โจรน้อย 011: “ลู่ซิงเฉิน พวกเรา... พวกเรายังไม่ได้ขโมยอะไรเลย ต่อให้ขโมยไปบ้าง ก็คืนไปหมดแล้ว เธอ เธอ เธอจะฆ่าพวกเราจริง ๆ เหรอ?”
ลู่ซิงเฉินประหลาดใจ: “ใครบอกว่าฉันจะฆ่าพวกแก? แค่ล่ามไว้เฉย ๆ”
เธอโบกมือ: “ไป ลงเขา!”
กลุ่มคนลงเขาอย่างรวดเร็ว พวกโจรน้อยร้องโหยหวน
ลู่ซิงเฉินไม่สนใจทั้งสิ้น พาเจ้าสามแดงล่ามโซ่พวกโจรน้อยไว้ริมทะเล
ริมทะเลมีแต่หินขรุขระไม่เรียบ ยืนก็ยังไม่มั่น
คลื่นซัดซ่าเข้าใส่โขดหิน ไม่นาน เสื้อผ้าพวกโจรน้อยก็เปียกไปกว่าครึ่ง
ลู่ซิงเฉินปัดมือ กล่าวกับเจ้าสามแดงและคนอื่น ๆ: “เอาล่ะ ลำบากทุกคนแล้ว ตรงนั้นมีศาลาที่เพิ่งซ่อมเสร็จ ฉันวางผลไม้ ขนม แล้วก็ชาไว้บ้าง ทุกคนดื่มชา กินขนมผลไม้ พักผ่อนให้เต็มที่”
พวกโจรสลัดพอใจมาก กล่าวขอบคุณกันถ้วนหน้า
ลู่ซิงเฉินมองน้ำทะเลเชี่ยวกราก: “ไม่ทำให้ทุกคนเสียเวลามากเกินไปหรอก ดูสิ คลื่นยิ่งแรงขึ้นเรื่อย ๆ”
เจ้าสามแดง: “ใช่แล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมง พวกเราก็เลิกงานได้”
พวกโจรน้อยตกใจแทบตาย
พวกเขาแค่มาขโมยของนิดหน่อย ใครจะคิดว่ากำลังจะจมน้ำตาย?
ลู่ซิงเฉินไม่แม้แต่จะสนใจพวกเขา พาทุกคนไปที่ศาลาใกล้ ๆ
ผลไม้องุ่น แตงโม สตรอว์เบอร์รี ฯลฯ วางเรียง ของแห้งต่าง ๆ วางไว้ แล้วก็ชงน้ำชา หงซานกับเฮยจิ่วกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
“ซ่า” คลื่นซัดเข้าใส่หน้าพวกโจรน้อย
ความรู้สึกหายใจไม่ออกโถมเข้าใส่
พวกโจรน้อยทนไม่ไหว พากันขอความเมตตา
โจรน้อย 034: “ลู่ซิงเฉิน พวกเราผิดเอง พวกเราไม่น่ามา แต่มันไม่ใช่ความผิดพวกเรา เป็นท่านจี้ เขาเป็นคนให้พวกเรามา...”