ลู่ซิงเฉินพาขโมยน้อย 034 มาถึงที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง ถามว่า "ฝีมือเป็นยังไงบ้าง"
ขโมยน้อย 034 ตัวสั่นสะท้าน แววตาหลบเลี่ยง "ฝีมือ... ฝีมือดีมาก!"
ลู่ซิงเฉินอดมองเขาอีกสองตาไม่ได้ ใจคอไม่ดีขนาดนี้ ดูท่าฝีมือขโมยคงไม่เอาไหนแน่
เธอตัดสินใจถามให้ชัด "ตอนถูกจับ ขโมยไปกี่ครั้ง ขโมยอะไรไปบ้าง"
สีหน้าขโมยน้อย 034 ปรากฏแววอาย ๆ "ขโมยไปครั้งเดียว... เสี่ยวหลงเปาหนึ่งเข่ง..."
ลู่ซิงเฉินประหลาดใจ "นายขโมยเสี่ยวหลงเปาไปทำไม"
ขโมยน้อย 034 ยังคงปากแข็ง "ผมหิว อยากกินอะไรสักหน่อย"
ลู่ซิงเฉินกังขา "ฝีมือนายคงไม่เอาไหนสินะ งั้นบอกหน่อย ครั้งที่แล้ว ครั้งก่อนนั้น ครั้งก่อนโน้น แล้วก็ครั้งก่อนหน้านั้นอีก นายขโมยอะไรไปบ้าง
พูดความจริงมา!"
ขโมยน้อย 034 ลังเลชั่วครู่ กัดฟันพูด "ครั้งที่แล้วขโมยดาบยาวหนึ่งเล่ม ครั้งก่อนนั้นขโมยหมั่นโถวหนึ่งลูก ครั้งก่อนโน้นขโมยเมล็ดแตงหนึ่งกำมือ ครั้งก่อนหน้านั้นอีกขโมยซุปเห็ดอร่อยหนึ่งหม้อ บำรุงมาก รสชาติดีเยี่ยม เป็นของที่เด็กหนุ่มจะเอาไปให้พ่อแม่ กว่าจะหามาได้ก็แสนยาก มูลค่า 1000 เหรียญทอง..."
ลู่ซิงเฉินขมวดคิ้ว ขัดจังหวะเขา "นายขโมยแต่ของกินเป็นอย่างเดียวเลยรึไง"
ขโมยน้อย 034 ไม่ยอม "ครั้งที่แล้วก็ขโมยดาบยาวไปเล่มหนึ่งไง!"
ลู่ซิงเฉิน "มีค่ามากแค่ไหน"
ขโมยน้อย 034 รู้สึกท้อ "มูลค่า... 10 เหรียญทอง ต่อมาผมโยนทิ้งไปแล้ว แต่ผมเคยขโมยซุปเห็ดหนึ่งหม้อนะ อร่อยมาก มูลค่า 1000 เหรียญทอง!"
ลู่ซิงเฉินกวาดตามองเขา "นั่นคือของล้ำค่าที่สุดที่นายเคยขโมยมาได้รึเปล่า"