เผยจิ้นฉือเปิดหน้าหนึ่งแรกออก
นั่นเป็นวันที่เขาถูกรับมา
ลายมือแม่บุญธรรมเขียนอย่างเป็นระเบียบ ทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความยินดีที่ได้สมาชิกใหม่เข้ามาในครอบครัว
พลิกไปหน้าต่อๆ ไป ก็เป็นเรื่องตอนเด็กๆ ที่เขาและเซี่ยจื้อโหยวทะเลาะกันเล่น
ถึงจะเรียกว่า “ทะเลาะ” แต่จริงๆ แล้วไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาไม่ได้เป็นฝ่ายโดนทำร้ายเลย
เขาถูกนางด่า “ไอ้ลูกปีศาจ” “ไอ้เด็กนอกคอก” ถูกนางชักชวนเด็กคนอื่นๆ หลอกให้เข้าไปในกองฟาง แล้วทั้งคืนก็ไม่มีใครมาหา
เผยจิ้นฉือรออยู่นาน ปีนออกจากกองฟาง แล้วก็เห็นเซี่ยจื้อโหยวยกเทียนเล่มหนึ่งขึ้นมา ยิ้มให้เขา “ล้อเล่นน่า”
แล้วนางก็โยนเทียนทิ้งอย่างไม่แยแส
ใบไม้แห้งในฤดูใบไม้ร่วงลุกไหม้ทันที แสงไฟสะท้อนอยู่ในดวงตาของนาง สว่างจนน่ากลัว
ตอนนั้นเขารู้แล้วว่า สิ่งที่นางอยากโยนเทียนลงไปนั้น ไม่ใช่กองใบไม้แห้ง แต่เป็นตัวเขา
เหล้าอีกขวดหมดเกลี้ยง
เผยจิ้นฉือพลิกต่อไปอีก
ต่อมา แม่บุญธรรมก็พยายามจับคู่ให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน
แต่เขามีความรู้สึกต่อนางเพียงแค่พี่น้องจริงๆ ไม่มีทางไปถึงขั้นนั้นได้เลย
นางใช้วิธีสารพัดทรมานเขาบนเตียง ด่าว่าเขา “ผู้ชายไม่มีความสามารถ” ยัดยาเดือดๆ เข้าไปในตัวเขา ใช้ของเล่นพวกนั้นกดขี่ข่มเหงเขา
เขาเคยคิดจะจบชีวิตตัวเอง แล้วลากนางไปด้วยกัน ถือว่าตอบแทนบุญคุณแม่บุญธรรมที่เลี้ยงดูมา
เขาพลิกไปทีละหน้าๆ จนกระทั่งมาถึงหน้านั้น
ลายมือแตกต่างอย่างชัดเจน หวัดและสั่นเทา ราวกับคนเขียนไดอารี่ผ่านความสั่นคลอนทางจิตใจครั้งใหญ่ เขาแค่กวาดตามองบรรทัดแรก—
“เข้าไปในเมือง ได้เห็นประกาศตามหาคนใบหนึ่ง……”
“ปัง” เสียงหนึ่ง เขาปิดสมุดไดอารี่ลง
ไม่ดูต่ออีก