เผยจิ้นฉือเอ่ยอย่างระแวดระวัง "เซี่ยจื้อโหยว อย่าแม้แต่จะคิดเปลี่ยนใจ!"
เซี่ยจื้อโหยวแกล้งเขา "แล้วถ้าฉันเปลี่ยนใจไปแล้วล่ะ?"
เผยจิ้นฉือเงียบไปครู่ใหญ่ "...งั้นฉันขอเป็นคนใหญ่"
เซี่ยจื้อโหยวทนไม่ไหวจริง ๆ หัวเราะจนท้องแข็ง ความกังวลที่เคยวนเวียนอยู่ในใจพลันสลายหายไปสิ้น
"เผยจิ้นฉือ หลับตาอีกครั้งสิ"
เผยจิ้นฉือหลับตาอย่างไม่เต็มใจ "เซี่ยจื้อโหยว ฉันบอกเธอเลย ผู้ชายที่เป็นมือที่สามไม่มีอะไรดีสักคน..."
วินาทีถัดมา ริมฝีปากก็ร้อนวาบ เผยจิ้นฉือเบิกตากว้าง
เซี่ยจื้อโหยวจูบเขา แล้วยังเป็นฝ่ายริเริ่มจูบเขาอีกด้วย!
ในจังหวะที่เซี่ยจื้อโหยวกำลังจะถอนตัวออก เผยจิ้นฉือก็ยกมือโอบท้ายทอยเธอ พลิกเป็นฝ่ายรุกทำให้จูบนั้นลึกซึ้งยิ่งขึ้น จนเซี่ยจื้อโหยวต้องอ้อนวอนขอร้องเป็นระยะ
แต่เผยจิ้นฉือกลับไม่ยอมหยุด เธอถอยครึ่งก้าวเขาก็ตามครึ่งก้าว เธอหดตัวเขาเขาก็เบียดเข้ามาอีกหนึ่งส่วน กวาดเธอทั้งคนไว้ระหว่างเสาไฟกับราวกันตก แม้แต่ลมทะเลก็ถูกเขาบังไว้อยู่ด้านหลัง
เวลาต่อมาเมื่อนึกย้อนกลับไป เซี่ยจื้อโหยวก็ยังคิดไม่ออกว่าจูบนั่นกินเวลานานแค่ไหน
รู้สึกเพียงเหมือนถูกคลื่นทะเลทั้งลูกโอบอุ้มไว้ จมดิ่งอยู่ในความอ่อนโยนอันไม่มีที่สิ้นสุด สมองเปล่งประกายแสงเจิดจ้า
"ปล่อยฉัน... ฉันหายใจไม่ออกแล้ว..."
เขาจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย ให้เธอได้หายใจทันหนึ่ง แต่แล้วก็รีบโน้มเข้ามาอีก
เซี่ยจื้อโหยวตีเขา "ทำอะไรน่ะ ปล่อย!"
เผยจิ้นฉือที่ใบหน้ายังแดงก่ำเอ่ยออดอ้อน
"ครั้งนี้เธอเป็นฝ่ายจูบฉันก่อน ดังนั้นต้องเป็นฉันที่บอกหยุด"
"...ตอนหลังเป็นนายไม่ยอมปล่อยต่างหาก"
“ฉันไม่สน ต้นเรื่องเธอเป็นฝ่ายริเริ่ม”
เซี่ยจื้อโหยวซบหน้าลงบนอกเขา ปฏิเสธที่จะพูดต่ออีก