ริมฝีปากของโจวหลินหลินสั่นระริกยิ่งขึ้น น้ำตาพูดมาแล้วก็มา ร่วงหล่นลงมาพรุ่ยๆ
ผู้อำนวยการโรงเรียนประกาศทันที: “โจวหลินหลินเธอไม่ต้องมาอีกแล้ว และต้องขอโทษผู้ปกครองของห้าวห้าวอย่างจริงจัง”
รองผู้อำนวยการรีบเข้ามาขอร้องโทษทัณฑ์ ในที่สุดก็กลายเป็นปรับเงินเดือนสามเดือน ย้ายออกจากตำแหน่งครูผู้สอนไปทำงานฝ่ายธุรการ แน่นอนว่าต้องขอโทษเซี่ยจื้อโหยวด้วย
＊
ตอนเย็นหลังเลิกเรียน หลู่หยานโจวมารับห้าวห้าว
วันนี้เขาสวมเสื้อโค้ทสีเทาเข้ม ดูภูมิฐานขึ้นมาก
แต่พอเซี่ยจื้อโหยวเห็นเขา ก็นึกถึงตอนที่เขาเหมือนหมูป่าที่ถูกถีบกระเด็นขึ้นมาแทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่
หลู่หยานโจวเห็นรอยฟกช้ำที่เข่าของห้าวห้าว สีหน้าแย่ลงทันที
“เป็นอะไรไป? หลานฉันส่งมาดีๆ กลับไปเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”
ผู้อำนวยการโรงเรียนรีบอธิบายสถานการณ์ แล้วเรียกโจวหลินหลินมาขอโทษต่อหน้า โจวหลินหลินตาร้อนรี่คำนับครั้งหนึ่ง “คุณหลู่ ขอโทษค่ะ เป็นความผิดพลาดของฉันเอง...”
หลู่หยานโจวมองไม่แม้แต่จะมองเธอ
“คุณเซี่ย” เขาพูด “เด็กคนนี้ฉันฝากให้คุณดูแล คนก็บาดเจ็บในห้องเรียนของคุณ คุณต้องรับผิดชอบบ้างสิ?”
เซี่ยจื้อโหยว: “เป็นปัญหาการจัดการของโรงเรียนอนุบาลจริงๆ ครูโจวถูกลงโทษแล้ว ค่ารักษาพยาบาลของห้าวห้าวทางโรงเรียนเป็นผู้รับผิดชอบ หากมีปัญหาอะไรเพิ่มเติมเราจะรับผิดชอบจนถึงที่สุด”
หลู่หยานโจวยกมือขึ้นขัดจังหวะเธอ: “ฉันไม่อยากฟังคำพูดทางการพวกนี้ คุณเซี่ย ถ้าคุณรู้สึกเสียใจจริงๆ พรุ่งนี้เย็นมากินข้าวกับฉันสักมื้อ เรื่องนี้ถือว่าจบ”
“คุณหลู่” เซี่ยจื้อโหยวเริ่มรำคาญ “อาการบาดเจ็บของห้าวห้าวเกี่ยวข้องกับโรงเรียนอนุบาลของเรา ฉันในฐานะครูประจำชั้นก็ต้องรับผิดชอบในการดูแล”