แต่เซี่ยจื้อโหยวกลับพูดไม่ออกสักคำ
เธอจะบอกเผยจิ้นฉือได้อย่างไรว่าคนที่เป็นแฟนซึ่งรักเธอสุดหัวใจในสายตาของเขา แท้จริงแล้วเป็นเพียงผู้ช่วยของแก๊งค้ามนุษย์!
เซี่ยจื้อโหยวยิ้มฝืนๆ ขึ้นมา: “วันนี้ทำงานล่วงเวลา เลยกลับดึกหน่อย”
เผยจิ้นฉือลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว
เขาตัวสูงใหญ่ เงาร่างทอดยาวปกคลุมเธอทั้งคน
“ทำงานล่วงเวลา? แต่วันนี้ฉันไปรับเธอเลิกงานที่โรงเรียนอนุบาล พวกเขาบอกว่าเธอลาป่วย”
แผ่นหลังของเซี่ยจื้อโหยวแข็งทื่อ
สมองของเธอหมุนเร็วจี๊ด รีบเสริมขึ้นมาอย่างแห้งๆ: “ฉัน...ฉันคิดว่าจะฉลองที่ได้รางวัล เลยตัดสินใจออกไปเดินเล่นคนเดียว...”
ยังพูดไม่ทันจบ ข้อมือก็ถูกคว้าไว้อย่างแรงจนเธอเจ็บจนต้องร้อง “ซี้ด” ออกมา
เขาจ้องมองเธอ ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย เบื้องลึกกลืนกินความโกรธที่อัดอั้นไว้
“เซี่ยจื้อโหยว อย่าคิดจะหลอกฉัน บอกฉันมา ไปไหนมา? เจอใคร? ทำอะไร?”
“หรือว่าเธอออกไปกับผู้ชายป่าเถื่อนคนไหนมา?”
เซี่ยจื้อโหยวตัดสินใจช่างมัน หมดความอดทน ผลักเขาออกแรงๆ: “ฉันจะไปไหนก็เรื่องของฉัน!” แล้วหันหลังจะเดินเข้าห้องนอน
ด้านหลังมีเสียงของเขาที่กดดันจนถึงขีดสุดดังขึ้น: “เธอรู้ไหมว่าผู้ชายพวกนั้นภายนอกน่ะ น่าขยะแขยงแค่ไหน?”
เธอหันไปจ้องเขา: “คุณก็เป็นผู้ชายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
“ก็เพราะฉันเป็นผู้ชาย ฉันถึงรู้ว่าพวกเขามันเลวทรามแค่ไหน!” เขาก้าวตามขึ้นมาไม่กี่ก้าว คว้าต้นแขนเธอไว้ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา
ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาคมเข้มจนเกือบจะดุดัน แววตาเบื้องล่างกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความคลุ้มคลั่ง