เซี่ยจื้อโหยวจะเลิกกับเขา?
ไฟในใจที่แล่นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแผดเผาเผยจิ้นฉือจนนั่งไม่ติด!
เซี่ยจื้อโหยวเห็นขากรรไกรของเขากระตุกเกร็งอย่างแรง ความหม่นหมองที่แทบไม่เคยเห็นมาตั้งแต่เธอรู้จักเขาพลุ่งพล่านขึ้นมา: "ไอ้สารเลวนั่นคือใคร?"
"สารเลวอะไร?"
"อย่ามาพูดโกหกฉัน" เขาเดินรุกเข้ามาใกล้ครึ่งก้าว แรงกดดันทั้งตัวทำให้พื้นที่ในรถหดแคบลงในพริบตา "เธอติดต่อกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่กล้าบอกฉัน?"
"ฉันไม่ได้ติดต่อใคร"
"คืนนั้นเธอนอนพลิกไปพลิกมาทั้งคืนไม่หลับ ก็เพราะคิดถึงมันใช่ไหม?" น้ำเสียงของเขาเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับนึกอะไรหลายอย่างออกพร้อมกัน "วันนี้ก่อนออกจากบ้านเธอใจลอย เกือบขับฝ่าไฟแดง ก็เพราะมันทำให้เธอเพ้อคลั่งไปด้วยหรือเปล่า?"
"เผยจิ้นฉือ สมองของนายคิดอะไรเป็นเรื่องเป็นราวบ้างได้ไหม!"
"เธออยากเลิกกับฉัน" เขาขัดขึ้นมา สีหน้าอาฆาต "หลังจากที่เธอเชิงรุกจูบฉัน หลังจากที่ฉันคิดจริง ๆ ว่าเธอชอบฉันนิดหนึ่ง เธอกลับบอกว่าจะเลิกกับฉันงั้นเหรอ?"
"ไอ้คนนั้นมันเป็นใคร? เธอบอกออกมา ฉันรับรองได้ว่าจะไม่ตีมันตาย ฉันจะทำให้มันมีชีวิตอยู่อย่างไม่เป็นไม่ตาย"
เซี่ยจื้อโหยวมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปหมดเพราะความหึงของเขา จู่ ๆ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เรื่องที่อัดแน่นอยู่ในท้อง ทั้งเรื่องแม่บุญธรรม ประกาศตามหาตัว รวยคุณหนู ทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ พูดไม่ออก
สุดท้ายเธอทำได้แค่สิ่งเดียว คือปลดเข็มขัดนิรภัย โน้มตัวเข้าไป คว้าคอเสื้อของเขามา แล้วใช้ริมฝีปากอุดปากของเขาไว้
ภายในรถเงียบลงทันที
ชายหนุ่มยังคงเดือดดาลไปด้วยความหึงหวง แต่เพราะจูบที่จู่ ๆ ก็โปรยลงมา ทำให้ทั้งกายและใจผ่อนคลาย ราวกับถูกวางไว้กลางเปลวไฟและน้ำแข็ง ยังไงก็ไม่กล้าทำหน้านิ่งใส่เธอ