้วยกัน เธอจ้างคนทำร้ายร่างกาย ฉันป้องกันตัว ดูสิว่าตำรวจจะเชื่อใคร”
หลู่หยานโจวมองเห็นกำปั้นใหญ่เท่ากระสอบทรายถูกชูขึ้น ก็รีบตะโกนทันที “ฉันผิดเอง ฉันไร้ยางอายไปแย่งแฟนคนอื่น เธอปล่อยฉันเถอะ พี่ ฉันผิดไปแล้ว”
เผยจิ้นฉือชกคนคนนั้นจนนอนแน่นิ่งเหมือนสุนัขตาย ก็ถึงหันหลังเดินจากมา
บาดแผลท้ายทอยเริ่มซึมเลือดอีกครั้ง เขาแวะร้านขายยา ซื้อผ้าก๊อซกับเบตาดีน ดูแลแผลใหม่
เมื่อกี้เขาจงใจโชว์ปานให้เห็น หลู่หยานโจวไม่เห็นมีปฏิกิริยาอะไร
เผยจิ้นฉือนึกถึงท่าทีเชิดใส่ของผู้หญิงคนนั้นเมื่อคืน ก็เปิดอินเทอร์เน็ตค้นหาทันที
ในเว็บบอร์ดธุรกิจระดับชาติเว็บหนึ่ง เขาเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
คนที่ยืนนำหน้าเป็นชายวัยกลางคนรูปงาม ดูสง่างาม สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและสูทสีเข้ม
พาดหัวเขียนไว้ว่า——
ประธานเฟยชื่อเจิ้นหง แห่งกลุ่มเฟย: อีกยี่สิบปีข้างหน้า เรารอได้
เผยจิ้นฉือก้มมองเงาสะท้อนมัวๆ ของตัวเองในหน้าจอมือถือ แล้วเงยหน้าขึ้นมองรูปภาพอีกครั้ง