เผยจิ้นฉือกลับมาที่ห้องผู้ป่วยตอนฟ้ามืดสนิทแล้ว
เซี่ยจื้อโหยวเห็นเขาผลักประตูเข้ามาก็หน้านิ่วทันที: "ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้?"
"รู้ตัวไหมว่ากำลังนอนโรงพยาบาลอยู่? หมอบอกว่าแผลยังไม่หายดี ถ้าแผลแตกขึ้นมาจะทำยังไง?"
"คุยกับทางหุ้นส่วนเพลินไปหน่อย" เผยจิ้นฉือเดินเข้าไป แล้วเงยหน้ามองเธอที่ทำหน้ายุ่งๆ เหมือนแมวขี้โมโห "ต่อไปไม่ไปไหนแล้ว กลับมานั่งเขียนโค้ดในห้องพัก เธออยู่ที่ไหนฉันอยู่ที่นั่น"
เซี่ยจื้อโหยวส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ แล้วลากเขาไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลเพื่อตรวจแผล
ดูเหมือนว่าวันนี้จะใช้สมองหนักเกินไปบวกกับเดินทางไปมา บริเวณรอยเย็บที่ท้ายทอยเริ่มแดงๆ
พยาบาลทายาใหม่ พร้อมกำชับ: "ห้ามออกไปข้างนอกอีกเด็ดขาด ถ้าแผลแตกอีกต้องเย็บใหม่"
เซี่ยจื้อโหยวทำหน้าดำคร่ำเคร่ง แล้วกดเขากลับไปนอนบนเตียงคนไข้ เผยจิ้นฉือถูกเธอห่อด้วยผ้าห่ม เหลือใบหน้าเพียงครึ่งเดียวกับดวงตาสองข้างโผล่มาด้านนอก
เขามองเซี่ยจื้อโหยวที่นั่งหน้าแดงๆ อยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ เล่นโทรศัพท์ไปพลาง แล้วจู่ๆ ก็ยื่นมือออกมาจากใต้ผ้าห่ม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปภาพหนึ่ง แล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ
"ซื้อรถให้เธอคันหนึ่ง"
เซี่ยจื้อโหยว lowered มองดูรูปในนั้น รถบีเอ็มดับเบิลยูสีขาวคันหนึ่ง เส้นสายลื่นไหล ดูจากทรงแล้วไม่ใช่คันถูกๆ
เธองงไปหมด: "เธอซื้อรถตอนไหน?"
"วันนี้สั่งจองไว้ จ่ายเงินดาวน์ไปแล้ว ส่วนค่างวดรายเดือนฉันจะเป็นคนผ่อนเอง"
"ราคาเท่าไหร่?" เสียงของเซี่ยจื้อโหยวสั่นนิดๆ
"สามแสนต้นๆ"
"สาม...สามแสน!?" เซี่ยจื้อโหยววางโทรศัพท์ลงบนเตียงปังหนึ่ง "เธอบ้าไปแล้วหรือไงเผยจิ้นฉือ! เธอไปเอาเงินตั้งมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?"
"เงินเดือนของเธอในแต่ละเดือน หักค่าห้องแล้วเหลือเท่าไหร่ เธอไม่รู้หรอกหรือไง? ไหมที่ท้ายทอยยังไม่ได้ตัดเลย เธอกล้าสั่งรถสามแสน!"